5388 resultaten.
Middernacht
gedicht
2.9 met 77 stemmen
20.139 Jij die hier naast mij ligt, ik hoor je adem niet,
in de schaduw tussen stadlicht en nachtlicht,
arm om je hoofd, zo stil en ver verwijderd.
Waak je of slaap je nu, denk je of droom je?
Ik werd wakker vannacht als gestreeld door je hand,
op mijn voorhoofd gelegd, mijn denken geregeld,
mijn angstige zorgen gesust en verminderd.…
bekentenis
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
1.025 vingers vol
zwarte vlekken tikken
de vloedgolf op mijn lijf
dwingen tot woorden
en verdraaide schaduwen
onder een bewolkte lucht
ik zink
naadloos van dag naar nacht
wanneer honderd ogen van de zee
mij verdoven
met ijzige koude
als gehuil van stilte
het is niet jouw tijd
die me alles vertelt
noch de adem van het scherpe water…
Parasolde lunch
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
829 ik at schaduw
toen jij zon en zee
koos als ontbijt
gegarneerd met stilte
de lege stoelen
kaatsten eenzaamheid
parasolde lunch
temidden van de
zonverbrande lijven
nam drankjes die
de hitte en wat kou
toch niet konden verdrijven
donkerde jouw tafel
met de zomerzotheid van
je aangeschoten vrienden
ik had het wel gehad
eindigde…
suizen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
488 het lage licht boven de horizon
strijkt met ver reikende vingers van zilver en schaduw
langs de felwitte berken tegen de vriesheld’re herfstlucht
over de giftig rode geheimzinnigheid van vliegenzwammen daaronder
het glinsterend lover van felrode vossenbessen
aan de bosranden juichen de bomen ruisend in een stemmig herfstkleed
slechts de wind…
Haar heilig vuur
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
2.640 Zweten
bezeten
zijn schaduw
zichtbaar op de muur
verbeten
kreten
neemt hij haar
heilige vuur
Dierbaren
paren
explosief vanuit
het brein
gevoelssnaren
doordringbare
begeeft hij zich
op haar terrein
Erotiek
magnifiek
stijgen zij
naar het ultieme
dramatiek
fotogeniek
zweven ze uit
het anonieme
Buitengemeen…
overleven
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
710 ik zal stranden
met de zeemeermin
en het water verdelen
in vier fonteinen
zodat de lucht bewegen
kan in rivieren
en bomen van
hout
de vlinders verbrand ik
in het vuur, zonder zomer
op te wekken
en uit de kleine
druppels regen buig ik
licht, net zolang tot schaduwen
vallen over oud geworden
dromen
ik zal slapen in haar armen…
Om te overleven
gedicht
3.0 met 14 stemmen
6.966 Om te overleven schouwen we je weg
Slokken we je schaduw op.
We plaatsen je
Achter ons, zo dichtbij
Dat ons bloed begint te stromen.
Lievevrouwebedstro omgroeit ons
Bedenkelijk snel.
Met onze rug naar je toe wachten we je
In slaap, ademen onhoorbaar
Onze herinneringen uit.
Geen sterfscène zullen we nog delen.…
op een zondagmorgen
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
845 ik heb de zee gezien
zo vlak en verlaten van handen
dat ik op haar buik kon
wandelen
de wind viel stil, ook
de schaduwen om over te
springen
niemand groette mij of
deed deuren open en ik vergat
de vele monden, gered uit
het bestaan
van millimeter ribben
mager uit het bloed
van het kind dat op de horizon leek
kortademig door de…
Blad en schemer
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
920 Om het stilzwijgende
van liefhebben en het bewegen
in licht
en op een dag
zal ik naar huis terugkeren
om het afscheid te beginnen;
in de schaduw van een déjà-vu.…
genieten
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.262 In de schaduw van de Zimmertoren
liet ik weer eens mijn gedachten gaan
een overvol terras maar niemand kon dit horen
laat staan dat iemand het kon verstaan
De schoonheid van het rimpelloze water
bruusk verstoord door een vissende reiger
de sfeer gebroken door het gesnater
van de eenden aan de steiger
En toch zit ik stilletjes te genieten…
Gedicht
poëzie
3.3 met 9 stemmen
3.056 Zo ook gaat de geliefde
Mitri Karamasoff
dood
Ons op de schouders
valt nu laat en schuin de schaduw
des Iwan
Om het lijden dankbaar worden
en schijnbaar blijde
het scherpe vechten van spin en bij
verbeiden
Soms reeds is schoon mijn hand gesloten
alsof er geen verlangen
over mijn…
De vlucht
poëzie
3.6 met 11 stemmen
1.909 En mocht hij zich verschuilen
In liefde en plicht,
Een kever in rozentuilen
Tussen schaduw en licht,
Gij schudt hem uit de bloemen
Met tedere spot,
Tot hij U zal noemen:
Mijn Heer en mijn God!
