5922 resultaten.
terugblik op onze tijden
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
796 in je camera
staan onze tijden
beschreven in geheugen
met de foto's
kijkend in gedachte
vol verlanging naar het verleden…
Mijn Lief
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.008 Hoe hij daar zat
in de kamer
die zijn huis werd
ongelukkig
uitzichtloos
dood wilde
en niet los kon laten
soms nog begreep
maar zich niet begrepen voelde
gaat het wat beter?
vroeg men aan mij
die wist
en niet kon helpen
zih afvroeg
hoe lang nog
voor hem, voor mij
voor ons allemaal
op 6 Oktober
was het voorbij!…
doei!
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.119 Wat maak je je druk
het was maar een spel
dat weet je toch nog wel.
Als je dacht dat dat liefde was
maak je toch een foutje
"zo groen als gras"
Je was een leuk speelgoed,
doei!
En daar ga je, verder geen gedag
hooguit een flauwe glimlach.…
De dood van de oude dame
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.007 vanaf een grote hoogte
kijk ik het leven aan, de dood van de oude
dame is slechts een wond die sluit
haar gezicht lijkt vertrapt maar is slechts
een bladzijde uit een oud geschrift, geen
doctorale betekenissen of een afdruk
van de grijns die haar heeft verstikt
de dood maakt hindernissen en
spreekt van binnen uit
bemoeienissen die streelden…
Wolkenhemel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.026 donker grijs getamponneerde wolken
steken af tegen het vuile wit
hier en daar wringt een winters zonnetje
om het blauw in de zee te weerkaatsen
wentelende golven te verlichten
die af en aan rollen op het strand
meegebrachte schelpen slijpen
in het tij aan het natte zand
wanneer zonlicht het wolkendek breekt
en het water kust, schept het…
Het andere hart
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
583 Toen je bij me was in stil verdriet
vertelde je me, dat je ouder werd
en wat er echt was aan de liefde
omdat je doodging
en alles wat te laat kwam
hield je tegen.…
Gerry Rafferty 16 april 1947 ~ † 4 januari 2011
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.060 aan de hand van jouw slingerende levenspad
werd je gegrepen door noten die de toonhoogte bepaalden
met zacht stemgeluid wist je vele jaren mensen te raken
doch de keerzijde bleek de bottel der vergetelheid
de trouwe steun die verdoofde en kracht gaf
maskeerde vertwijfeling waaraan je geen gehoor wilde geven
verscheurd door de scheiding drong…
Bobby Farrell 6 oktober 1949 ~ † 30 december 2010
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
787 Kus de sterren
omhels de maan
voel vers gras
onder je voeten
als jouw tijd is
gekomen kun je
vredig gaan
~*~…
de dood onder ogen
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.132 ik zag de dood
met lede ogen
een strak gezicht
met stijve grijns
verzonken in ver weg
maar zag zij mij
toen ik zachtjes
afscheidswoorden
fluisterde
nog maar half
in het besef
van hier en nu
want gelukkig
wat lig je hier vredig
net onderweg
naar zonder pijn
een goede reis
wens ik nog na
het verdriet
zal nog komen…
wat er rest van zoete dromen
netgedicht
3.7 met 22 stemmen
858 de vogel vloog naar onbekende landen
bracht hem haar liefste dromen mee
naar waar zij hopeloos verzandden
in liefdesvuur dat hij verbrandde
aan 't eind van het bal-masque'
en later van de schok bekomen
