492 resultaten.
de rivier
gedicht
3.5 met 14 stemmen
18.226 uit al haar armen brandt de rivier onder de rotsen
en onder de kleine zon boven de bossen
spuwt naar tellurische wortels naar de staart van de wolk
en met gesperde muil dwars door deinende scherven zij zwermt
met grillige warmte over de wereld
de duisternis dicht bij haar buik buigen gulzige bloemen
en daar is een hol en een poel en het kraken…
Mag ik even reizen ...
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
985 Ik geloof in
roze rivieren
en paarse rotsen,
in zachte armen
die me herkennen,
in zilveren ogen
die naar me toe rennen.
In mijn wereld
kijk jij mij aan
en je laat een tijdeloze glimlach
op mijn gelaat bestaan.
Ik steel nog heel even de tijd,
want mijn laatste dromen
reizen mijn dag voorbij.…
Als bikkel
netgedicht
5.0 met 200 stemmen
477 bleef ons verrassen
je handen
kenden mijn huid
als geen ander
vingers heelden
cellen en vaten
waarbij schade
door het leven
werd opgeheven
nooit ben ik
zo zacht geweest
als bikkel kon ik
genadeloos stuiten
een gevaar voor
ramen en autoruiten
die anoniem spiegelden
als vat zonder duigen
pas toen ik
jou zag braken
de rotsen…
wij
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.251 er waren bergen met witte dorpen
en altijd een weg
die kronkelde naar zee
hoog proefden wij de hanen in stilte
een stoofpot aubergine
eelt op de handen
er waren stranden met rotsen en stenen
het hete zand
wij dronken wijn uit gekoelde glazen
en altijd rook het naar afscheid
op rechte stoelen
aan een tafel
ergens een plein
in een hart…
Laatste blik
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
2.562 Waar de wind streelt door mijn haren
Waar de golven beuken op de rotsen
Daar vind ik mijn rust
Zie de meeuwen in hun vlucht
Als witte geesten
Die mij steels verleiden
Langzaam verdwijn ik in
De omringende mist
Van vergetelheid
Een laatste blik
Op de wereld achter mij
Vol verloren dromen
Daar zie ik je, in een witte jurk gekleed…
Hoger dan de zee
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
691 Kijk naar het licht, de zee,
beweeg je eiland mee
totdat we losgeweekt
ons over rotsen spreiden.…
In de aderen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
712 Er is een land waar sporen worden
achtergelaten zonder ze ooit terug te vinden
de wegen zijn er zwak en vaag
geen huizen aan de flanken
de geesten van het landschap
wonen zonder dak en wand
vlak zijn de velden zelden
grillig de waterranden van de oceaan
sentimenten slaan op holle rotsen de trom
de melodie van de maanstand bevrucht
het…
Liefde aan je voeten
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
856 geef mij het vergezicht
bergen die beklommen zijn
ravijnen rotsen scherpe kammen
zonder middelen met blote handen
ik wil de wereld aan mijn voeten zien
geef mij horizonnen
oceanen die bevaren zijn
zeeën engten en rivieren
met schepen groot en klein
ik wil verten in mijn blikken zien
geef mij liefde
verdrinken in je ogen
het zachte kussen…
Verbonden met elkaar
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
482 het water slaat schuimig
de glimmende puntige keien
van de rotsen, hongerige
meeuwen vliegen voorbij
boven de onwankelbare bergen
de rode stekende en de
barmhartige
liefdevolle witte zon
tot de einder de zilveren golfjes
verlicht het hoopvol vergezicht
met 't hemelicht op blauwe zeeën
opgenomen in de zuivere lucht
met balsem van de
genezende…
Verhaal van de zee
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
479 Luister op het duin naar golven der zee
Daar spoelen ondersteund door branding
Verhalen van lang verleden met zich mee
Verhalen van verre landen onbekend
Met kusten van rotsen of palmenstranden
Landen vol schoonheid zo niemand kent
