Netgedichten over lichaam

omdat hij er geen doekjes om wond deed zij op zijn verzoek alles uit de doeken: haar hoofd, haar hals, haar schouders en haar lendenen. het open doekje dat haar ten deel viel bij het vallen van het laatste doek, bleek, bij nadere beschouwing, niets meer te zijn dan een doekje voor het bloeden.…

Zeg, luister Enzo nog eens doorzagen over hertjes al 't andere is te min alleen ik zag haar geweitje bij de lichtjes op het einde van de stad dekte deze toe nam haar mee en vooruit, ik was haar eerste toch zeker van die dag twee zagen de stoten en ja Enzo, ze lachte en knikte mee…

Men schrikt van het gezicht dat aan haar hoofd kleeft haar wezen moet daaronder nog wel zijn geen tekens meer van sporen die de tijd geeft de lippen groot, de ogen net te klein. Verdwenen nu de frisse doodgewoonheid de basis voor het eens zo trots gelaat die kracht gaf aan haar schitterende schoonheid haar trekken plooien als een slecht gewaad…

Wanhopig stilstaan in onmeetbare ruimte en begrensde tijd. De aanloop van een nieuw begin, in een lichaam dat lijdt. Denken aan wat kon. Maar er is niets, niets begon. Dan ook geen gemis. Zon, zee, wind, voor niks niet bang. Denken en spelen als kind, bloedend, kermend met slepende gang. De toeschouwers houden zich in. Ik, zonder…

in lengte van jaren ben ik niet gegroeid hoogstens in de breedte nu ik ouder word, lijkt de constructie van mijn armzalig verblijf verschrankt en doodvermoeid men heeft mij nooit garantie gegeven toen ik in deze wigwam kwam ik mocht hem lenen voor bepaalde tijd maar ‘k ben bang dat de wig uit de wam is en de stellage het zal begeven…

Het drentelt het sprenkelt het vendelt het wentelt het lentelt in mijn buik wat moet het worden als er vlinders fladderen?…

de mooie vrouw groet dus herkent zij mij mijn beeld moet ergens in bepaalde vorm op haar harde schijf bestaan als we elkaar na een tijd weer zien zal ze mij in haar vinden ze draagt mij overal en altijd met zich mee en misschien, heel misschien komt deze enkele spore na lange tijd van overleving eens in dit mooie, zachte lijf tot leven…

waarom het broze beglijden wakkeren wekt weerstand lichte beweging doet onderwerpen kilte overmeestert welk lieflijk leven evenzeer erkent ontdooit in tranen van een lege geest naar bestendig zuchten laat hier onbuigzaamheid niet samensmelten…

iedereen maakt zijn entree en neemt zo zichzelf mee met vuurrood haar uitbundig blozen of in het blauwgroen van de ogen het saillante punt van onderscheid is dat niemand ooit een ander blijkt maar ieder wil het schoonheidsideaal laten zich en masse verbouwen lopen in de kudde van getrouwen blijf maar wie je bent de replica’s…

Ik trek een grijns, ik trek wat scheef ik wilde dat ik anders schreef, loop mank, tril van kop tot teen, mijn hemel, waar moet dat allemaal heen? Nagels brokkelen af, handen vol met kloven wangen eerst met blos, nu bijna ondersteboven! Nek met rimpels, overlopend met onderkin, nog steeds heb ik een verdraaid goede zin! Billen en…

Mijn hoofd is leeg, mijn hoofd is zwoel mijn hoofd hou ik zeker niet een beetje koel, mijn hoofd is leeg, maar wat verwacht je ook, ik ben het wandelende leeghoofd!…

Chinees en zijdezacht zijn huid, zijn donkere ogen zo betoverend, zijn stem is intens bedwelmend, niets hoeft hij te doen, mijn minnaar bestaat hier en nu, zijn geur verwart me heftig, bedwelmt me, hij versnelt de slagen van mijn onstuimig hart, ik streel zijn zachte huid, ik kus, gek van verlangen, zijn zachte mond, ja, gek word…

er was eens een man die zich vervreemd voelde bij de koppenwinkel had hij zijn oude hoofd af laten schroeven omdat hij jong wilde zijn de mensen lachten hem uit het was ook geen gezicht zo'n krakerig kreukellijf met een uitgestreken snoet na een jaar keerde hij terug vroeg om zijn eigen gezicht dat was echter al verkocht aan een rondreizend…

dit land verdraagt geen bouwer die handzaam kneedt en kleit renoveert en modelleert wat zonder ingreep ook gedijt…

Geen gedonder maar schouders eronder geen geklaag maar doorgaan gestaag het zit niet mee maar sterk zijn voor twee Helaas wil dit niet altijd lukken lijkt alles als loodzwaar te drukken voelt 't kleinste ding als mokerslag op zo'n "alles zit tegen" dag Terwijl je diep van binnen weet: dit is het vergrootglas dat vermoeidheid heet…

hoe ongerijmd het nu ook lijkt dit schrijven over een bedrogen lijf, eens was het toch mijn sieraad kon het jou bekoren ja, sterker nog ik schaam mij niet te zeggen, hoe het spijt dat ik verraste blikken van het mannelijk ras ook gaandeweg meer ben verloren dus spiegel ik mij niet meer aan die zekerheid kijk naar me, als je wilt,…

