Alle inzendingen over overlijden

Mijn buik dik en rond Vervuld van jouw leven Tere handjes kriebelen vlindertjes die zweven Ik praat zacht tegen jou Lief mannetje diep in mij Je broertjes zingen liedjes Jij spartelt speels en vrij Opeens lijk je wel te moe Mijn liefste derde kindje Nul reacties op de liedjes Geen enkel kriebel hintje Mijn vlindertje bleek ziek Te…

Door het open raam vangen je ogen de blauwe lucht Nog even genieten voor je allerlaatste zucht… Vogels laten zich meedeinen op de zachte adem van de wind Je ogen stralen in het schemerlicht Even voel je jezelf het kleine kind De angst voor je laatste reis is weg Genietend neem je afscheid van de natuur Nog één keer glijden je ogen de hemel…

En dan is er niets meer dan stilte je bent overleden, je bent er niet meer je adem is gestopt, je hart eveneens het afscheid was kort de stilte lang. Té lang…

En dan is er niets meer dan stilte je bent overleden, je bent er niet meer je adem is gestopt, je hart eveneens het afscheid was kort de stilte lang. Té lang.…

Ik werd wakker, ‘t was nog nacht, omdat iemand op mijn bedrand zat, ik herkende haar: zij was zoals ik zonder ‘t te weten had gedacht. Laten wij praten, zei ze zacht, zeg me wat je gerust zou stellen, het is allemaal in mijn macht, je mag je diepste wens vertellen. Wij spraken over tijd en plaats, wie er bij zouden zijn, zij knikte;…

Mijn kraaien krassen een klein beetje met hun bekken op de lak. Ik scheld ze vol, vervloek ze strak: “Verdoem die vogels, Herejeetje!” De stoethaspels choqueren, veren en schaven, schrapen, raspen luid. Stijf van woede vaar ik uit: “Een echte kraai behoort te scheren!”…

Je hebt geen grip op deze zaken, je kunt niets doen dan toekijken je had graag honderd willen worden samen maar dat is helaas niet gegund. Je kunt niets anders doen dan denken aan hoe het had kúnnen zijn je had elkaar nog zoveel jaren willen schenken het mocht niet zo zijn. Het is oneerlijk zoveel op je schouders te deponeren, het is…

Als in een cocon, zo werd jouw leven, toen je ziek-zijn begon, was er niets moois meer te beleven. Nu ben je vrij. Word nu maar vlinder, dartel blij, vliegen zonder hinder, voor eeuwig vrij.…

Scheurend schort mijn leven op Pijn brandt voort door mijn nacht Ik ween, en wacht, en wacht Alleen de dood komt dichterbij. Dit is niet wat ik wil Ik zoek de zon en het paradijs Vooral de roes van jou Geen dood, o neen, geen dood. -------------------------------------------- Een ode aan deze dichter en vriend. Drie jaar geleden…

Je kwam in mijn leven, heel even Als een stille vlinder Die plots fladdert in mei Zo warm, zo lief, zo broos Je hebt me je lach gegeven Als een zonnebloem Die kijkt naar mij Zo groots, zo mooi, zo warm Je hebt me een parel gegeven Als een fonkelende ster Die staat te schitteren in de nacht Zo wit, zo hel, zo licht Misschien was je…

ook al hou je van het leven treur niet om dood te gaan waar de bloemen altijd bloeien daar klop je op die dag aan het leven gaat hier verder Ik heb het al zo vaak gezegd de hemel bood Ik aan op aarde hier begint het ZIJN pas echt heb geen angst om te sterven treur niet om dood te gaan zoals Ik bij je was op aarde zo zal Ik ook hier naast…

Langzaam vulden haar ogen zich met tranen. Langzaam kromp zij ineen als een stervende vlinder. Voor ’t laatst zag zij op naar het stralende licht dat – groots en gebundeld – door hoge ramen binnenviel. Toen brak het bladstille licht de staf over haar. De armen gespreid, haar ogen gesloten, steeg haar witte ziel klapwiekend op de stralende…

blad waait van de oude eik valt neer in koude grond als ik zo naar mijn opa kijk de trekken om zijn mond groeven in doorleefde huid zijn blik op mij gericht pijnlijk straalt hij weemoed uit soms vallen ogen dicht rustig wiegt de schommelstoel een leven vol verhalen met de dood als hoogste doel waarnaar gedachten dwalen even trilt zijn…

soms lopen de ogen over van wat het hart verzwijgt neem nu een grote liefde een van twee verdwijnt wordt ziek, gaat dood de ander breekt, vraagt waarom ik, waarom jij kan het maar niet vatten alsof de bekende stem er opeens weer is een gestalte in de deur soms blijft wat samen is gedaan en groeit als na een…

Dat een begrafenis in stilte moet verlopen waarom? waarom in alles stilte? waarom niet wild doen uit verdriet? het tragische op zich heeft toch al zoveel kilte Waarom geen fel brandende fakkels? of wel bijna zestig bongo's op een rij? waarop heftig huilend wordt getrommeld? de doodse ... doodse stilte ... gewoon voorbij? En dan na de mis…

de dood is een spelbreker die vreet aan zekerheden niemand die er raad mee weet zelfs de wetenschap niet zwijgend vergeet men en schuift het ver van ons bedje maar als het komt brengt het een onmenselijke scheiding maar het stelt mij wel een vraag is dit het einde of niet want als de dood het einde zou zijn zou mijn sterven het karakter…

