6208 resultaten.
afscheid van mijn ouderlijk huis
hartenkreet
1.7 met 9 stemmen
6.230 Het huis is nu leeg en kaal
Einde van een familieverhaal
Klaar weer voor een nieuw begin
Ik vraag mij even af: wie komen er in
De herinneringen die neemt niemand mij af
Die neem ik mee tot in mijn graf
En later durf ik vast een keer de staat in te rijden
Om weer even terug te denken aan vroegere tijden…
Naar het licht
hartenkreet
2.2 met 29 stemmen
2.149 naar het licht
steeds minder kracht
minder lucht minder zicht
steeds minder leven
meer donker dan licht
hebben uren met glans
soms een dag wat verlicht
steeds meer werd leven
meer lijden dan licht
aan het eind van de kracht
in rust brengend inzicht
levend lijden losgelaten
nu is er alleen nog het licht…
Echte liefde.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
842 Plots stapte je mijn leven
binnen jij boetseerde mijn
hart als een fundament
tot het einde
luisteren is meer dan
horen het stormt niet
meer van binnen
jouw ogen weerspiegelen
mijn ziel tot het
jubelen van mijn hart
het doet mij zingen in
milde regen langs
mals groene weiden
maar wat ik bovenal bemin
is jouw liefde met…
Nu zij bij de valput staat.
gedicht
4.0 met 2 stemmen
5.271 Vanouds speelden zij hier
het zelfgekozen einde na.
Het stonk er naar vlasafval.
De blauwe bloem was een motief
voor een breekbaar kinderservies.
Tussen de dijken broeiden de stengels
op tollen van vlas, mini-indianendorp.
Zij schoot de klodde*) met de klakbuis*) af.…
Kom aan het leven te kort
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.223 Verstand op nul
Blik op oneindig
Hersens vol strakke schema's
Die als serpenten mij omhangen
En soms wel mijn ik verstikken
In hun meedogenloze omstrengeling
En als mijn leven het dan bijna
Begeven heeft en zich moedeloos,
Bloedeloos overgeeft aan de dood die me
Gretig opwacht aan het naar voren gehaalde
Einde ontdek ik dat ik aan…
Terwijl het leven langzaam wakker wordt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.379 In liefde geschreven voor mijn oudste zus Hennie
Terwijl het leven langzaam
Wakker wordt en in dit
Late voorjaar ook de vogels
De lente weer herkennen
Ligt voor jou het einde
Langzaam op de loer
Leven dat stil aan
Lijden werd en zichzelf
Begint op te geven -
Ik hou je hand vast
Om je tot in de eeuwigheid
Niet meer los te laten…
Parallelle paradox
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Die voor de meesten
Onder ons soms zo
Onbereikbaar bent,
Die begin en eind
Is van liefde
Die heel maakt
En geneest maar ook
De Vriend is van
De jongens en meiden
Van de straat,
Een dakloze als zij,
Zoals zij zeggen -
Hebt voor mij
Mogelijk gemaakt
Dat ik hen die wij
Samen in liefde kregen
Geleidelijk aan
Liefdevol los…
daardoor
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
468 dacht ik
dat het leven
het leven was
zonder einde
dood gaan was
voor anderen
zou mij niet
overkomen bleef
eeuwig leven
maar er hoefde maar
een geliefde dood
te vallen van de fiets
waardoor ik opeens wist
dat het leven en al dat leven
slechts een glimlach is
trillend in de lucht
van de hete middagzon
die niet daalt of opkomt…
laat mij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
570 Laat mij jou naar een lach toe leiden
Laat mij een eind maken aan jou lijden
Laat mij gaan tegen beter weten
Laat mij jou alles doen vergeten
Laat mij gaan
Laat mij naast jou staan
Laat mij toe tot jouw verleden
Laat mij naast jou staan in het heden…
Optimist
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
545 Aan het begin van de hel
het einde van de regenboog
land zonder hoop
Hoe wanhopig moet je zijn
of hoe optimistisch?
