794 resultaten.
Wat blijft
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 De moed bij elkaar geraapt voor een tocht langs de barre kust.
Beukende zee en bijtende wind houden de wereld buiten.
De stilte van het diepe ik verbergt zich in de duisternis.
We wachten op een leeg gemoed.
Elke vezel van het lichaam door het zand gevonden.
We verlangen te kennen wat zich niet laat kennen.…
Verwondering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 Koel en berekend
Afstandelijk
Gruwelijk
Niets betekend
Dat was mijn eigenbeeld
Nu niet meer
Het slechte maakt geen terugkeer
Door jou boven mijn kwade ik uitgetild
Loutering bestaat
Een weg die tot een doel leidt
Jouw fenomenale talent begeleidt
de tocht naar oneindige maat
van schitterende verwondering
die innerlijk vernieuwt
die artistiek…
van veel verloren
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
792 ik heb gestreden
ik heb gevochten
ik heb woorden
uit hun omhulsel gehaald
en ze in de holte van de nacht verzameld
nooit heb ik er een vogel horen fluiten
wanneer de maan van mij wegging
laat en leeg
ik heb gebouwd
ik heb gebroken
de tocht naar morgen
in levende ogen en in het gevraag
naar wie we met zijn tweeën zijn
ik heb mezelf…
Eiland
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
523 Net als Ameland,
zo denk ik plots,
-een tocht rond en om,
heel lang geleden-,
en toch weer niet.
Inwaarts het vlakke land,
effenheid tot aan de duinenrand.
Maar uitwaarts steeds de zee,
de grenzeloze zee,
de lokroep van de zee.
Ik ben mijn eigen eiland.
Zonder zee.…
Anna's hand
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
574 En tocht met de deuren
slaat. Of als halmen van graan
naar onweersbuien snakken. Ik weet
dan weer dat je de late trein nam.
En dat het spoor twaalf was.…
Operatie #Herfstblad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 De dakgoten druppen
in de bezette stad
Na een nacht wakker liggen
van onrecht en doden
gaan we naar buiten en laten
we onze geleefde levens zien
Kijk, zo moet het, oud worden
met rimpels en huidvlekken
Onze stille tocht ritselt
en zucht een beetje
zwermt soms even samen
op muziek uit onze jeugd…
Scheepspraat
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
134 Nu zwerft hij zonder al jaar en dag
Onder vreemde vlag,
In een oeverloze tocht
Naar verre, mistige onbekende oorden.…
Flirt met de dood
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
678 Ik volg de leugen op haar tocht
zie in de waarheid geen uitweg meer
wanneer ik uit dit leven loop
wint de puinhoop keer op keer
Waarom komt er geen einde aan
mijn vriendschap met het leven
de vage weg die ik wil gaan
ik heb toch genoeg gegeven ?
Ik reik de kilte mijn warme hand
helpt hij mij dan uit de nood ?…
Op een kier
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
1.879 een tocht die als van ver
langs koude beenderen strijkt
de toeschouwer ongewild
met verschrikte blik verrijkt
de leuning kraakt gespannen
benen uitgestrekt in rust
een rilling neemt gedachten mee
kleine haartjes panieken onbewust
een bijna leeg vertrek verhaalt
niets meer dan een half woord
van binnen schreeuwt de angst
maar niemand die…
De gedroogde bloem
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.502 Het raam kruist de deur,
mijn kaars brandt haar haar,
de tocht doet me stikken.
