7715 resultaten.
Niets gegeven
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
2.369 Ik heb je schoenen gepoetst
en je hemden gestreken
ik nam je zoals je was
met al je menselijke gebreken.
Nu heb je je koffers gepakt
om met een ander te leven
mij laat je nu achter, want
je hebt me niks meer te geven…
vader sprak
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
2.172 bij het lezen van zijn naam
klonk zijn stem ritselend
in bontgekleurde bladeren
van hoe het ging met het gezin
nog wat nieuws onder de zon
en of ik nog een beetje bad
de Nobelprijs voor de vrede
was zeker mij weer voorbijgegaan
voor literatuur zult u bedoelen?…
Er zwenkt een vraag
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
723 Vandaag slaapt haar spiegel
Druipt de hemel van haar zacht
Waar zijn de onafhankelijke
Hij die mannenkleren wast
Hij zwalkt de treden op of af
Drinkt uit haar ronde schoonheid
Toevallig zocht de nonchalance
Rood geverfde beelden buiten
Strijden er geen ridders onlangs
Zag ik hun zwaarden bedolven
Vandaag stonden namen stil…
afgunst
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.351 ik zie jouw naam,
in zwier geschreven,
met plezier, gedreven
lig jij hier gebeiteld
jij zint op faam,
ziet dat graag ingewreven,
maar ik wend mijn steven,
ik laat jouw indruk achter
ik neem mijzelf in
voordat jij dat doet
jij bent mij te min
ik laat je zelfs geen groet.…
driedimensionaal
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
636 in het tegenlicht
vind jij mijn ruimte
en ik geef je
mosgroene vogels
zonder naam
ik heb geen oog
voor de lucht en
het immer dromende
want in het ongekende
van jouw beeldentuin
leg jij bekoring neer
naast verborgen letters
op het ondoorzichtig glas
van omsloten vleugels
omring je me met woorden
in het lichtvoetige landschap…
De weg
hartenkreet
4.0 met 18 stemmen
1.284 Er is een weg
Een weg naar buiten
Een weg naar de toekomst
Een weg naar geluk
Er is een weg
En jij kunt hem gaan
Door daar te lopen waar jij heen wilt
Zal die weg vanzelf ontstaan
Er is een weg
Het is jouw weg
Hij wacht op jou
Hij heeft jouw naam
Want die weg kan alleen bestaan
Als jij klaar bent hem te gaan…
jullie schepping
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
1.028 jullie hebben mij vernoemd
mijn naam die ik voorbij het bestaan draag
in de tekens van mijn leven
onwennig lag ik in het landschap
schepping in zoeken en vinden
in louter tedere onbekendheid
en in de kluwen van de vriendelijke duisternis
en in mijn beeld bewoog ik
in een alles bedekkend,wat bekleed moest worden
eenmaking wat één moest worden…
netgedichten
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
813 ik verzin ze waar je bij staat
kwak de woorden uit mijn hoofd
en het scherm vormt en vult
de nacht stormt onmachtig de schuld
waar vissersvrouwen eens
op het duin
op hun mannen wachtten,
soms tevergeefs want de zee
nam de boot, de mannen en hun netten
en ik, ach,
ik heb er zojuist eentje gesloten
dat krijg je er van
vissers gaan zo nu…
ritme
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.059 in een eeuwige beweging
verpulvert mars de lente
slaat de slinger van de tijd
in hersens en weke lijven
stille velden beplant met witte kruisen
verschijnen na gas en massale dood
stenen doodsbloemen met namen
de hete tranen van hun geliefden
druipen langs koud kil marmer
in de beschaamde aarde…
Vroomheid en gerechtigheid
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
844 We bidden en we werken,
ontleden wat er moet,
maar leven is creatie
en wat het er toe doet
als ieder beide dingen
eens echt ter harte nam?
