Drecht
Ik droomde, werd wakker
en vervolgde in het maanlicht
mijn weg.
Dezelfde maan kwam langs, nog eens,
tien maal, duizend maal
en nog steeds leidt mijn weg
mij voort.
Voor mijn voeten nu
een drecht door de tijd.
Tot aan mijn heupen nat geworden
kom ik weer tot de droom:
Vloedlijn
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
451 Op de vloedlijn stop ik
en kijk uit over zee,
kies de richting waarin ik vertrok
op een reis waarvan mijn schip
niet terugkeerde...
Nog altijd veroordeel ik mijn oordeel
dat ik met de bomen voor het schip velde,
ik zou gaan, de wereld in,
maar een deel bleef graslander.
De waterlander vertrok, keerde soms
weer in de haven, maar altijd…
verre vloedlijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Hier, voor de rede van weer
een onbeschreven eiland,
dein ik kalm mee op de golven
die mijn schip bewegen.
Voor me, achter de branding,
een zongekroond strand aan de voet van
een slapende vulkaan, zijn adem
vaag zichtbaar tegen de lucht.
En toch ben ik gebonden aan mijn schip,
voel ik, ver achter de horizon,
jouw baken branden, roepen…
Avondrood
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
575 Lied van een merel
omlijst helder het avondrood
meeslepend leven…
Geen tijding, geen tij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 Banging on the doldrums –
Maar ik kan er geen touw
aan vastknopen,
nu
de stemmen van de wind
geen raadselen fluisteren,
niet tornen aan de stilte;
want de winden
zijn weg, elders,
op reis?
Ik zie niets,
ik hoor niets,
wij spreken alleen
zachtjes in mijn hoofd
tegen elkaar
het bovenstaande,
het onderstaande:
samen op…
Teder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
480 Anemoon, teder
voorbericht van de zomer,
licht na winternacht……
Speenkruid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
617 Speenkruid,
mijn grondzon,
grondtoon,
lied voor een lente
die nog komen moet,
moed
na de winter,
groet
aan het leven.
‘Houdt vol, de zon
is aan de terugreis begonnen’;
wat kan ik anders zeggen?…
Afscheid van het Ierse bord
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
563 Ik heb je gegeven,
aan de corona,
de mooie droom
(ik was niet wakker) –
ik berijd de draak van mijn weg,
zonder kaarten vooraf
(achteraf
voor waar ik vandaan kom
wel)
Achtendertig jaren
trouw met je ontbeten, geluncht
en altijd waren we daar
terug in de zomer dat ik je vond
in Ballinspittle,
gelukkig was ik een bord vergeten.…
Spreektaal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 Zij vindt haar klank,
haar taal in een andere dag
dan ik, maar toch
vindt zij de woorden
in mijn nevels, die ik
woordenloos aanstaar,
want ik zie geen begin ?
zij zet de paden uit de nevels in.
Elke dag hetzelfde uitzicht,
ik ga het nog geloven,
maar het nachtzwart kent ook
kometen in hun baan
langs mijn herinneringen,
die oplichten…
Mysositis (concept) (Voor EvK)
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
434 Hoe kan je ooit zo afdwalen
dat je je oude buurt
niet meer herkent?
Ja, de huizen zijn geverfd,
de bomen gegroeid en ik,
ik spreek inmiddels een andere taal…
Maar als ik jou dan antwoord,
weet ik dat het doen eigenlijk
soms nog is
zoals toen.
De littekens lichten op,
tonen de weg,
bij hun woorden plant ik een vlag,
blauw
(myosotis…
mijn dagen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
429 Ik ben gegaan
-tot dit moment –
alle dagen van mijn leven,
het leeuwendeel daarvan
in jouw handen.
Woorden van allerlei pluimage
zijn op de thee geweest,
hebben muren gesloopt,
gebouwd,
daken gestut
en nog
zie ik de blauwe regen
uit de boom stromen
onze tuin in.
Samen lezen, eten, slapen,
ieder ons eigen werk,
onze eigen zinnen…
Deze morgen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
440 Als de maan wegvalt,
wandelt mistig
de morgen
mijn waken in
(zij
slaapt nog).
Het is stil buiten,
geen merel
roept zijn gebied uit.
Is er nog wel een wereld
voorbij de ramen,
nu de huizen achter ons
schimmen van zichzelf zijn?
Het werpt een deken
van grijsheid
over de kleuren van mijn droom.
Ik gaap, rek me uit
en laat de kleuren…
drijvende heuvels
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
399 mijn handen als woorden in stilte gedompeld
spreken reikend naar verten in je ogen
onbereikbaar: groene heuvels
zich koesterend in wit licht
zwervend tussen de heuvels zie ik hen
rood – bloedloze geboorte breekt aan
explosief in eigen vuur verteerd en geworden;
zij, eens star geworteld, worden nu tot golven
drijvend op vlammende grondzeeën…
Kluizenaar tot keizer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
393 Als je je hoofd te rusten legt,
voel je dan mijn hartslag
als de weg naar de slaap?
Als ik je hoofd op mijn borst weet,
dan ben ik niet langer
gekluisd in mijn eigen leegte,
die nooit dezelfde ruimte vult.
Voor me ligt dan ook
een weg naar de slaap,
een wereld die niet tastbaar is;
een wereld die
in beelden woont,
ademt in kleuren…
Protuberans
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
521 De onrust beweegt zich voort,
eeuwig langs de gebaande weg:
links, naar rechts,
terug naar links, toch weer
terug naar rechts.
De veer staat te strak
en schiet mij te ver door
naar toen; naar
waar ik niet meer wilde wonen,
nooit meer wilde zijn
en altijd weer wind ik de veer
te strak op,
mijn tijd kan het niet duren.
Genoeg nu van…
Getijdekracht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
588 Dit hoofd ziet zelfs in het zonlicht
dat de nacht altijd wacht
op haar kans,
terwijl het hart altijd de onzichtbare maan
zoekt.
Getijdekracht, splijtend,
er heerst pijn achter het zwijgen
uit verdeeldheid.
Sterren zetten hun koers uit
vanaf hun geboorte, groeien
planeten die mij huizen –
waarnemingshorizon,
geen ander deeltje…
Hervonden beek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Traag meandert de beek
- door mij hervonden –
voorbij de bosrand;
op de bodem, zonbeschenen,
bewegen schaduwen van kringen
op het stromende water,
helder oplichtend, verdwijnend,
om, op een andere plaats,
weer te verschijnen.
Hier leven vissen, soms flitsend zilver,
dan weer als een donkere streep
boven helder zand, nauwelijks
bevatbaar…
Onderhanden werk (een ironisch epos)
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
581 Ik geef aan, ik geef aan
verloren te zijn in BTW,
golf na golf van cijfers
gelijk een zee,
de tijd telt door
(T minus twintig
dagen)
terwijl de banken transactie
na transactie uitschrijven ?
tellen mijn uren
ook voor hun facturen?
Ik kan nu niet geven
aan mijn vrouw een leven!
Nu al T minus
vijftien dagen, maar ook
meer bedragen…
Steen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 Aan de rand van mijn water
vind ik een steen.
Ik raap hem op,
houd hem in mijn handen;
zijn naam wordt me ingefluisterd.
Ik sluit mijn ogen en voel weer
de navelstreng die ons verbond
in het donker voor onze geboorte.
De steen brandt in mijn hand
en ik scheer hem weg –
negen keer ketst hij terug
en zinkt dan naar de bodem.
Ik word…