zit zij gespalkt weer aan de oevers van haar zee
zij ziet de aller-wildste stromen
en wat er rest van zoete dromen
dat fluistert zachtjes…
Mooi mensje
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
831 als een paardebloem zo teder
met jouw haartjes oh zo zacht
waai je met alle winden mee
zolang tijd daar is
voor nu leun je
op de golven van de wind
totdat je voorgoed los kunt laten
en je je plant in vele harten
~voor Madelief~…
Ik mijmer even mijn vriend
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
820 in een stil klassiek moment
met deuren die van binnen het slot
hebben gevonden is de koele dood
die jou zal raken in een plastic
omhulsel in het rood aanwezig
jij was een vriend, trouw en oprecht
doch het sterven nestelt
zich telkens in bij iedere geboorte
waarvan het bloot wordt bedekt
met de kille glans van de herfst
niet meer naar…
Dier Missen
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
1.177 Wat was je altijd vrolijk
Wat hadden we een pret
Ik heb onder een dikke boom
Een houten kruis gezet
Want daar lig je begraven
Met bloemen in een gat
Door papa met een schep gemaakt
Mijn ogen worden nat
Ik zal je erg missen
Mijn allerliefste dier
Ik denk de hele dag aan jou
Was jij nu maar weer hier…
voor een dierbare vriendin
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.301 weken nog dacht je te gaan
en plotsklaps ging het beter
taartjes rukten we aan
spelletjes werden gedaan
je werd bijna een grote eter
toch nog meer tijd gegeven
misschien
plannetjes nog gesmeed
al waren ze o zo klein
het mocht uiteindelijk toch niet meer zijn
het haalde je in,
tegen je zin
de…
VAN NIETS HET MEEST
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.423 Laat mij nu maar in stilte sterven
heel ver van alles en van iedereen
Ik wil niet langer lopen zwerven
laat mij maar sterven, heel alleen
Breng mij nu maar geen kransen
die hebben alle waarde verloren
In stilte maak ik mij de balans en
enkel mijn innerlijk kan ’t horen
Geef mij ook geen loze woorden
hoe goed ik wel zou zijn geweest
Dat…
Was het je tijd...?
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.044 Wat ben ik geschrokken
En wat een verdriet
Toen jij daar al dood lag
Meerdere dagen...
En wij wisten het niet
Je lag daar alleen
In je kamertje klein
Je kon niet meer bellen
En 'k vraag me nu af
Had je ook pijn?
Heb je geleden
En had je ook strijd?
Nooit zal ik het weten
Of was het zoals men dan zegt
Gewoon toen je tijd...?…
Lege Schermer
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
744 Auto op dijk in grote leegte
van de polder
van mij, van ons
van binnen
van buiten
kijkt me aan met haar glazige blik
leeg
Gisteren zat jij daar
Ik naast je
Je genoot sturend
Eergisteren zat ik daar sturend
Jij naast me
Je vulde mijn leven
mijn tijd
Ik koesterde me aan je warmte
Je lichaam tegen me aan
Ik vervulde je verlangen naar…
Septembermiddag
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.009 achter nutteloosheid van weinig geluid
en onbestemde herinneringen, die onze aandacht
achter een horizon lokten, zonder besef
voor de ondergang, die ons trefzeker bleef
behagen met zijn weemoedigheid
en toen we vertrokken, bleef een van ons achter
terwijl de ander stoute schoenen had aangetrokken
en de aarde betrad met een nat en droevig afscheid…
Herfst en dan...
