5861 resultaten.
Tussen Broca en Wernicke
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.279 Mijn hersenen kraken
transparant vloeit kwabbenvocht
door minuscule spleetjes
links en rechts
het watert in het hoofd
morgen vloeien
alle kleuren rood
magenta, scharlaken of gewoon
bloedrood
ik ga niet dood, nog niet
mijn hersenen kraken
zwellen mega groot
verdrukken groeven wetenschap
ik weet niet meer
ga ik nu wel of toch
niet…
ROZENFEEST
hartenkreet
2.4 met 44 stemmen
4.614 Maar pas bij dag,
zei jouw lieve lach,
dat ik rode rozen had gekozen.…
De chemotrein
netgedicht
4.7 met 47 stemmen
1.531 Door aders denderen chemometro's
over rode en blauwe banen, station naar station
pijnlijk misselijkmakend chlorixvervoerend
schakelen stemmingswisselingen om en kanker uit
vallende haren, tintelend brandende huid
Lachen met ingehouden tranen
elke stap is een te veel
elke minuut een uur
elk uur een jaar
Tik tak tik tak, zou het aanslaan?…
Romantiek
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
898 Ze kwam en was
er plots weer
In huppeldraf
van buiten op mij af
vurige ogen tuiten
haar rode ironische lippen
die me straal
recht aankeken
met gloeiende kooltjes
die me opvraten
In haar woorden
school iets onbestaanbaars
ze had iets lopen
wat er aan
viel vast te knopen
voor ooit iemand elders
mijn tranen welden
Ik vlucht zoveel…
Doelgericht
hartenkreet
2.4 met 14 stemmen
1.559 In een zuivere doelgerichte
beweging, dook hij voorover,
vanaf 38 hoog, de toren, die
hem naar boven zoog, voordat
hij zou eindigen in een knallend
visueel festijn; in de spontaan
felle tinten, rood, met hier en daar
wat grijs; hij…
dood of levend
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
593 ongrijpbaar, onbegrijpelijk
het ene moment is groen of rood
en daarna gaat alles op zwart
verkeerd gegokt, bewust
ingezet op de dood
heerlijk eten,
kruiden spatten uiteen,
papillen weten meteen,
dit is hemels
opgegraven begint
het rottingsproces,
een ei van duizend jaar
de dodenakker wacht
en wenkt zacht naar de nacht,
het zaad…
Ontembaar is mijn Wad
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
489 Het vuur vouwt kussens
in je ogen, geslachtsrijp
maar onvermogend daal je
af om de pijn te ontlopen
striemen die sprekend jouw taal
verslaan lijken op de duizend
doden die het zand hebben beschilderd
met kleuren die niet eens bestaan
toch drink ik van de rode wijn
die mijn Wad me heeft geschonken
en zal mijn pijn jouw innerlijk gaan
bevruchten…
draaideur
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
945 met waterpistool de albert heyn
binnenlopen, mensen daar
bang maken maar wel op een
bescheiden manier, je moet de
mensen rustig benaderen en
niet de stuipen op het lijf jagen,
beetje rondstappen met je flap-
schoenen en je rode neus op,
tot slot de groente water geven,
de wonderen van het kapitalisme
aanschouwen, jezelf de winkel…
stille wens
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
739 verdwijn in een stoffige
plooi van de tijd
vind me dan weer in de luwte van
die ene boom
waar klaproos en boterbloem het
weidse wuivend met ons deelden
waarover we spraken of zwegen
zich fluisterend herinneren laat
nu de wind er nog speels door
het lover waait
en rond die boom nog liefde ruist
in tere tinten groen en rood…
Met goden van morgen
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
559 schaduwen breken
vleugels gestreken
oogluikend komt de zon
rood glurend
nevels sturend
breekt ze mijn cocon
licht baart vandaag
moed wordt herboren
ik ben compleet
we spelen weer hemel
met goden van morgen
de hel was te heet
vergeven is later
vergeten nooit meer
herinnering wordt vager
want jij bent er weer…
alleen jij
netgedicht
3.9 met 28 stemmen
1.589 te midden van wind
hang ik rozen tegen de muur
omlijst de bladeren met een museumstuk