----------------------------
uit: Kringloop (1936)…
bijna gevleugeld
netgedicht
4.7 met 18 stemmen
679 ik ga binnen; het waait
rust door ramen, de levenden
en de doden
het vederlicht murmelt
langs gekleurde glasvogels, te midden van
zeeglans, het houden van
je staat gebogen zoals ik
eerder
in volgegoten schaduwen
van de dagstilte, veroverd door verleden
eeuwigheid
ik adem diep wanneer je hand
beroert en leg me neer,…
een sleutel te smeden
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
1.026 wat is toch de zin
als mijn armen
naar jou strekken
en zij in schaduw
vertoeven
je zag in mij
wat zonnige vlekken
die naarmate
de tijd voortschreed
jouw hoop en verwachting
in desillusie
begroeven
waarom zal ik jouw boeien
nog raken
als slechts verdriet
en wanhoop
je bestaan zo wraken
vertel maar niets
ik ontbeer de macht…
Haar kuise lach
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
778 met de werkelijkheid
ze confronteerde mij
was harder dan ik dacht
wil met waarheid schikken
maar ze geeft niet thuis
ze liegt de deugden met haar ogen
haar kuise lach hangt naast het kruis
mijn dagen zijn verhuisd
de nachten heeft ze meegenomen
haar kasten eens gevuld met dromen
zijn nu leeg en tot zichzelf gekomen
ik zie de schaduwen…
de innerlijke schemer gevangen
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
782 binnenveld
blauw geletterd
met rood doorstreept
lokken sporen, halfvergaan
tot aan de bosrand
in het windgebladerd ruisen
klinkt een verre stem
en in mijn lijf de dood
met ruwe wind
daalt de vogel naast mij neer
spreidt zijn veren over het zwarte stof
ik vlucht en op zijn vleugels
laat ik me ondersneeuwen
gestrekt, valt de schaduw…
Witte druppels
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
1.103 zijn ogen tintelen
maar achter die tinteling
sluimeren de schaduwen
die zijn aanzien bedreigen
als uitgestelde regen
elke vertraagde bui
grift nieuwe rimpels
in zijn verweerde gezicht
toch blijft zijn mond
meestal luchtig gebogen
schildert hij de zwartste letters
nog altijd zo licht mogelijk
talloze grijze nuances
weven zijn verhaal…
Souvenir
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
847 Wind
weerspiegelt mijn wankelen;
vel over been
verwaaiend
tussen dikke lagen schaduw
en meeuwen die vluchten.