Nu de bomen met wit zijn betogen wordt ik door hun stilte opgenomen en zal langzaam een droom geboren, waar sneeuwen zinken in mijn ogen, die als een eeuwigheid voortduren-, niemand telt meer mijn uren; van een heengaan staan de sporen vers, als van uw laatste toebehoren.…

als een vleugje wind fluistert zij me toe waarom ze voorgoed en zo pijnlijk verdween ik staar naar een verre vogel in de lucht voel het gemis van wie onbereikbaar is…

Grafschrift: Ter columbarium bijgezet, was nochtans beleerd Arrogant alsóók zéér zwaar en veel te vet Uiteindelijk gelukkig in humor gecremeerd Hoop dat de dood hem bevalt ..., dan blijft hij het.…

Daar lig je dan zo dood te zijn dat ik blind ben voor wie je was. Dat is verdriet dat is woede dat is ontzetting dat is afscheid. De hemel is grijs ontkent het licht waarmee je mij trots gedragen hebt. Nu ben je te zwaar lood in mijn armen een bodem van zink een ei van zwavel. Kon ik maar stromen in het bloed dat mij heeft…

Wanneer, zoals bij jou de laatste dagen van je leven hier op aarde geteld zijn, je laatste fase is ingegaan, je alleen nog in staat bent te knikken, de kwaliteit achteruit holt, wanneer je leven hier gedaan is, je afscheid nemen moet van al wat je dierbaar is, je alles achter moet laten, weet dan dat weliswaar je taak erop zit…

Swiebertje en Bromsnor toonden hun streken vader tikt zijn verrukking met stijve vingers op de lauwe gashaard de koffie pruttelt nog na de sjoelbak komt op tafel een glaasje sherry een borrel en een glaasje bier voor mij erbij moeder schuift bedachtzaam de stenen waar ze ze hebben wil. Vader is wat wilder van doen maar ook hij weet wat sjoelen…

Het was alleen zijn lichaam dat er lag en meer ook niet we hebben samen stilletjes gehuild van intens verdriet Ik heb zijn handen nog gestreeld gefluisterd dat ik van hem hou nog één keer heb ik omgekeken en kreeg het warm en koud We hebben samen met elkaar gezongen; Heer ik wil Uw liefde loven al begrijpt mijn ziel U niet zalig hij die…

Ik heb je laatste adem gezien mijn schat misschien heb je besloten jouw adem in de wind te blazen mij straks in mijn verdriet als een koele bries zal doen verbazen dat jij het bent misschien om zaden te wijzen waar te groeien hun bloemen prachtige kleuren bloeien heerlijk geuren zoals jij misschien stoeien vlinders straks zacht strelend…

Was je in mijn leven Voor altijd maar gebleven Zonder afscheid was je weg Huilend terwijl ik bloemen neerleg Denk ik aan de keren dat we dansten Zwierden Lachten Nu moet ik zonder jouw hand in die van mij Verder gaan met wat ik deed Tijd gaat voorbij Ik wil dat je weet: Jij blijft bij mij.…

Ga met me mee tot aan de grens, en hou mijn hand dan vast. Ik ken het leven van een mens, maar naar het einde ga ik op de tast. Als ik daar dan arriveer, en ik moet oversteken. Dan zal ik meer en meer beseffen, hoe jouw liefde mij zal ontbreken. Zwaai tot ik verdwijn, achter de horizon. Het einde van ons samenzijn: terug naar de bron…

Mei blidens litte wy witte... der is in wachtsjen der is ferwachting in nij gesicht de fracht is licht de reis is swier de komst in swicht it berntsje lake waard in gedicht fan beleavjen yn de eachjes mist en yn de siken in al sêfter stream it waard beslist wy witte it wite ûnder de linebeam. --------------------------…

O, laat mij sterven onder sterren laat smelten mijn ziel in eindelijk geen mens meer zijn ik hef het glas op verlaten leven laat mij zweven op het hoogpolige tapijt van herinnering rusten in serene verleden tijd van stilte geboren uit de golven van liefde nu gedragen door de onzichtbare handen van de dood…

hoeveel tijd men is vergeven om hier op aarde te vertoeven te mogen genieten van het leven het is aan géén van ons maar aan god 't staat namelijk geschreven in het boek genaamd 'het lot' -------------------------------------------- *~ Voor Hans 4-9-1960 - † 24-12-2006 ~*…

In de schaduw verdrongen Verlangen. Naar een antwoord wat niet komen zou. Diepe gedachtes aan jou. Gedachte aan herinneringen. Treurwilgen buigen, Auto’s die stoppen, Voetgangers kijken om, Alles stil en licht. In een zwarte lange stoet waarvan, De bestemming bekend is. Achter een raampje weggezonken, In een ruimte van emotie Treurwilgen…