rood
zoals het alfabet van liefde
dat verzinkt in vochtige voegen, zo vaak
beschreven en weer heengegaan
een dag, een uur, een week
of duizend en meer jaar
tot er niets meer over is
dan een beknot bedrog, de zware last
van het zwijgen
woorden…
Hangt donkerkleurig aan
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
606 een glas
de stroperige wijn
hangt donkerkleurig aan
wat rijpe boerenbrie
een stokbrood
knapperig op de plank
de openhaard warmt bij
in lange speelse
vlammen glimlach jij
blonde losse haren
een rood en vurig lijf
het blauw van onervarenheid
je wiegt daar
zacht mijn dromen
ook dit jaar weer gegroeid
laat de wisseling
maar komen…
Terwijl de obers vliegen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
511 gehavend
klotst de zee bedaard
langs de gestutte boten
het luikenblauw
viert hoogtij
in de rode avondzon
kades met terrassen vol
meeuwen schreeuwend dol
terwijl de obers vliegen
het water wast
ongedurig kolkt de
spiegel tot diepzwart
dat blauw verdonkert tot
de nacht terwijl de kades feesten
overspoeld door de bretonse lach…
IN STILTE
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 momenten
de onrust het verdriet
de verwarring is
er nog steeds
stiekeme tranen
wachten op mijn zware hart
maar niemand die het zien
mag, of horen
een brede glimlach
lopend over straat
altijd alert
om niet te vallen
de zorgen
die mijn zuurstof stelen
me doen verstikken
ik ben radeloos
waar is het begin het einde
ben ik zoek
de rode…
Schreeuwend
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
765 Hoor de echo van mijn
Hart
Vingervlug jouw naam
Schreeuwend de daad
Naar de
Drempel van ontzag
'k Hoor de naklank in jouw
Ziel
Ratelend mijn naam
Juichend van
Ware en
Echt diep zittende
Passie voor een lieve
Vrouw
Gehurkt aan d'vodka
Genietend
Kathedraal
Zij en 't Rode Plein
Moskou (1996, 1997 & 2001)…
Maria zingt in gouden avondstond
poëzie
2.6 met 5 stemmen
2.717 Maria zingt in gouden avondstond
met blanke kele
en rode mond.
De rozen staan op hoge stelen,
een vogel luistert in het riet.
Dan sluimert 't kind in hare schoot,
haar ogen zijn van weelde groot
en in haar mond verzoemt het wiegelied.
De maanschil perelmoert in 't water,
maar in de schaduw sluipt de dood.…
Zinloos (adieu)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
576 Nog eenmaal kijkt zij achterom
geeft de laatste uren enkele
verschillende klanken die klinken
als een klein restje wijsheid
wanneer seconden bijna vertraagd
naar morgen lopen gooit zij
snel een medeklinker in de kist
waar, om de zin van de allerlaatste zin
te doorgronden, de schop over gaat
een rode roos bloeit
de doornen laat zij achter…
onbewogen
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
562 schrijf geen waanzin
over mijn woorden heen
of waar de wind zal zijn
wanneer alle richtingen
verdwijnen
het huis bloedt nog steeds
uit linker
en rechtermondhoek
veegt de vloer rood
in de kamer waar ik nooit meer kom
misschien had je het weten
anders verwacht
maar achter in de sneeuw
waar de wind een huid
krijgt
staat het kind…
Zeventien
hartenkreet
3.7 met 17 stemmen
735 Als ik aan je denk
dan is er bovenal het strand
Het meisje van zo zeventien
Een rode zakdoek en een wenk
Haar voeten in de branding
Die komt en
gaat en drijft
Het natte zand
is alles wat er over blijft
Je blonde haar
weerspiegelt in
het water
Tot het later
voorgoed
in mijn ziel
boven drijft
Het is of mijn gedachten
voor altijd…
Een storm van zand
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
603 Over de donkere velden in mijn geest
loopt een man met dichtgeknepen ogen
in een storm van zand
Zijn gezicht rood en verbrand
In de verte ziet hij het zoveelste licht
vijf zonnestralen op zijn gezicht
Ogen verblind door zand en felle straling
wat ontneemt hem zijn openbaring?