Morgen blijft
zonder tegenspraak
wanneer mijn mond zich
gehoorzaam sluit
ongewijzigd door het zout
alsof het nergens bijbehoren
me achterlaat
onder invloed van wandelaars
en het huilen.…
Eén moment
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
2.498 je glimlacht
ik voel de stroom
als een donszacht moment
bron van hunkering
geplukt uit de schaduw
van een donkere dag
je probeert me te analyseren
tracht te weten
wat er in me omgaat
je doet maar
je kunt toch niet
door me heen kijken
je denkt nog steeds
dat mijn gevoelens
zullen overwaaien
mee met de noordenwind
als waren…
De zwerver
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
987 Verdriet sluiert hem in
als een dempende mist waarin
met trage pas zijn gedachten gaan;
hij weet niet waarvandaan,
waarheen de weg hem voert,
welke naam de schaduw draagt
die zijn verweesd gemoed beroert.…
onlangs
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
801 nog dicht
bij het heden
werd ik in een cel
van zwijgen getrokken
het was overmacht
van buiten
wellicht eigen
onbewuste gedachten
of gestorven gedrag
wie zal het weten
in elk geval zat
ergens op mij
een verdovend licht
te wachten:
een god of een duivel
te lokken
het uitzicht
is mij derhalve ontnomen
en kan slechts in schaduw…
Hemelse lichamen
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
1.386 dromerig staar ik naar de zee
lig languit elke straal te vangen
voor de avond zich laat vallen
als een koele deken op mijn huid
koester me in ‘t nog warm geglunder
van de langzaam ondergaande zon
terwijl schaduwen beginnen te leven
spelen hemelse lichamen kameleon
verleidelijk vlijt het maanlicht
haar schijnsel over de branding
en in een…
Verloren lucht
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
840 en weer klad ik
hoop tegen de muur
als ontelbare, grijze wolken
rond gefluisterd
in blinde stormen
en al wat ik ben
blijft bestaan
in immer onbestemde regen
wanneer dag na dag
de stenen verpulveren
tot stuifzand in de wind
een stem in dag
tot nacht gezwart
breekt de laatste gebeden
als ver weg het kind schreit
door de schaduwen…
de ware zonder zekerheid
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.205 de lach in het donker
glimmend in het licht
het verlangen gevonden
een schaduw van jouw gezicht
jouw ogen warm en lief
ben jij mijn hartendief
je armen om mij heen
ik wilde niet dat je verdween
dromen die niet stopten
en ik die jou fopte
gedachten over jou
waar jij over denken zou
ik wacht op je zwoele blik
en de geur van je haren…
Winterlicht
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
806 kom met me mee
naar het veld van het verleden
nu het zachte winterlicht erover glijdt
de lage zon kleurt goud het dorre gras
en geeft een mooie lange schaduw
aan boom en struik, als in hun ware aard
geen camouflage en geen franje meer
geen plek om te verstoppen
de doornen zichtbaarder dan ooit
geen watervogel die zich eenzaam waant
ze…
Walging
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
985 Evenbeeld dat niemand kent,
Glimp van binnen, als mijn schaduw,
Projectie die mijn wezen schendt.
Durf ik te kiezen, wélk ego ik verafschuw,
Die van vlees, of mijn profiel,
Met gedachten somber, eenzaam, vreeslijk ruw.…
Mijn waarde vandaag
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
500 Toch weer mijn waarde vandaag
heb ik je gisteren leren kennen
je blijft uniek mijn uren kleuren
en zoals steeds kom je terug
als ik het je vraag
jij als blijspel
ik als soufleur
een bijdehandse rol
zelfs wanneer de coulissen
zich schaduwen en het
donker zich laat belichten
laat jij je niets ontnemen
en breng jij met een lach
de dauw…
Witte magie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
553 Uit haar handen stroomt de balsem
voor de kinderharten
zij weert de angst uit schaduwen
met dunne lijnen
zoals orakels doen - mijn vacht
komt voort uit haar bescherming.
In hoeverre ik kan toveren weet ik niet -
Doornroosje weet het.…
Verhonger je dorst
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
479 ik speel met wolken
vlecht stralen zon
door nevels van de morgen
laag bij de grond
dol met mijn schaduw
wiek voor haar weg
probeer haar te pakken
in de rust op de heg
ik lok je met kleur
tover rood voor je ogen
mijn onschuld is wit
het roze brengt je tot blozen
kom lach om het werk
verhonger je dorst
vrij met mij alle dagen
rust…
Verhonger je dorst
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
572 ik speel met wolken
vlecht stralen zon
door nevels van de morgen
laag bij de grond
dol met mijn schaduw
wiek voor haar weg
probeer haar te pakken
in de rust op de heg
ik lok je met kleur
tover rood voor je ogen
mijn onschuld is wit
het roze brengt je tot blozen
kom lach om het werk
verhonger je dorst
vrij met mij alle dagen
rust…