Dan zal geschieden wat we hopen,
dan bloeit de oude stam.…
Wolkte mijn zon
netgedicht
2.7 met 13 stemmen
885 je pakte wat wind
wolkte mijn zon
hagelde ijs
en regende later
je warme lente
ik droogde bekoeld
zag het blauw tussen
jou en de buien
nam een van mijn
laatste winterse truien
fiets nu door maart
laveer tussen
winter en zomer
jij roert je staart en ik
blijf een lentense dromer…
O België
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
916 Ik huil voor u, O België,
men draagt daar zonder trots haar naam.…
Jij bloemde onvertogen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
614 ik nam je hand
kuste warm je huid
het leek een eerst ontmoeten
maar bomen
en het struikgewas
verkleurden ons begroeten
jij groende in het rood
en geel van herfstkleuren ik rook
lente in dit plotseling gebeuren
zag de zon weer opgaan
in jouw lach en ogen jij bloemde
onvertogen op deze koude winterdag…
O vrouw zo mooi
hartenkreet
4.2 met 17 stemmen
1.572 mooi
Bloesemend, bloeiend
Rijp amelkoren
Ruisende wellust
Hoe graag zou ik je sieren
Met een guirlande van zomerbloemen
Geplukt uit het jade
Van een geurig struweel
De ceder
Strekt zijn takken
Als tedere vingers,
De verlokking
Van warm sinopel
In de schaduw van de pagode
Vind ik het geheime altaar
Aanbid je nieuwe naam…
huize avondzon
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
715 de tijd rafelt in haar hoofd
hoe lang al woont ze hier
in onbekend gebied
vreemde gezichten
zeggen zachtjes haar naam
de uren duren
haar bezige handen
werkloos op de knieën
verbaasd tekent een vinger
het estuarium na
de wereld is gekrompen
van het bed in de zetel
van de zetel in het bed
en elke dag zonder het te weten
sterft ze een…
schildersverdriet
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
742 dicht bij het raam
probeert ze het licht te vangen
door de verf te mengen
schaduw van verlangen
hoe helder ook haar oog ontvangt
pigment tot de exacte tint
verwoede poging tot vermengen
natuur lacht zacht en wint
nietige bloem, ragfijne tak
haar kleur onvatbaar teer
gaf haar een naam
schildersverdriet van weleer…
stoffig
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.775 in het stof van mijn geheugen
staat je naam verkeerd gespeld
verdraaide waarheid of een leugen
een delict zonder geweld
heb ik echt om je gegeven
of doodde ik met jou de tijd
om als puber te overleven
in een spel van haat en nijd
in het stof van mijn geheugen
verliest herinnering alle glans
neem ik stil de laatste teugen
van een liefde…
Afscheid van een vriendin
hartenkreet
3.3 met 26 stemmen
3.796 Ze stond al ingeschreven
bij het grote woonaanbod
de dood nam haar leven
maar zij mag wonen bij GOD.
Voor altijd verlost zijn
van hevige pijnen
voor eeuwig bij Hem zijn
en bij de Zijnen.
't Verdriet is aanwezig
het gemis nog niet daar
van alles houd hen nu bezig
ze kijken nog één keer naar haar.…
Klankbord
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.543 Een dichter is gestorven
zijn leven werd ontkracht
doordat het einde onverwacht
z’n laatste adem heeft verworven
de man nam alle woorden mee
die hij door zin verheven
poëzie had willen geven
maar helaas het is passé
de mensheid leest gerichter
zijn nalatenschap; zijn werk
en concludeert: dat is toch sterk
van verre is hij zelfs nog dichter…
Een man is maar een kleine man.
gedicht
2.8 met 208 stemmen
51.894 En 's ochtends niemand die zeggen kan
welke naam er op zijn lippen lag,
welk gezicht hij daarbij amper trekt.
Hij neemt zijn lege koffer en vertrekt.
Mensen zeggen naar zijn werk.
