5374 resultaten.
DOMBURG
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
862 Kijk eens - zucht zij - zalig
eindeloze ruimte zover ogen zien
een late boer rijt z'n akker open
elke portie wacht op bevruchting
een enkele boom belooft rust en
's zomers boterhammen in de schaduw
een sloot - de zekerheid van water -
wie kan hier anders dan dankbaar zijn
zelfs de toerist vergeet even zijn pijn…
lichtsignalen in de taal van bloed
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
1.423 breek het glas
scherven sturen
lichtsignalen in
de taal van bloed
vampieren zoeken
en verstaan het
onderbreken van de
schaduw donders goed
hangen aan de keel
drinken je gedachten
halen krachten uit
het pulsen van je hart
het ogenzwart
verkleurt tot lijkenwit
en echoot het gebeuren
van de zieleoverdracht
leeggezogen zwerft…
wat wij hadden
hartenkreet
1.6 met 7 stemmen
2.086 voorbeeld voor anderen,
Waarom moet jij dat zonodig gaan veranderen,
2 mooie jaren straalden we van geluk,
we deelden dezelfde gedachten : ons leven kan niet meer stuk,
Maar helaas het mag niet zo zijn,
De wereld is voor ons tweetjes te klein,
Hopelijk zie je na deze periode de zon weer schijnen,
En ik hoop dat wij dan, samen weer in 1 schaduw…
Spiegel
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
1.826 Kruipend, sluipend gedaante, met je vage spiegel
Jij ziet de dingen niet helder meer
Schaduwend in de pracht van haar gedaante
Zoveel flitsen en oneffenheden
Zij walsen voorbij en jij
Ziet de film twee keer
Over alles wat maar zachte kleuren zou bevatten
Je bent er niet en dat maakt sterk
Sterk voor alles wat er niet is
Knarsend op je tanden…
Windstil
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
1.347 Windstil, een zon die straalt
Kalm water, groen gefluister
Net of alles 'n beetje draalt
Wachten op stemmen in 't duister
Als de zon dan langzaam zakt
En lange schaduwen gaat trekken
De schemering je emoties pakt
Je geest zich aan de horizon wil strekken
Dan pas is alles tijdloos
Los van elke bestemming
Lijken dilemma's belangeloos…
Morgen van leegte...
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
2.070 zwijgen
Een ijskoude nevel sluiert
De zon lijkt in zwart opgelost
Niets is meer hetzelfde
Ogen vullen zich in tranen
Het afscheid van een verleden
De morgen vult zich in leegte
Niets is meer hetzelfde
Lichamen die niet meer passen
In een samenzijn van liefdeskleuren
De zon lijkt in zwart opgelost
Niets is meer hetzelfde
Koffers schaduwen…
Wintertrek
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.300 Schaduwen
rekken de maan over
het verborgen land; schetsen vrijheid
met lange halen
terwijl een wegebbende stilte
door de straten stroomt mijn adem
benemend.…
de grens van heimwee
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
674 al mijn dagen
vlogen in het vuur
van de stad
de stad
die enkel uit woorden
bestond
ik kuste
de straat
waar je zwijgende mond
open lag
en voor het eerst
raakte ik jou aan
ook je latere pijn
ik heb in je gewoeld
de schaduw gezien
immer voortvluchtig
als een zwerver
zonder hond
ik likte
aan je woorden
slechts assen…
vonken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
847 als je mij wilt vinden
zoek me waar bulderen
van wind en golven
spreken overstemt
op de tast in de nacht
in de schaduw achter mij
langs een zijweg van het leven
waar land in water overgaat
ergens op het wereldrond
op een grens van eind
naar nieuw begin
als je me gevonden hebt
breek mijn handen open
zie de vuurstenen
ik ketste ze, rook…
Op eindeloze benen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
771 in een halve zon
de schaduw
sloeg al om
op mijn balkon
zag ik je buiten
droomde me jouw hand
jij liep daar zo parmant
het rode koppie
in de wind op
eindeloze benen
ik haakte aan
jij liet me gaan
een jochie als zovele
maar je herkende toch
mijn lichte blauwe ogen nog
pofte voor jou
