Alle inzendingen over sprakeloos

259 resultaten.

Sorteren op:

Zoutz

netgedicht
4.3 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.250
diepe zee, ik voel hoe jouw zoute strand mijn tere huid zachtjes schrijnt en schuurt, dit zondig zand, dat een diepe kloof kerft in mijn ziel, dat al mijn verlangens verdooft, och, laat mij maar eenzaam roepen, och, laat mij maar eenzaam roepen, totdat elke heldere noordenwind mijn zoute naam voor eeuwig bedelft in scherp gepunt, sprakeloos…
Tjoke14 april 2009Lees meer >

waterpijprokende rups

netgedicht
1.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 244
‘Wie ben jij? vroeg de Rups. Geen bemoedigende opening voor een goed gesprek’ dat deze zon schijnen bleef maar zij schreef ‘in haar nachtjapon achter de rododendron’ da’k haar met ‘n grote/kleine/grote/grotere pil weggoochelen kon in de hoge hoed van ‘n ‘vallée des évanouis’ dat zij nu nie’ één van die ‘naamloze bomen’ wordt en…
Stoker6 november 2025Lees meer >

Bevroren stilte

netgedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.095
“Geen toespraak en geen bloemen” wordt gefluisterd, ik kijk sprakeloos toe hoe de zon de hemel verduisterd. Ik wil wel spreken, maar niemand kan of wil me horen, of ziet nog de man in mij die ik heel lang geleden was. Geen toegestoken hand van wie me nodig heeft, gesproken gedichten waar niemand nog om geeft.…

Aan de andere kant van de muur

hartenkreet
2.6 met 16 stemmen aantal keer bekeken 3.558
Blind is zijn verankering, Sprakeloos zijn staan En zo scheidt hij droog Ons beiden. Jij, voorover leunend, Schaaft je aan het ruwe oppervlak … Ik tracht wat van dat bezeren op te vangen Maar de muur verstaat zijn vak. De aarde begrijpt gelukkig meer van ons verlangen.…
villanelle12 augustus 2006Lees meer >

Aan de andere kant van de muur

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 613
Voor wat gebeurt aan weerszijden heeft de muur geen oog, blind is zijn verankering sprakeloos zijn staan en zo scheidt hij droog ons beiden. Jij, voorover leunend, schaaft je aan het ruwe oppervlak. Ik tracht wat van dat bezeren op te vangen maar de muur verstaat zijn vak. De aarde begrijpt gelukkig meer van ons verlangen.…

Fan van Vincent

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 624
verschijnen dus ik begrijp die geestdrift van hem wel dat fanatiek zoeken naar plekken waar Vincent welzeker is geweest het tasten naar nog reële overblijfselen en daar blij in hem duiken althans zoveel mogelijk hem stevig omarmen danken voor zijn zelfgave voor zijn kunst zo uniek en heilig hemels en betoverend dat Jeroen er dol en sprakeloos…
Joanan Rutgers13 september 2015Lees meer >

Mijn liefste, jij, het meer en ik.

hartenkreet
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 672
De warme wind aaide me, ik zocht naar je lief gelaat, verstomd en sprakeloos miste ik onze samenpraat. In de uitbundige zon voelde ik je gloeiende aanraking, ik sloot mijn ogen, wachtte op je welwillende omhelzing, maar hemel en aarde ontvingen je intieme kussen, mijn geest hunkerde echter, torenhoog ondertussen.…

de dode burnier, de rotte lucebert, de levende johanna

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.447
in charlatannerie zal alles leven in charlatannerie zal alles meer bedreven dan in onverwachte samenkomst herleven en sprakeloos voorbijgaan. rozen of niet, gespreksloos en vanzelfsprekend, want tja, er is op vele, vele doden gerekend.…

1969

hartenkreet
3.6 met 20 stemmen aantal keer bekeken 3.239
Stoer kijkend, terug naar de kant zwevend Ob-la-di ob-la-da, the Beatles, ach …so what Ik nog steeds de warmte van haar belevend Mijn blits moment van glorie, zojuist gehad twintig minuten van hemels gevoel alle concurrenten sprakeloos aan de kant uitgeteld zaten zij daar op hun stoel The Kinks… met mister Pleasant waar haalde ik die moed…
Pieter Plenter23 september 2005Lees meer >

