Alle inzendingen

Ik ga mijn weg alleen, door duisternis en sneeuw, stille wouden, diepe dalen en oer-oude verhalen; met als enigste bagage lusten, lasten en geleerde lessen. In onwrikbaar evenwicht draag ik mijn eigen licht. Ik ontmoet mijn medemens in het eenzame lot levens lief en leed te dragen, zo...

Oorlog is een dief van wanhoopskreten, hij steelt -- tot het doodstil is.

Nieuw jaargetijde licht bloeit langzaam maar gestaag de Lente ontspruit. Op welke wijze blauw-witte tinten in het hemelgewelf uit hun winterslaap komen, stapsgewijs opklaren tot ze samensmelten tot een mooi en uitgestrekt geheel die helderheid, contrast of scherpte bij het krieken van de d...

ik voelde hoe jouw vingers mij raakten en in contact een ander mens van mij maakten leeg had ik mij voorbereid blokkades geëffend en de wegen geschoond van eigendunk en dwarsheid overweldigend was jij binnen gekomen nog virtuozer dan ooit in mijn stoutste dromen jij ...

Gevaarlijk is de potentaat die liegt Een zaak vals voorstelt om meer macht te krijgen En bij verzet acuut begint te dreigen Maar veel gevaarlijker nog dan zo'n smiecht Is 't volk dat niet zelf denkt, niets verifieert Zo'n lijpe heerser blindweg adoreert

de mens is toch wel raar meent zowat alles te kunnen ze schieten elkaar zonder moeite naar de maan maar het onszelf gunnen om elkaar niet meer naar het leven te staan – ho maar –

Macht loopt altijd naar eigen afgrond macht lacht nooit maar ontbloot de tanden je weet heel goed dat macht blind is hoe komt ze dan toch aan die bebloede handen -------------------------------- uit: 'Tussen de rivieren' (1999)

Mijn neef Roland was zo somber dat hij eruit stappen wou. Nachten tobde hij over de zin die tante Ans verscheuren zou tot: Eergister zijn hart plots stopte (en dat is echt waar). Eenmaal in de hemel, in dat milde licht, kijkt hij met de anderen neer op de ironie van zijn casus. ...

Dag na dag zag zij in afwachting vergaan verscholen tussen vier vergrauwde muren ’t was wachten op ’n woordje van de buren haar leeftijdsgenoten waren al heengegaan God koos voor haar een lange levensbaan al moest zij die kille eenzaamheid verduren dag na dag zag zij in afwachting verga...

Wat is je land meer dan een stuk grond, waarop je ouders woonden en jij er geboren. Mijn platte land van sloten, rivieren, van weilanden, rijen bomen, van een kust en van duin, van zeilboten. Waarin nu zoveel andere mensen komen wonen die zich hier langzaam nestelen, hun kinderen over 'm...

Omdat het juist goed is Omdat het zo de mens typeert Als niet alles goed gaat Als er een foutje wordt gemaakt In toon, tempo of directie Of een toontje blijft hangen Het AGK gaf vooral Een menselijke Mattheus Waar na Zijn dood het lang stil bleef En dan de kinderen Toen brak m’n ha...

Mensen begrijpen dikwijls niet de taal der dieren, die hen dagelijks omringen, gissen diep denkend de bedoelingen van al wat vrij leeft of in gesloten kraal. Peuter en zuigeling vatten het verhaal, dat klinkt uit piepen, roepen en zingen bij kruipen of vliegende wendingen van de wezentjes m...

Hoe jij als opmerkelijk beweeglijk en gestroomlijnd wezentje fladdert en gekoesterd wordt in de warme armen van het vlinderlicht waar jouw vleugels dartelen en dwalen van zoet naar zalig van behulpzaam vrijgevig passiebloem in haar nog vrij pril bestaan. Hoe jij als beeldend schepster glooiend...

Twee wijd zwierende gordijnsluiers schrijden slepend hun zomen rond in steeds kleinere cirkels tot ze tegenover elkaar draaiend in de greep raken van de vloer en hun voeten hun benen, hun middel in een pirouette wringen de innige verstrengeling van een parend paar en hun streng van ...

er brandden lichtjes in je ogen ze twinkelden ondeugend snel lichtten op in kleurrijke bogen hemelwaarts ontzettend fel in gebed met zwart leefden zij van jouw gebeden die troostende compassie gaven uit de warmte van je hart mensen die al zwaar hadden geleden voor wie de were...

