23350 resultaten.
Herdenken
poëzie
3.3 met 24 stemmen
4.244 Nimmer zal de ziel vergeten
Schone wereld waar zij leerde
Wat gemis niet had geweten
Dat zij de eeuwen lang begeerde:
O te lachen, o te wenen,
Zich in lach en tranen geven,
Tot te lachen of te wenen
Wordt der lichte ziel om 't even:
O te wenen, o te lachen
Tot de neevlen zijn doorschenen,
En haar wenen wordt als lachen,
En haar lachen…
De schillenboer gaat door het dorp
gedicht
3.1 met 27 stemmen
12.098 De schillenboer gaat door het dorp
en haalt de groenteresten op.
Het is zomer en zijn kar
rijdt afvalgeurig rond.
Ik ben geen stronkje en geen schil,
mag naast hem zitten op de bok.
Het duurt uren, dagen, maanden,
straks is de herfst alweer voorbij,
de winter komt en ook het groen.
Het is al laat, ik groei maar door,
thuis is iedereen…
De oude man
poëzie
4.1 met 14 stemmen
4.762 Een oud man in de straat
zijn klein verhaal aan de oude vrouw
het is niets het klinkt als een ijl treurspel
zijn stem is wit
zij gelijkt een mes dat zo lang werd aangewet
tot het staal dun werd
Gelijk een voorwerp buiten hem hangt deze stem
boven de lange zwarte jas
De oude magere man in zijn zwarte jas
gelijkt een zwarte plant
Ziet gij dit…
Toekomst
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.304 Toekomst hij is er weer
Je toont altijd zo ver weg, ergens onbekend
Toch verbaas je mij steeds weer
Hoe snel je er weer bent…
Nestoriaanse kwatrijnen 1
gedicht
3.2 met 96 stemmen
17.235 Beloof me, kind, als ik van hier verdwijn
treur niet om mij, straks bloeit weer de jasmijn
en geurt de kamperfoelie. Erger zou het wezen
als zij verdwenen waren, - ik er nog zou zijn.
-------------------------------------------------------------------------------
uit: Tot in de nde, nde graad; nestoriaanse kwatrijnen, 1998.…
brood en spelen
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
2.364 het scherm
lacht vooral
neuzelt onzin
van de straat
slaat zwart
als het gapen
overgaat
wie blaast er
nieuwe adem
in het lijk
dat sterft
van verveling
wie stelt de dood
nog even uit?…
Vergankelijkheid
hartenkreet
4.8 met 18 stemmen
1.382 Als de schoonheid van een witte lelie
bloeiend in haar pracht en praal
Zacht verspreidend een aangename geur
is zij de schoonste van allemaal
Maar als haar schoonheid begint te tanen
zij langzaamaan verdort
Is zij niet meer
de schoonste van haar soort
Zo is het ook met ons leven
het gaat zo snel aan ons voorbij
We hebben tijd gekregen…
Midden in de kamer...
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.178 Aan de linker muur hangt een klok,
de tijd tikt weg.
Aan de rechter muur hangt een schilderij.
Het laat de polder zien uit een ver verleden.
De koeien liggen in de wei,
het water stroomt kalmpjes voort.
Voor me is een raam.
De auto's razen voorbij,
de tram komt langs,
mensen haasten zich om op tijd te komen.