Herinnering

netgedicht
3.7 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.189
Oud geworden kijk ik naar mijn handen gerimpeld, getekend door het leven, terwijl ik op de cederhouten bank zit onder de bloeiende magnolia met kinderen spelend aan mijn voeten De zoete geuren van de lente bedwelmen mij En ik dagdroom nog eens van vroeger Van een ontmoeting met jou, heel onverwacht Sprakeloos, verward, in verrukking keek…
troebadoer7 december 2007Lees meer >

Tussen bergen en diepte

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 248
Maar stormen kwamen, angsten stegen, Psychose sloeg in, de grond begon te beven, Fundament wankelde, houvast verdween, Ik werd beschaamd, bang, sprakeloos alleen. Droom fluisterde geruststelling, Een engel stond nabij de rij, Een stem die hoop bracht, even vederlicht, En weer ging het leven stil voorbij.…

Grasduinen

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 666
Er is alleen een zwijgen een beleven, een sprakeloosheid door de eindeloze eenvormigheid, onschuld als een niet gepolijste diamant, geuren snuivend om te navigeren van lenteliefde naar zomersferen. Mysteries ontrafelen ...misschien zijn de wind of de regen gewoon de aarde, die haar uitlacht. Een apocalyps...…

N E V E L D U I S T E R N I S

poëzie
2.5 met 16 stemmen aantal keer bekeken 3.351
De wereld mist dat nu: ze treurt en, langs de lanen, daar ‘t eenmaal blommen droop, en druipen nu maar tranen; daar ‘k eenmaal stemmen hoorde en vogelzang, en ziet mijne oge onschoonheid maar en sprakeloos verdriet.…

MASKERS

poëzie
3.7 met 22 stemmen aantal keer bekeken 5.787
Ik weet er ook die sprakeloos en moede van d’ondankbare strijd de avond danken om zijn uur van eenzaamheid. De mensen doen hun masker af, hun mooie-spelen moe-gedaan och arme, zij die levenslang gemaskerd gaan. Gemaskerd door hun eigen trots, vergulde lach of kranke lust. Zij krijgen van geen enkle dag wat avondrust.…
Alice Nahon9 november 2021Lees meer >

Zeemorgen

gedicht
1.9 met 14 stemmen aantal keer bekeken 7.728
en de eerste minnaars in elkaar verdronken spoelen aan de ogen zwart van stilzwijgen om hun ligplaats verdampen de voetsporen van de nacht en zijn geluidloze mannen aan de vloedlijn maken meeuwen het uur wit met gebeden en ritueel en laten gretig hun mossels op de stenen vallen en hese geluiden maakt de waakzaam blijvende zee die verder sprakeloos…

Ademende stad

netgedicht
2.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.579
1 De stad dwingt hem sprakeloos op de knieën Onder de hoge ark, naast de Egyptische naald Op de tombe van een soldaat zonder gelaat Alsof de stroom fluistert: Je moet mijmeren binnen mijn grenzen tot de verveling jou tot daden dwingt. Hij knikt zonder de weigerachtige zucht, of het hoofd zinkend in de schouders.…
Wimper8 november 2002Lees meer >

Scholieren, the youth for climate generation

hartenkreet
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 615
niet alleen jullie schepping ook de onze jullie politici spijbelen continue en consequent zeven dagen in de week hoort het klimaat, milieu op jullie poltieke agenda te staan, begrepen neen geen politieke spelletjes, het is ons menens het is ons menens met het, jullie, ons milieu, klimaat akkoord, akkoord, ja, ja, klimaat-akkoord" sprakeloos…

hoe zij.......

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 839
Higgs het is een kwestie van hormonen kom, zegt zij, blijf bij me vannacht het licht is doodmoe, mijn bloed te traag je mag niet gaan maar hoe kraait 's nachts een zatte haan hoe wij duisternis met tong en lippen sprakeloos aten en de gaten die wij sloegen in de nachten dat wij zwichtten al tastend met fluisteringen dichtten hoe zij…
Kees Visser20 december 2021Lees meer >

WELDADIGHEID

poëzie
3.1 met 11 stemmen aantal keer bekeken 7.969
Haar oog ontspringt een tranenvloed, Nu sprakeloos van vreugd, weleer van angst en smarte: Zij juicht! gaat dankend van mijn zij! Zij juicht! – de daad, door mij bedreven, Heeft hoger wellust mij gegeven, Schonk hoger zaligheid aan mij.…