Weer een gedroomde wandeling
achter de rug, zicht op bloemen,
droog in een vaas. Ze is weg.…
Leeg huis
netgedicht
3.6 met 25 stemmen
5.449 Een huis waarvan de bewoners
zijn vertrokken op eentje na
laat voelen dat er geesten zijn
ravotten met de haren van de hond
de tocht als er een deur opengaat
drie engelen binnenlaat
één zet er thee, ruimt de aanrecht op
die met tonsuur gaat wandelen
met de te dikke hond, één zoekt
de kleren uit, de bruikbare in zakken
dan praten ze nog wat…
PECH ONDERWEG
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
915 mijn beide benen dragen niet zo ver
halverwege de eindeloze tocht staken
zij hun moeizame bezigheid trekken
terug in de schoot van moeder aarde
stuiterend vervolg ik mijn straffe route
na korte tijd verlies ik abrupt mijn hoofd
laat beide armen zowel de sterke als
de lange slap hangen rol de steile helling
af…
wat is een gedicht (of net niet)
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.076 dat ligt helemaal aan de ontvanger
ontvankelijk of geen weet hebbend
van des schrijvers problemen
gemakzucht plaatst mensen in een vakje
niemand neemt nog tijd voor zichzelf
laat staan, voor een ander
kostbare tijd vraagt niet om een pauze
en toch, sta even stil bij stille tochten
voor vervangend eigen verdriet
misschien dat u dan uw eigen…
een leven verder
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
794 ringloze vingers krabben
de weggedroomde uren
van mijn mager gebeente
wanneer ik mezelf zie
langs dode bomen en
het vergezicht nog verder
dan het veld
dat doodstil ademhaalt
of later, de regen
hol door het lachen
van gebroken tijd
tot de avond komt
en zijn tocht voltooien moet
op mijn kromgebogen rug
voor een nacht vol stormen…
Bomen
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
1.102 De bomen bleven bomen
hoe lang ik er ook naar keek
hoe lang ik er soms om treurde
als een zomer weer bezweek
Voor de lange koude dagen
die ik knoopte aan een lint
bleven toch de bomen bomen
die verdronken in de wind
En ik zag op smalle ijzers
in een tocht die ik verbeet
dat de wereld was veranderd
toen ik plots mijn jas uit deed
Maar…
Van ooit naar ons heden
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
514 we hebben ze genomen
de voetangels en klemmen
van het dagelijks bestaan
voorzichtig zijn we
verder gegaan naar
de wereld van onze geest
de onneembare torens
kerkers en catacomben waar
eonenlang niemand is geweest
voelden schuld en berouw
in een ijskoude tocht langs
generaties hoop en gebeden
maar overweldigend was de
tunnel…
Jij bent mijn dromer
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
767 speel met de zon
haar warmte in kleuren
op de blos van je ochtendgezicht
nog tocht de wind
het ontwaken zij geurt zacht
in haar vlagen naar helderder licht
laat je maar strelen je vleugels
weer helen ga mee met de lente
richt al je liefde op komende zomer
jij bent mijn dromer
de gaande en komer maar in raken
doen wij de dag in samen…
Bonkevaart
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
510 dit is mijn gezicht
het is door lijnen getekend
vroeger werkte ik op het land
waar schilders stroompjes creëerden
het zag vaak tegenslag
groef zich vast in de winter
in '63 schaatste ik de tocht
die mij het leven zou leren
over weemoed las ik
de huisjes aan de Bonkevaart
het ijs dat smolt
onder mijn voeten
over pijn leerde ik
het…
Niet ongelijk
gedicht
3.7 met 3 stemmen
4.644 Zonder spoor of contact
zomin als de kiekendieven of de langzaam maar zekere tochten
van spitsgevleugelde valken iets te maken hebben
met de treinen die ze passeren.