De duistere schim is vogelvrij bestaat bij de gratie van het licht schaduwen leven weerloos in het schijnsel van een bron Gekneveld aan vaste vormen die traag over vlakken trekken een wolk lost ze voor even op totdat de wind ze weer wekt Grillig lentegras voert mij mee als een kwetsbare afdruk en als een vertaling van een gloed Met…

VLEES, op menig duffe deur heb ik geklopt, Liep menig middernachtelijk paadje uit, Zocht langs de vloer, heb tegen muren aangeschopt, Drukte in blinde hoop op de verlichte vensterruit, Maar steeds vergeefs, hoewel wanneer de maan Vol aan de hemel stond op volle zee, Kwam er een wijsje uit mijn lijf vandaan Gespeeld door Schoonheid in het staminee…

Ze heeft zich met hand en tand verzet tegen automatisering: uit de tijd zegt ze tenminste, dat zegt ze altijd ze heeft handen als kolenscheppen zit op handarbeid, plukt handappels dol op handwerken maar naaien en afwerken doet ze met haar linkerhand handen wassen begint ze niet aan! heeft te veel in handbagage doet aan handbal, handstand…

Tenen gaan vreemd een obscene tinteling bekruipt me geslepen raast de vibrator over de muis van mijn voet en beveel ik met vriendelijke groet aan gestoorde genen waar tenen zich schrikachtig plooien vormen de voetzolen zich tot een geleefd oud gezicht zo verschrikkelijk bloot.…

Hoe komt het toch dat in 't duister van de nacht alle hersenspinsels,zijn: zwarter dan zwart? Hoe komt het toch, dat zodra de dageraad zijn licht verspreid, je praktisch ontdaan bent van alle narigheid, die je in de nacht wakker houdt?…

Ik dacht de nacht te horen vallen in duister waar het was gebleven zo zorgzaam was de dag en nu verlaten schimpt de schim dwars door ‘t donker heen geen sterrenlicht voorziet in dromen geen akker omgeploegd waar velden dun bezaaid met bloemen de ware trots van slechts de éénvoud zoent hoezeer de rust van binnen stilt de storm de bomen…

lichaam wees lief voor mij wees bedding voor dit vreemd getwijnde leven wuif naar mij met armen vol schaterende bloemen zodat ik je zonder schroom een bondgenoot kan noemen bolster mijn stoutste dromen in vliezen van handgeschept papier zodat ze spelevaren tot in de bomen als ik de zonnewende vier en haal eindelijk eens de ploeg door…

Ik lach het buiten uit dat in mij wil Het reine deel dat leeft van u, vernielen: Mijn leed, uw beeld staat immers eeuwig stil, Het is van glas & spiegelt onze zielen. & Wat naar binnen wil beweegt te veel, Om door te dringen naar mijn deel in u, Dat in u ik & u in mij tot deel verdeelt Van een onbreekbaar heel, een wij, een kei, Die op de…

In de bus naar Soesterberg liet ze het flapje naar voren vallen als een ophaalbrug. De opgezwollen borst keek bevrijd en vrolijk om zich heen met een keihard, lokkende tuit om mijn eeuwige dorst even te tarten, want het gelukkige hummeltje plakte er snel aan vast zoals ik zonder glas mijn biertjes drink. De moeder knikte naar mij, had…

waarom nog luisteren naar dit ontdane lijf het spreekt alleen maar kwaad heeft je toch in de steek gelaten het denken gaat zijn eigen gang is verre van te stoppen het voelen klopt niet meer alsof niet goed geaard laat niemand je nu nog vertellen dat het zo goed is voor jezelf dichtbij je lijf te blijven je bent het even kwijtgeraakt…

Constant zie ik jou Jij leeft in mij Steeds meer droom ik de dagen in voorbijgaan van tijd, terwijl werkelijk de realiteit een waarheid van wikken en wegen Beschouwt Steeds maar weer die pijn Die leeft in mij Die constante waarde van werk'lijk weten dat echte mog'lijkheden Waarlijk onuitputtelijk zijn zonder dat liefde…

Kijk naar mijn lijf zonder ogen maar met een blik van inzicht ‘esthetisch’ is niets zonder bepaling van waarde ik vraag je besluitloos ten rade te gaan in je hoofd kijk naar het orgaan en luister naar voor- oordeel het geklop van mijn hart En verward zal ik zijn je bijenkoningin.…

de foto van het roze lint dat vastgestikt nog net de tepel zichtbaar laat schokt diep volmaakte borst nu wel verminkt maar waar, dacht ik, wanneer er niets meer is hecht je in hemelsnaam dan nog het lint…

Ze giechelen hun jeugd uit hun blik genepen op mij achter de toonbank. Weg van de steile intrede draai ik mij naar de kaartjes. Mijn hand waggelt omhoog. Voor een verjaardag? ademt de jonge vrouw het proestend uit. Neen antwoord mijn stem. "Moeder " roept het verward kinderachtige. De oudere vrouw komt uit haar leven…