-------------------------------
uit: 'Apenjaren', 1998.…
tijd van leven
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
969 geen verdienste doch louter tijd van leven
zoals men dat nu eenmaal van je verwacht bij 't spoor
als spoorman echter op de hielen gezeten door de klok
weet ik mij gehaast door telkens weer een andere trein
zo gingen de jaren als stations aan mij voorbij
waarbij de vertraagde tijd geen naam mocht hebben...…
Liefde voor TV
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.304 Liefde een chemische reactie
keuze voor het nageslacht
een klinische reactie
wetenschappers bedachten een
kille tegenactie mijn
heerlijk gevoel
vrijen, strelen jouw lange haren,
gezicht, schouders,
armen, lichaam en
na het vrijen
langzaam, zacht bedaren
met haar tevreden in
mijn armen en
vergeet, zeer voldaan
Wetenschappers
naam…
bloemen van ijs
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
733 ik sluier
de kou van je huid
zie bloemen van ijs
ze bloeiden
seizoenen vergetend
hij nam je onwetend
zijn handen
bevroren je jeugd
verloren je lente
kleuren ontdooien
als ik je kus, onderkoeld
regent lust neer als wat ijzel
we verliezen elkaar
in de winter van stilte
erven slechts nachtelijke kilte…
Een stem en de stilte daarna
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
681 mijn raam
het is een treurwilg
zijn tranen kruipen
naar de winter
losgeraakt
doorheen de nacht
ik wil niet zien
waar de zomer ligt
of waar ik mijn adem
heb achtergelaten
ik vlucht wel verder
op stille voeten
ontkleed mijn dromen
van ster en maan
want de lippen
die mij hebben gekust
ze doofden na lust
en vergaten mijn naam…
Verlangen naar een nieuwe morgen
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.191 De lavendel bloeit niet meer
en overal
liggen rozeblaadjes verdwaald
door de wind
die met mijn haren speelt
mijn huid streelt
als duizend zachte vingers
in herinnering
aan de zomer die laat verscheen
in gekleurde vensters
wensen in vervulling nam
van de donkerzwarte nacht
waarin ik wacht
tot de monsters verdwijnen
rozen weer verschijnen…
De droom
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
1.002 Pas nu, voor het eerst, zag
ik dan dat kind en nam het
voorzichtig in mijn armen.
Stil hielden wij elkaar vast.
Voor de eerste keer begon
dat kleine kind te huilen en
na al die kille jaren, zag ik
toen opeens..mijzelf terug.…
Adoratie
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.663 O vrouw zo mooi
Bloesemend, bloeiend
Rijp amelkoren
Ruisende wellust
Hoe graag zou ik je sieren
Met een guirlande van zomerbloemen
Geplukt uit het jade
Van een geurig struweel
De ceder
Strekt zijn takken
Als tedere vingers,
De verlokking
Van warm sinopel
In de schaduw van de pagode
Vind ik het geheime altaar
Aanbid je nieuwe naam…
Van zoon tot broer
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
1.355 moeder,
mijn vader
heette Klaas
welnee,
zijn naam was Jan
maar die is er niet meer,
helaas
hij was een heer
niet de gemakkelijkste,
een echte ouderwetse baas
moeder,
ik ben uw zoon
net als Gijs en Kees
ja, jouw pa
had de hond nog voor de
aardappelenkar
riep zij oprecht
maar o zo in de war
moeder,
mijn vader
heette…
uit de huid geschreven
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
630 omdat het overleven
zich uitsluitend beperkt
tussen woorden
en het spreken mij
moedeloos maakt
zal ik weggaan en mijn brieven
nalaten aan vreemden
het waait wel gezichten, namen
van verraad die me achterlieten in allerlei
vormen
met de tong stijf en scheve
tanden
maar ik ben stervend genoeg
opdat ze me niet meer naderen…
Een sterven rijker
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
901 De schaduwkant in rijpe vlucht
wacht tot het sterven zijn naam
verliest en de dood zich koudt
tot het volgend seizoen
in deze gedogen herinnering
spreken gesloten ogen
en nestelt hij zich in zijn
laatste vederbos
het licht breekt in stukken
en valt in ’t zaagsel
van dit aardse poppenspel,
waar deze marionettenklucht
zich verschanst…