Daar in Atlantisch heerste enkel vree
Geen haat of nijd verscheurde de band
Helaas, ’t is verdwenen in…
voelt de strijd tot in je keel
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
913 ik at druiven uit je hand
voelde me een koning
zag hoe jij de trossen plukte
met het zonlicht als beloning
ranken jeugdig groen
stammen roestig van het zonnen
ook tussen rotsen vinden
wortels nog hun bronnen
de wijn is hard en ongenaakbaar
je voelt de strijd tot in je keel
nadat je haar hebt leren kennen
steel je graag een kus teveel…
strakken groen van de cypressen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
928 zindert zomer
druiven bollen zon
loof wordt geel en slomer
takken bruinen houtig krom
ranken hadden lente vastgezet
in het bloeien tot een vrucht
hun werk is al neergelegd
de wijngaard oogst in rust
licht maakt nu een schilderij
met wolken als een schaduw
bomen staan er wat verlaten bij
in de lucht een boerenzwaluw
de grijze rotsen…
blijven buien waterdicht
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.314 mijn jas
die past maar net
schudt de wind aan panden
beven binnendijkse landen
blijven buien waterdicht
ik breek rotsen
splijt de bergen
jaag met grof geweld
massa's water door de perken
tot de kruin van jonge berken
ik barst van energie
maar moet zo
af en toe meanderen
de richting iets veranderen
door jouw granieten wil
ik vloedgolf…
Rosa Moenkin en de hyena
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.074 Hatikwa, Hatikwa riep ik bevrijd
en stortte mijn zaad niet op de rotsen.…
dan hadden wij handen geschonken
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
511 I
dan hadden wij handen geschonken
in gebroken glazen uit de romantiek
als flakkerende kaarsen dropen wij
stollend af in hoogpolig tafeltapijt
dan waren wij voeten gezonken
in gestoken lussen voor de esthetiek
als uitstekende rotsen hingen wij
dreigend boven onverdraagbare wildernis
II
ik schud mijn veren niet tot een…
Rif op Rijm
netgedicht
2.4 met 79 stemmen
91.801 gehad
bij vlagen nat als `k weet niet wat
golvend hoog als kippenvel
Bij eb luidt hier de schippersbel
en rust de mond niet achter blad
de neus wel open houden schat
want hoogtij kust het lippenstel
Het huwelijksbootje is cliché
daarmee sleepten vele dichten
de diepte naar het oppervlak
Alwaar kritiek ze steevast stak
als scherpe rotsen…
Verloren
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.354 Daar was ze
O zo mooi
Haar lokken dansend in de wind
Haar ogen loerend naar een prooi
Jouw hart gestolen
Met haar lippen
Zijdezacht en rozenrood
Verloren in haar netten
Jouw handen op haar lichaam
Het stoot ze af…
Als golven dansend op de rotsen
Je zit vast in het ritme van de zee
Je vecht voor vrijheid
Maar te laat
Je liefde als…
Joerten op de Mongoolse steppe
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
629 Niet gesard
naar de mooiste stroom
Een zeer lange weg
van zeven stromen
elkaar geheel negérend
dus totaal verward
Paarden sieren
een mooi landschap van
heuvels en rotsen
Khalkha-Mongolen
afstammelingen
van wereldveroveraar
strijder Dzjengis Khan
Ulan Bator, 2001…
Echt tegenlicht
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
571 ik heb je ooit
ondergedompeld in liefde
maar waar ben jij nu gebleven
in kleine speldenprikken
scherp rakende woorden
jouw tegengas dat mij deed leven
we hebben rotsen verkend
handen tot bloedens toe
opengehaald voor het mooiste zicht
maar altijd wist jij
toch nog een betere plaats
gezien vanuit echt tegenlicht
in een toegevend…
Moestuin.
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
3.003 Moeder had rotsen
toen ze stierf en papa verbrandde
de Rolonda nog voor haar laatste
adem van de steedeur was getrokken.