hartenkreet
0.7 met 3 stemmen
1.498 Bomen kalen
Wolken jagen late zonnestralen
De hemel kleedt zich nu in grijs dan in grauw
Een noord wind werpt zich tegen muur en dak
rukt verstoord aan ieder blad en tak
haast zich voort, vergaart de afgestorven blaren
krijst, wervelt, blaast zijn kille adem
door alle holten, kieren, gaten heen, een kou
die aan mijn botten knaagt. Ik ga gebukt…
de volgende maand
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
556 de bomen strooien blaadjes
in vriendelijke gebaren dwarrelt het omlaag
afscheid huilt in regen
waar ze zacht de grond vinden
ontstaat er het patroon van lang vervlogen zomers
aan de buitenkant een bloem
maar binnen schuift de dag opzij, verloren
langs wat ooit nog levend was
over kromgebogen gras
waait immer wie we waren, wie we zijn…
weerwil
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
867 wat indruk maakt
is vaak zo alleen
in de strijd om het bestaan
sterft in het moment
dat je het verlaat
in weerwil van liefde
de band die knapt
het ei dat breekt
de zon die ondergaat…
Verdwaald
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
953 voeten zijn verkeerd gelopen
volgen plots een andere weg
dan die uitgestippeld leek
er heerst een kille stilte
mist omsluit haar hart
zoute tranen kussen
de onwezenlijke waarheid
die ze in haar schoot
geworpen kreeg
een zee van bloemen geurt
zon baant zich een weg
door het wolkendek
hij omarmt haar…
Verlossen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
947 jouw kleuren vervagen
naarmate de dag groeit
de reden van het bestaan
hangt nog
aan een zijden draadje
in vurig overleg worden
scenario's
besproken doch zijn
ze het snel eens
openen de kooi
en laten hem vrij
voor altijd
~ Voor Fred, rust zacht ~…
Zeekust
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
989 donk're wolken pakken samen
witte regen lijkt voorspeld
tot we op de kruising kwamen
hadden 't heel anders voorgesteld
dat onze wegen hier zouden scheiden
had geen van beiden bedacht
bleek dat laatste niet te vermijden
'kan niet zonder jou' murmelde jij zacht
sedertdien is het gaan waaien
in mijn hart en in mijn hoofd
bij de zee zal…
DE LAATSTE TOOST
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.077 wat een mooie dag
voor de dood
laten we gewetens toosten
oogwit strikken voor
aderlatende wijn
net iets te euforisch zijn
laag verlangen zingen
in grenzeloos mineur
tonen lezen
uit weggedragen handen
en laat ons dan
nagelaten
adem twijnen
ineengestrengeld zwijgen
de laatste gedachte
een afdruk
in zinderend heet zand…
JIJ EN IK
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
648 Naakt in al je duisternis
sneed ik je open
met haaientanden van verdriet.
Wijdbeens in al je schoonheid
mocht ik je betreden
in de ochtend,
dronken van geilheid,
als een waaier passie
na een etmaal rust.
Ik heb je bemind,
bezongen en gehaat.
We hebben gezwegen,
gevrijd en gepraat.
Trots als een koning,
gekroond door jouw liefde,…
Vergeten
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
693 Op de grens van weten en vergeten
woont ze bij ons maar is er dikwijls niet.
Ze kijkt me aan, maar weet niet wie ze ziet,
of hoe haar andere huisgenoten heten.
Als ze het merkt, gromt ze wat verbeten
dat ze ‘t geheugen heeft van een vergiet.
Maar vaker kleuren haar ogen van verdriet,
als wij haar moeten helpen met het eten.
De wereld schrompelt…
Niemand
hartenkreet
4.4 met 21 stemmen
1.787 Nu word je dan op handen gedragen
en door bloemenpracht omringd
Nu de mensen eindelijk zwijgen
Horen ze je naam die door de ruimte klinkt
Nu eens gaat de aandacht naar jou
En luistert men ademloos naar wie je bent
Ik zie tranen van verdriet, of is het van berouw
Dat niemand jou ooit écht heeft gekend?
Ja en nu ineens leiden ze je de weg…
Schaduw
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
827 verdwijnend in vergeten
zal ik de schaduw
van wie jij bent
niet meer volgen
de stukjes ego
die je haalde
ter opwaardering
van je eigenwaarde
zijn verworden
tot bellen van zeep
net als onze geschiedenis
heeft de toekomst
na deze laatste omhelzing
geen recht meer van bestaan…
magazijn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
769 je laat zoveel achter
als een storm gaat verstillen
het meeste
omdat je dat wilt
maar
ook veel
dat je hart doet verkillen
en
je neemt zoveel pijn
met je mee
het is pas echt voorbij
als je voelsprietjes
zich hebben teruggeveerd
in een nieuw gevormde rij
de rust daarna van binnen
is als een magazijn
waar de herinneringen
gesorteerd…