In mei zingen alle vogels op hun mooist. Het was dan ook geen toeval dat de finale van hun jaarlijkse zangwedstrijd in deze maand plaatsvond. Op een open plek in het bos zat een groepje Hollandse huismussen zaden snackend te wachten tot het concours een aanvang zou nemen. ‘Tietsju, tietsju,’ ...

Weinig zachtzinnig zoals deze lentedag in de luwte van het bos als een woesteling tekeergaat: mijn ziel zich snijdt aan het breekbare, messcherpe groen van jong blad, door tomeloze vogeldrift word overmand en vertrappeld, binnenstebuiten gekeerd door de goddelijke geur van kamperfoelie, ...

Vogels zweven biddend in de lucht op de luchtdruk van bommen en granaten. De lente van 2022 is gekleurd met bloed. Verwoeste steden, geknakte levens. Miljoenen mensen op de vlucht Die huis en haard moesten verlaten. Soldaten strijden en sterven voor volk en vaderland. Hun vrouwen en kinde...

Moe van het denken leunt de overspannen geest tegen de stilte

Stond daar in de regen Een pad, kruislings langs de bomen Ik kom er namen en getallen tegen Stenen tonen het einde onzer dromen. Wandelend, wenend met kop en staart De hoofden in treurnis gebogen Gaan allen, zo stond het op de kaart In kleurloos zwart; de dood is opgetogen. Aan het einde...

Traan na traan Dag na dag Pijn Diep vanbinnen Altijd durend Sluit het op Hou het vast Lijd eraan Maar kan het niet zeggen Want, ik wil je niet kwetsen Ik wil je niet kwijt

Zelfs de natuur geeft grenzen aan Woestijnen, zeeën, bergen, meren Soms kon de vijand die passeren Zo ook de koopmanskaravaan Avonturiers ten overstaan Van dreigen en intimideren Moesten manhaftig zich verweren Om overbruggingen te slaan Vaak werden regels afgesproken ...

Vanochtend toen de zang het bewustzijn prikkelde tot een lach En wind en dauw speelden met de vitrages, heel vilein Verrees mijn lijf, zij het wrang in een nieuw bestaan zo ik gewag Licht de tonen, hoe mooi de beelden om aanvaard op aard te zijn.

de treinen van ukrzalinytsia in tijden van vrede en oorlog zijn de oekraïense ruggengraat ze brengen van hier naar daar vluchtelingen en de soldaten pendelen de regeringsleiders van polen tsjechië en slovenië waar het front zich verschuift langs tot de bodem platgeslagen dorpen en s...

en zo kwam het dan dat de mens overbleef ondraaglijk alleen met zijn romp over de verschroeide verlaten aarde schoof. hoe klopte hij aan bij vermorzelde deuren verdwenen sprakeloze goden glansloze stenen en zo kwam het dan dat de mens met wat overbleef ondraaglijk alleen over d...

Ik wil leven, dus moet ik het leven wel prijzen, ook onze zotheid dat we plezier maken en kinderen krijgen, onbevangen en blind voor de hardheid van ons bestaan en van de mensen hun tekortschieten, dwalingen en bedrog, ja, onze vlucht voor elkaars agressie en wreedheid Zonder idealen ...

Het orkest zweeg Het publiek verveelde zich dood De dirigent nam de tijd voor zijn hoge nood

In mijn droom liep ik in een wildernis. Het was er modderig en kil. Stenen bedekt met mos, ze lagen er roerloos en stil. Er was een werkman met een spa. Ik sprak hem aan: “Er is hier een pad, vroeger wandelde ik daar met mijn man.” Hij zei: “ik weet het niet, ik denk niet dat het kan...

jouw ogen keken met het helder blauw van de eerste lentedagen die met voorjaarsachtige zachtheid vol verbazing het zwart van aarde vergeleken met een curieuze snelheid had de metamorfose van donker naar kleur plaats gevonden waarin pril wit en in groen gevatte bloemen en pl...