We lieten hem begaan, vader was
stief. Hij had geen weet van ons
Pukkie in de kruisbessen.…
Eva
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
692 ik zie hoe ze struikelt over
merktekens van tijdloosheid
telkens weer
haar handen rauw
opengehaald aan de scherpte
van uitgestulpte rotsen
kijk, zeg ik
daarginds verwaait de nevel
boven de vallei
daar droomde jij het kind
op bonte bloemengolven
daar speelde nog de naaktheid
in trouw beschuttend groen
totdat de…
Strandstorm
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
848 Ook rotsen van Gibraltar
torsen hun luimen door de eeuwen
met een schuimbedekte wereld
waar de storm nog immer waait.…
AANTREKKINGSKRACHT
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
911 Aan de hand genomen
in vol vertrouwen
kan ik alles aan
iedere tegenslag valt weg
over rotsen en gladde keien
komen gevoelens vrij
zuchten snerpen uit mij
overgave aan mijn omgeving
levensvatbaar wordt alles
van het kleinste minuscule
tot aan de kolossale kosmos
een ervaring, die mij overtuigt,
dat ik deel ben van dat totaal
waarin ik…
Vervliegt uit blote lijven
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
566 woorden maken het verschil
in draden met de werkelijkheid
ze schrijven mijn realiteit
mijn leven lost zich op
in een reëel afwezig zijn
een existeren op de rand
balanceren boven het ravijn
de tekst als lijn
die zomaar kan verdwijnen
zwevend in de verte lokt
je gokt de goede koers
maar in gedachten ben je
al geplet op harde rotsen…
Regen loogt tot soberheid
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
704 heb je adem
weer gevoeld
je handen lieten me
het uitzicht zien
verdwaalde rotsen
en een schrale boom
zijn takken door
de wind verwezen
helling is
de tegentijd
regen loogt
tot soberheid
rondt de rots
in windgetij
dwingt de berg
zich te kleinen
leven jaagt
in ijle lucht vrijt
haar kale strijd
onder de blote hemel
sterren…
Jij watervalde speels
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
777 we glooiden dal
en kwamen samen waar
de waterlopen spraken
ik traag en diep
jij watervalde speels omdat
rotsen jou steeds raakten
we mengden donker licht
zag jouw gezicht ontwaken jij
wist mijn kou weer warm te maken
kuste bloemen
aan de borders was chaotisch
je vitaalde leven tot exotisch
spatte waar ik stroomde
ik heb je ogen…
dronken van liefde
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
825 vele rimpels geleden
jij en ik, een gelukkig paar,
wat was de wereld tevreden
op stap met wat vrienden,
een dagelijks tafereel
we dansten en lachten
en speelden toneel
we renden door bossen,
beklommen steile rotsen,
kampeerden in tenten
of in donkere grotten
niets of niemand op dat moment
kon die vurige hartstocht bederven,
onze wil…
Wilde ganzen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
617 Als wilde ganzen landden hier
vissers en monniken, anderen
voeren verder en ontdekten Amerika
maar ze kwamen terug
langs het noorden, Thule
waar het gloeiende stenen regent
waar het land brandt en de rotsen
zwemmen tussen kokende fonteinen
Daar zijn de poorten van de hel
en de paden naar de hemel
onzichtbaar boven de wolken
om reusachtige…
Harmonie / Chaos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
385 Ik laat me gaan
in de stroom, met de stroom
de bedding, de oevers tast ik af
mijn vingertoppen strijken langs
de rotsen en de krokodillen
voelen waar ze verpletteren
in welke hoeken ze snijden
ik ken de spanning
van hun spieren, poten, kaken
en laat hen gaan
in mijn stroom, met mijn stroom
mijn bedding en wijkende oevers
geven hen de ruimte…
door de hemel gebaard
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.059 zo begaafd
ik zag je verschijnen
door de hemel gebaard
de bevalling was heftig
je bent niet gepaard in
voortdurend verdwijnen
je hangt in structuren
gemapt in dossiers
je leest in hun zielen
te veel vaak ineens, jij,
hebt de macht over uren
jij nam de sfinx in vertrouwen
koos voor profiel in zijn stenen
voelde het trekken aan rotsen…