Hoeveel brokstukken denk jij
aan elkaar te kunnen plakken?…
Kort van stuk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
458 In de goede jaren
Had hij het best
Naar zijn zin gehad,
Een mooie man
Met prachtig postuur,
Met de jaren verloor
Hij zijn ideale lengte,
Kromp met iedere tegenslag
Minstens een centimeter -
Met het eind in zicht
Zie ik wat er nog
Van hem over is -
Een iel mannetje,
Kort van stuk,
Met op zijn rug
Een bochel van verdriet…
Onbegrijpelijk
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
613 Ik plaatste je op een voetstuk,
zelfs hoger dan dat
en nu aan het einde lig ik in mijn eentje,
vreselijk op mijn gat.
Mijn geloof in jou ben ik kwijt,
mijn vertrouwen in jou is weg maar:
ik heb je gedragen,
gezoogd en opgevoed,
wat deed ik dan in vredesnaam
niet goed?…
Moeder
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
999 haar nooit kwijt
maar één maal zal het gebeuren
dan is het haar tijd
Ze was er altijd
ze baarde je en je groeide op bij haar
van baby tot volwassen zijn
het is nu helemaal klaar
Je had haar nog een kus willen geven
je had nog zoveel willen zeggen
maar nu kan dat niet meer
niets meer om uit te leggen
Haar moederliefde kende geen eind…
de kunst van het vallen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 de liefde
rite de passage gemaakt
voor de valkunstenaar
van de bovenste plank
getooid met
vleugels van glas
zweeft ze in
breekbare smeltende tijd om
hemel en aarde te bewegen
geluidloos wekt ze transparante
zielen voor de overtocht
een trage reis die
hen dalend vanaf Eros
naar het eiland van
het broze einde brengt…
OG3NE scoort, vooral licht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
677 Zaterdag de dag van de meiden
eindigen bij de eerste vijf
Zondag de dag van moeder
begin en einde van drie dochters
'Lights and shadows'
maar stralen doen ze alle vier
Nederland mag trots zijn
op hun licht van vertrouwen vanaf
Maandag en alle uren, dagen
maanden en jaren daarna!…
het begon met een lach
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.439 het kwam nog tot een eind
toen het water, plat en hard, al onder het maanlicht lag,
als een hoofdstuk afgesloten.
-----------------------------
uit: 'Tirade', 419 -2007…
Scheldedijk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
521 Scheldedijk fietsend
Wedren tegen levensloop
De stroom kan ver leiden
Maar maar een eind meegaand
Blik op de loop
Getrokken naar de diepte
Vissen voelen zich niet meer thuis
Zuivere lucht, vervuild water
Zuiver geweten, vervuild inzicht
Vervuld verleden in de toekomst?
Terugrit tegen de wind in
Voor de boeg. Avondlijk gezwoeg…
XXXI - na de oorlog - het jaar nu
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
606 pax intransibus
aan het eind van de straat huist
een oude dichter
het nieuwe trouwen
waar geest en lichaam samen
worden gebracht
ook in buurman's tuin
na eindeloos grasmaaien
modder en muggen
een strijd voor de god
van jezus christus bloem
- jaren voor google
voortijdige hiv
mijn operazanger sterft
uit en ingeteerd…
Vriendjes met de dood
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
687 Ik wil vriendjes worden met de dood
maar de dood ziet mij niet zitten
laat staan liggen, veel te veel staan
levendig ontmoetingen, opzoekingen
actie, reactie, veel te veel energie
teveel veel leven, zonde van de dood
maar ik wil zo graag, zo graag vriendjes
worden met de dood, lijkt mij het einde
verkering, verloving en trouwen
eeuwig…
4#4
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
600 September
Eind september. Ik doezel
in de Indian Summer
als een tijdloos lied.
Oktober
De avondlucht zuigt
een vogel verlaat zijn nest
om thuis te komen.
Blues
Als geluk pijn doet
en hoop hangt uit het lood
dan huilt mijn gitaar.