Verward vraagt hij zich af
hoe ben ik hier beland?…
Op het eerste gezicht
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
619 Z'n misnoegen was groot
en de vlo kleurde rood,
nam een aanloop en sprong uit z'n vel.…
weelde
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
665 er is vrede in mijn tuin
de boom kleurt rood, in waaieringen
langs kristal
avond zucht al, zacht en ongelovig
want de zon zweeft immer nog als nimphen
door mijn hart
zwarte rimpelingen rond het einde
van mijn dag
vertellen me van rouw
maar altijd is er dan die kleine vrouw
haar handen en haar kracht
ze lacht van witte wolken
van…
Een tuin vol wilde rozen
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
772 Ik symboliseer, spiegel
onze liefde aan
een tuin vol wilde rozen,
rode, witte en gele rozen,
met op elke hoek een fontein
en in het midden een bassin.
In de vroege ochtendzon tot
het laatste avondrood
zullen in jouw aanblik,
mijn wangen hevig blozen
en alles zal volledig zijn,
vervuld en verzadigd.…
Opzichtig en uitdagend
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 ik rolde
zacht en speels
de wereld door
groeide en
kreeg butsen
kleurde langzaam rood
opzichtig en uitdagend
verlangde ik de trap
die mij steeds verder bracht
nooit heb ik
lang stil gelegen
wilde meedoen in het leven
maar in het vlakke land
bespeelde iemand mij
heel teder met de hand
ben daar thuisgekomen
rolde zomaar in…
stolsels
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 en dan nu de vloeibare oogst
verbeteren tot meer
in zachte massa’s rozen leggen, weerbaar
door doorns- maar toch
hun geur vertelt van ooit
uitgesproken rood verkleurt
het roze beeld van kinderhandjes
rond hun zuigdot, waar wat suiker zoetig
om dit leven vraagt
een wiegje waagt te staan
in lang vergeten kamers tot de sloophamers
der…
laat je borsten onderzoeken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
517 Het verkeer stokte
hortend en stotend wrong het
zich dwars door het dorp
in de oktoberzon
blokletterde een spandoek
rood op wit
aan de voeten van een
levensgrote Christus
aan zijn kruis
tegen de kerkmuur aan
laat je borsten onderzoeken
ik was onthutst
de kerk vernieuwd
een monument beschermd
de Christus verkleurd
geel-wit verweerd…
kleurrijke tulpen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
700 De Nederlandse aarde
gevuld met kleurrijke tulpen
er fluistert zachtjes een wind
tussen de molens z'n wieken
vlinders genieten van de zoete nectar
gele tulpen zijn net zonneschijn
vel rode tulpen wekken vurigheid
maar witte tulpen schijnen
als een licht vanuit duisternis
de Nederlandse aarde
gevuld met kleurrijke tulpen…
de zwaarte van het licht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
490 de dood van mijn dochter
is een rode draad
zijn laffe daad -toen hij haar nam
kwam onverwacht; mijn gram
voor altijd durend
na zoveel dagen nog haar geest
in duizend meisjes zien
blond en lang geschouderd bovendien
verwaait door mijn verlaten zien
tot goud
ik voel me oud
als ik haar jeugd in stilstand weet
het glas is koud, maar…
Koninginnen fietsen niet
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
810 herfst wat laat
en niet alleen de bomen
zijn van slag - ook de
vogels zijn nog niet vertrokken
en er zijn schimmen
voelbaar in de dingen
die gebleven zijn
in 't Haagse Westbroekpark
schaduwen werpen ze
over de paden en het gras
schaduwen uit
onvervuld verleden
Wilhelmina toch
fluistert afkeurend de wind
terwijl oranje rode…
open
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 ik laat mezelf achter
in de ommuurde tuin
verdwaalde herinneringen
lopen met me mee
naar vergeten beelden
voorzichtig blaas ik over
dauwdruppels op het gras
ik voel het mos op de zwerfkeien
zie het rood van de klimop
tegen de buitenmuur
ik streel het tere blad van de magnolia
de bleke zon doet wat ze kan
een lavastroom aan droombeelden…