-------------------------------------------
uit: 'Verzamelde gedichten' 1970.…
Geestverruimend
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
554 Als zij opstaat
komt de kracht terug
De weg opgaat over de brug
naar een plaats waar alle geliefden komen
bij elkaar
Haar brug ontsluit mijn gehele ziel
Haar tocht door mijn geest
scherpt hem
verruimt hem
Zorgen en zonden verdwijnen
Kwaadheid maakt plaats
Zij verruilt alle pijn
voor een bevrijdend blijvend bestand
tussen liefde en natuur…
Martiale kunst
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
501 Ik had er ook geen týd voor,
met het vogelnestvrij houden van de elf klûnplekken voor de Tocht der tochten, het opkalefateren van skûtsjes voor de Snitsweek, het ijsvrij houden van sloten voor de Nasjonâle kampioenskappen Fierljeppen en het uitwierden van Het Bildt met d t, voor het kievitsei van piet...en dan heb ik het nog niet eens gehad over het…
Sneeuwde stilte
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
609 geruisloos
sneeuwde stilte
esoterisch in het
gaan langs het
dubbelglazen raam
transparant
vlokten hun
voorbijgaan
zonder stapeling
de platte kant
toch waren er
nog luwteplekken
waar een warrelend
licht suizen wat
dynamiek verried
en tocht
zijn energie
langzaam loste
als de avondkoud
het licht liet vallen
in de donkerte…
SPIEGELBEELD
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.088 Op mijn tocht als blinde
zie ik het meeste met lede ogen
aan terwijl mijn gemoed
zich ondertussen vult
zonder tranen ga ik
als kreupele doofstom voorbij
aan de schreeuw van stilte
die me maant stil te staan
eet ik me dik aan de leegte
tot mijn genoeg het tekort is
van de ander dat ik verspil
zonder het berouw van de zondaar
die ik vermijd…
Een blank papier, een rode roos...
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.022 Wat is ons leven toch een raadsel,
een nooit voorgoed begrepen tocht,
een vinden en steeds weer verliezen
tot aan de laatste bocht.…
Messcherp
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
522 bewegingloos
hangen woorden in de lucht
als wolken op een zomerdag
maar messcherp zijn
hun schaduwen getekend
op de nog warme grond
waar het zinderen
plotseling koelt en koude tocht
in ijzige stilte voelbaar wordt
speelt mistig licht
vals in de stroperige tijd
hij is alle houvast kwijt
kijkt haar hulpeloos aan
in de verte echoot…
kracht haal je uit de natuur
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.989 zo veel passie en gevoel geeft mij
de kracht om te strijden in mijn
tocht naar de ideale levensweg
door nog eenmaal alles te geven.
het leven geeft die ene kans om alles
van de laatste tijden te schilderen
tot mijn meesterwerk daadwerkelijk
op het doek des levens staat beschreven…
Schraalt schaduw
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
529 soms tocht leegte
door de dagen
schraalt schaduw
alle kleur tot grijs
willen gewrichten
zich niet soepel richten
eisen jaren
eindelijk hun prijs
doelloos draaien uren
monotoon van slag
tijd verstoft en scheidt
geen koren meer van kaf
inertie loze stilstand
op het randje van verval
wachtend op ontlading of
implosie tot een nieuw…
Ritmisch verwond
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
967 De tocht stelpt het bloed
in mijn hand,
het ademhalen doet zeer
Schelpen zoeken een lege plek.
Het graf richt zich op,
de stilte valt,
geen enkel verweer
Ritmisch trillend beweegt mijn blik.
Duisternis verwondt mijn gehoor,
de rotsen zijn scherp,
de nacht is wedergekeerd…
Beslagen adem
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
436 drogend draaien
de laatste blaadjes
als gebedsmolentjes
aan hun steel
in groene zomer
mantra’s moe
geruizeld kleuren
zij met herfst mee
donkere vennen
weerspiegelen
nog strak de lage
zonnestand in zwart
het warmrijpe
is verdwenen ook
schraalhans heeft de
staart tussen de benen
dan tocht het bos
open plekken stralen
koude…
Het skelet
gedicht
3.3 met 49 stemmen
14.313 Tuig waarin de tocht een liedje fluit;
koets van been onder de zoden
vastgereden, ooit geledigd
en vernietigd door de nacht;
ribben klemmen als een deur.
Daar zat misschien een ziel
die niet meer wist waarheen.
-------------------------------
Uit: 'Sneeuwboekhouding', 1995.…