Achter me is de deur.…
Focus
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
1.016 In de buik gloeit er iets
een koorts, een verwachting
aarde wordt zacht ingeduwd
Lichaam veert terug
met binnenin herinnering
een stapel papier
Op het bovenste blad
staat mijn naam geschreven
Een halve eeuw
die zich met mij voedt
door mijn ogen kijkt
verlangt naar warmte van de zon
zin heeft om mee te komen
Perzisch te gaan eten
in de…
Nijhoff & ik
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.062 Er waren boten, bruggen, bouwterreinen
vervelend braakgelegen.Ik ben daar
naar een stadsrivier gelopen
om aan zijn kaai en waterkant
te overdenken:
Onder de zon niets nieuws:
altijd ruimte waar water is
en waterland, daar
zoeken uit een diep gemis
aan verte toch nooit
worden bevrijd
uit plaats en tijd
van alle oude dingen…
Ik…
ik gaf je gezicht
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
919 we ontmoetten elkaar
in een ogen blik
ik gaf je gezicht en
handen vol leven
je woonde in woorden
wat anders geschikt
hebt teksten gepikt
om je ziel uit te geven
door jaren gekneusd
in relaties gestikt
was je enige keus
de tijd uit te zweven
je vloog verder weg
in kleuren verstrikt
tot m'n schrik heb je mij
in je dromen verweven…
een luikje
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
1.104 een spiegel
met een luikje
voor open en dicht
donker en licht
een beeld
met een inkijk
doorzichtig, apart
voor dichtbij en veraf
de spiegel
geeft beeld, maar
achter het luik schuilt
een wereld vol dromen…
de orde blijkt nog blonder dan...
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
988 koppen hangen weer vandaag
de ogen niet geboeid, die bloeien
slechts hun eigen wijze kleur
desinteresse kauwt heel cool
de schone schijn van zekerheid
ze rappen urenlang de tijd
onrust is nu aan het woord
een nieuwe heeft de groep verstoord
alle plaatsen zijn weer ter beschikking
de orde lijkt nog blonder dan
het was met ogen blauw…
kust krokussen met natte sneeuw
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
1.743 de regen striemt
lente is verhaal
gaan halen en de
winter is weer terug
keert zijn rug
de zon toe en
kust krokussen
met natte sneeuw
als het licht
verdwenen is
bevriest hij snel het
geel van de narcissen
moet gissen naar
de tijd die hem zal
kooien als hij door de
warmte gaat ontdooien
hij heeft de mensen
lang genoeg verveeld…
Opsteken
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.245 Stil staan de naalden van de kleine klok
overheerst door het tikken van toetsen
die verloren uren in de spelden poetsen
koffie koud vergeten verbitterd tot slok
Omgekeerde mok boven de gootsteenput
dampend terug naar de stilstaande tijd
waar steken gewist en zoekend verwijt
roerloos verspringen beticht van gemijmer
nutteloos rammelend in…
Het ogenblik
poëzie
4.0 met 17 stemmen
2.962 Het ogenblik: waarin miljoenen stralen
Zich verenigen en breken vaneen.
De Eeuwigheid kan zich zelve nooit herhalen
Alles wisselt, maar 't blijft wisselend één.
-------------------------------
uit: Kwatrijnen (1924)…
ONTMOETING
gedicht
3.2 met 42 stemmen
16.335 Soms is men zo oud dat men zijn bezit
niet meer bezit
verhuizers komen met vervoermiddelen
nemen de stoel de tafel de tuinpaden
het kinderportret het album met namen
de vogel en de kat
men koopt nog één keer persoonlijk tabak, deelt
vergeefs mede wat men denkt
van het kabinet en de eeuwig dreigende oorlog, alleen
het gratis glas van het…
De laan in, uit westlijke wolkensluis
poëzie
3.9 met 9 stemmen
1.917 De laan in, uit westlijke wolkensluis,
Stuwt-op ’t oranje licht; ’t gewelf van toppen
Lijkt, vastgeklonken met fel kop’ren knoppen,
Geelgroene naad van zacht hellende buis.
Ik freewheel over licht; langwerp’ge droppen
Trillen op ’t stuur; en ’k luister naar ’t geruis
Achter me in ’t dorre blad, en naar ’t gedruis
Bij sprong of droog geknap…
Op de fiets
gedicht
3.5 met 41 stemmen
14.078 Een nuchter fietser op de gracht: wat valt
dat is een herfstblad - licht stijgt op.
Nóg is er geen gevoel van kortste dag.
Maar keert het licht, dan keert de fietser ook
de stad de rug toe, kiest rivier voor gracht,
sneeuw op de buitenweg voor stadse prak.