echt speciaal kastanjes
de eersten van dit…
oude stenen
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
644 als ik drijf op de schaduw van heden
en het mij voelbaar ontbreekt aan gerief
maakt het ademen diepe sneden
roept de rust en komt de nacht als een dief
niet dat ik door het sterven ben aangeraakt
of vast de wakken tel voor morgen,
door deze of gene word gelaakt
neen, de ziel is gedwongen verborgen
toch bouw ik op oude stenen
zij vormen…
Lachen tegen de wolken
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
963 In de schaduw van een grote boom
de ergste hitte wat ontvlucht,
leg ik mij neer en tuur wat loom
naar de bijna oneindig lege lucht,
waar net een wolkje de zon passeert
meegedreven op een zachte wind.…
Zo weinig, zo veel
hartenkreet
3.6 met 30 stemmen
4.868 ik spreek niet
wanneer ik ’s nachts
gebonden ben aan woorden
en de sterren mij vertellen
wat ik het mooiste vind
ik denk dan aan lavendel
de eenvoud van het maanlicht
de glimlach om je heen
een witte roos en blauwe vlinders
ieder moment in poëzie gedeeld
jij opende mijn schaduw
gaf me kleine, witte vogels
en op deze vriendenvleugels…
kalenderschaduw
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
731 kom ik jou tegen
in terugkerende nachten
en in volgevreten vaders
de doders van hun dochters
niemand hoeft me te vertellen
hoe zwaar
mijn mond was
vol zwarte letters
die het gehuil naar stilte
droegen
en naar mijn gezicht
dat uit jouw ogen viel, samen
met het tellen van de stappen
die je woordelijk vertrappelde
omdat de schaduw…
rouwmantel
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
655 weet je nog
de appelboom
het eerste groen
en de plaats waar ik zat
toen het daglicht van dode dagen
uitgediept, steeds verzwegen,
wachtte op de dans der rozen
ik naderde voorzichtig,
met vleugelslag, in grijze winterrouw
mijn mantel verdroeg geen tijd
enkel schaduwen in een te stil verdriet
weet je nog
onder de appelboom
jij…
Geen speelse bochten
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
812 wist niet
wat ik zag
het raam op
negen hoog
met uitzicht
op de einder
je blik weer
terug naar af
je rollaterde
geen speelse bochten
nam tijd toen
hersenen naar
woorden zochten
die in traag bezinken
je stem wat
triest deed klinken
toch scheen de zon
we zagen wolken
jagen en in de kamer
zacht de schaduwen
vertragen tot een…
Zij stroomden genade
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
810 ik telde omarmde ze
zij stroomden genade
beschenen mijn handen
met cirkels vol warmte
balancerend langs lijnen
op een tocht zonder einde
een lantaarnpaal
verder viel licht
kapot op de grond
bomen droegen
meer schaduw van
struiken zonder houvast
een merel ontwaakte
aangeschoten door herrie
van de zuipschuitenferry
begon tegen donker…
fantoompijn
netgedicht
4.3 met 27 stemmen
732 op de einder
van verwachten
langs wolken grauw
en regenstormen
krommen
schaduwen in mijn hand
zuivere klanken
in tweeheid gedeeld
waaien dovend
als was ik terug
het stille kind, gestraft
ergens buiten de wereld
want waar begint of
eindigt pijn als
lijfstraf van leven
van liefde
wanneer stilte
niet meer zingt
of neuriet…
Oudejaarsavond
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
745 Oudejaarsavond
kijk ik even nog over mijn schouder,
naar wat er al dan niet vrijwillig achterbleef
soms zie ik vanuit de schaduw handen reiken
maar laat ze
daar bestaan niet wast in kille greep
slecht bij de rozen blijf ik staan
verwonderd dat ze zelfs vergaan
het leven kleuren
en als
na twaalf plechtige slagen
het nieuwe jaar begint…
Onbereikbaar
hartenkreet
3.3 met 17 stemmen
2.339 De duisternis van mijn gebroken gevoelens
vallen als een schaduw op jouw grafzerk.…
Onsterfelijk licht
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.162 Bomen langs de laan
schaduwen die zich te ruste leggen
de lijn die we volgen
zwevend tussen dag en nacht.