Haiku
Vijf lettergrepen
gevolgd door zeven en vijf
dat is een haiku.…
De ochtendmist
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
513 De route ligt in
het verborgen
einde van de onbekende
brug.
In stilte heb je de mist
nog nooit zo beleefd.…
Samen een
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
520 Dicht
dichter
dan bij mij
wil jij komen
als jij verschijnt
in mijn dromen
draag ik je op
zinderende
zonnestralen
van de zee naar
het zenit waar
wij ineen vloeien
tot het eind
ons omlijnt
jij en ik zijn
een teken van
een lijn waarvan
de uiteinden
in stralende
oneindigheid
samenkomen
als een cirkel
vol van dromen…
Het overgangsland
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
406 ik zag kou
in het licht kristal
van je ogen
je hand rijpte
witte vingers
gebogen in blauw
toch ademde je
de condenserende damp
van het overgangsland
ging een
bevroren leven
jouw dood voorbij
jij ontsnapte
door de lach aan
het eind van de tunnel
waar licht en
warmte in wake
op jou hebben gewacht…
Stilte
netgedicht
4.5 met 67 stemmen
421 ik zag
je praten
met de wind
die in vlugge
vlaagjes glas
vocalen ontlokten
die in trilling
hun scherven
op hokten tot
de stilte echt
transparant
was geworden
je lachte
om het laatste
gerinkel dat chaos
completeerde
einde gesprek
leerde ons dat
stilte de norm
had gesteld
ondanks vele
protesten heeft
ook de wind zich
hierbij…
Onze hooiberg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 Stoppelveld
kafjes in de lucht
droge zomergeuren
populieren langs de wetering
onze hooiberg op het eind
daarbinnen uit het zicht
ons hol
getrokken en geduwd
in het lange gele gras
ik droom er met jou
bloot te liggen
als pasgeboren dieren
dat is alles
er hoeft niets meer
we kunnen doodgaan
dat is ons geheim
mama begrijpt het…
Ik wou zo rustig zijn
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
413 In mijn binnenst stampen beesten
Samen met het ontluisterd licht
Ik heb mezelf van nog geen ding bevrijd
Ik zie het verre water blinken
Het gras gloeit op dooft uit is donker
Er is geen einde en geen begin aan deze nacht
O hand schrijf door totdat de vingers zijn verbrand
Ik heb geen lichaam en geen zwaarte meer
Ik wou zo rustig zijn en…
Nou, dag dan
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
500 Er is geen mooi einde
De zon gaat onder
zonder de hemel te kleuren
Geen vogels, geen muziek
Ik huil niet eens
zeg alleen maar: nou, dag dan
Het klinkt zo gemakkelijk
maar ik kijk weg en wacht
tot het voorbij is
Wanneer ben je me ontglipt?…
Ouder en kouder
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
514 zij voelde
rond en warm
oneindig lief
in universele
streling zonder
oponthoud
door breuk
vouw of kreuk
overzichtelijk
tot in lengte
van dagen omdat
tijd geen deel
uitmaakte van
maar in rond
besloten was
zonder begin en
einde door ons
niet te evenaren
omdat wij met
ons lichaam
helaas niet altijd
zo goed konden
rondkomen werden…
Heroïsche strijd
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
443 er zitten
lacunes
in de lucht
waardoor ademen
moeilijker is en
horen bijna
onmogelijk
is geworden
daar waar
emoties altijd
jeugdig vleugden
lijkt het
ontbreken van
jouw aanwezigheid
te resulteren in
moeizaam gehijg
jij was al
eten en drinken
voor mij maar
zonder jouw adem
voelt je afwezigheid
als het einde na
een onverwachte…
Ouder worden
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
575 Het niet te vermijden eind
doemt al op, komt in zicht.
Vasthouden aan wat ooit was
kan stuk maken wat nog voor mij ligt,
dus leef ik opgewekt voort in het heden,
en als het eenmaal zover is, als ik verdwijn,
keer ik terug naar vanwaar ik vertrok,
het zal als een thuiskomen zijn.…