Wat voedt nog zijn herinnering: de damp
die geurt bij 't uitdoen van een regenpak?…
het blauw dat gele koren zingt
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
1.033 handen klauwen
naar houvast
groevenloos voelt steen
nog zachter dan de dood
in uitzichtloos verglijden
het blauw dat
gele koren zingt in het
glooien van de hellingen
verblinkt als stilte in de
samenkomst van dalen
is wit het graf dat
sterven heeft gebaard
rust die neerdaalt
in de laatste strohalm
die als roos geworpen is…
Traject
gedicht
3.7 met 24 stemmen
10.621 Daar zijn de dagelijkse namen weer
van de stations op vastgestelde tijden,
men leest ze en voelt dan vaag het oude zeer
dat men zich uit die sleur eens wou bevrijden.
Men kan als willekeurig reizend heer
aan krant en sigaret zijn aandacht wijden
en zich verblijden dat men meer en meer
in 't rechte spoor en op de rails blijft rijden.…
Creatie van de toekomst
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.294 Bedelf me onder geschreeuwd verdriet,
van leegte en liefde verlost en bijzonder
als dat het was, vergeet het toch niet
Weet dat ik de getoonde kracht bewonder,
dat tijd de de grootste wonden dichtgiet
Toon de moed om het leven te verkiezen,
al rot het de benen onder je lijf vandaan
Al zou het in de zomer zelfs nog vriezen,
al is de toekomst…
staar niet naar de regen
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.007 staar niet naar de regen
het is zoveel prachtiger wanneer je geniet
hoe druppels uit het niets lijken te komen
en al zijn verdwenen nog voor je ze ziet
hoe de wind figuren schitteren laat
zo fijn en zo spontaan
maar al vlug lossen ze op
volgende lading komt eraan
het is als leven
nooit weet je wat komen gaat
hoe de wind vandaag zal waaien…
Niet altijd schijnt de zon
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.071 Nee, zei de zon tegen de maan
We gaan niet meer ruilen
Ik blijf hier voortaan
Ook al ga je erbij huilen
Ik blijf hier mooi staan
Oh ja, zei de maan tegen de zon
Dat zullen we wel eens zien
En ze deden een wedstrijdje: wie-het-langst-opblijven-kon
De maan telde zachtjes tot tien
Degene die weggaat is gezien
Het was een ongelijke strijd…
Veel meer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.025 Want ik geloof in steen en zie dat
elk leven de tijd vreest
maar nooit verandert in
iets wat altijd zal blijven
bestaan en niets meer wenst.…
Veel kostbaar bloed heeft 's werelds loop gestort
poëzie
3.1 met 15 stemmen
2.482 Veel kostbaar bloed heeft 's werelds loop gestort
en menig bloem is onverhoopt verdord;
verhef u niet op jongzijn en op glans,
de knop valt af, eer zij geopend wordt.…
Intens moment
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.082 Intens moment van,
vriendschap geven of krijgen,
Ik voelde me gelukkig
Om de kleine dingen die je me gaf,
Een eenvoudig woord,
Een moment van warmte,
Vond het kostbaar,
In een leven zonder kalmte.…
leven
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
971 Nu ben ik klein,
later ben ik groot.
Nu leef ik,
later ben ik dood.
Nu ben ik jong,
later ben ik oud.
Alleen de zee verandert niet,
die blijft altijd zout...…
Naast mijn pendule zit, in koncentratie
poëzie
3.5 met 14 stemmen
2.035 Naar de een, naar de ander beurt'lings rijst de slinger,
Als wees, prijzend, de tijd met wijze vinger
Mij Halkuon's en Boeddha's zekerheid;
De groep van tijdloosheden en pendule
Leert zwijgend, tikkend, de duist're formule:
In 't stilstaand Eeuw'ge rust, rennend, de tijd.…
ogen die nog toekomst baren
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.074 morgen kijkt me aan
met ogen die
nog toekomst baren
vandaag wordt er
verwacht dat ik de klus
van gisteren zal klaren
ik was bij jou
beleefde stukken in mijn leven
die de droom nooit zijn ontstegen
je paste wonderwel in
het gegeven dat altijd
onbereikbaar was gebleven
we hebben dagen met elkaar
verweven, de uren waren
drachtig…