Tot de stilte tussen bewondering
en duisternis breekt.
Dag licht, vaarwel aan het dagevuur
dat aan mijn voeten ligt.…
Vogels van de zee
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
941 vertel me niet
hoe ik moet dromen
of hoe de horizon beweegt
jij staat op een rots
en rolt een schaduw uit
over zee
ik zie meeuwen
in de verte
kon ik maar dichter, drijven
waar de wolken wachten, drinken
van de diepe gloed
geen golf raakt jou
of het licht dat tegen je gezicht
de dageraad zoekt
in de verte
vertel me niet…
Dieet
gedicht
3.1 met 37 stemmen
17.632 Het spiegelbeeld wordt transparant,
de schaduw laat al zonlicht door.
Het is nu een zaak om weg te kwijnen
tot een rekstok van ivoor.
---------------------------
uit: 'Alle goeds', 2001.…
Wachten op verlossing
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.062 Waar iedereen angstig kijkt naar de diepte die
niet meer verlaten lijkt
en waaruit naamloze schaduwen omhoog klimmen
als in een voorstelling die
geen droom meer kan worden.
Waar alles slapeloos wacht
op boodschappers.…
IJskristallen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
652 Gewoven zwevendzachte zijde
omplooit vervagend schaduwrijk
gefluisterd valse beloftes vervliegen
als slechte dromen van gisteren
lichamen vervloeien intens
zoeken grenzen in liefde
illusies bouwen kastelen
vluchtige luchten het fundament
rozen bloeden zwarte schaduw
in maanlicht ijskristallen koud
diepe haat wortelt in liefde
en bloesem…
Verraad
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
1.013 Onderweg zul je eilanden,
oceanen en steden tegenkomen,
je zult vrouwen omhelzen
in de schaduw van olijfbomen
en kinderen verwekken in
koude of in warme landen.
Dan op een dag,
waarschijnlijk onverwacht,
zul je iedereen achterlaten,
je zult je ogen sluiten
en met een sereen gezicht
zomaar vertrekken.…
Droom
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
2.332 In een droom
zie ik de blik
in je ogen
flonkering
en diepe
schaduw
mijn adem stokt
ik sta genageld
aan de grond
de pelgrim
in mijn ziel
zoekt onbeholpen
over spoorbanen
in straten
vol verkeer
naar de afdrukken
van jouw
voetstappen
handen knopen
de afwezigheid
los
stof dwarrelt
als sterren
naar beneden
ik tel…
jurk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.056 droge zolderlucht kleeft op haar huid
als ze de jurk naar buiten haalt
de voile naast haar schaduw
op de grijze tegels slepend houdt
er is geen hoofd, geen haar, geen steen
nauwelijks ruikt ze bloemen
nergens in de stad een klok die luidt
enkel een zandloper wankelend wit
nu uitgetelde dagen een te breed geworden taille
op dronken benen…
Er is sneeuw voorspeld
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
942 de wind aarzelt
wanneer ik woorden schrijf
in de kille schaduw van de winter
ik haast me door het gebladerte
schraap zinnen van stugge takken
voor deze zich overgeven
aan het troosteloze gerucht
van gewillige, grijze wolken
vanuit de aarde
verkondigen ze het sterven
terwijl de nacht wordt meegesleept
in de herberg van mijn angsten…
ik eis het podium
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
606 zo menige mensenbroeder
gaat aan mij voorbij
ogenschijnlijk in ontkenning
van mijn bestaan
in schaduwen
van onvrijwillige vergetelheid
blikkeren mijn bloemrijke tanden
wraakbelust naar weke kelen
van evenzovelen
kartelmessen spelen in mijn handen
met bloedgleuven
niemand negeert een unabomber
willekeurige woorden willen explosief…