Alle inzendingen over spelen

5860 resultaten.

Sorteren op:

Verhonger je dorst

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 479
ik speel met wolken vlecht stralen zon door nevels van de morgen laag bij de grond dol met mijn schaduw wiek voor haar weg probeer haar te pakken in de rust op de heg ik lok je met kleur tover rood voor je ogen mijn onschuld is wit het roze brengt je tot blozen kom lach om het werk verhonger je dorst vrij met mij alle dagen rust…
wil melker27 augustus 2009Lees meer >

Verhonger je dorst

netgedicht
4.3 met 15 stemmen aantal keer bekeken 572
ik speel met wolken vlecht stralen zon door nevels van de morgen laag bij de grond dol met mijn schaduw wiek voor haar weg probeer haar te pakken in de rust op de heg ik lok je met kleur tover rood voor je ogen mijn onschuld is wit het roze brengt je tot blozen kom lach om het werk verhonger je dorst vrij met mij alle dagen rust…
wil melker27 augustus 2009Lees meer >

Een vlo

hartenkreet
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.177
Oy wat zijn die mensen groot en vreselijk sterk maar toch bijt en kriebel ik hen het is mijn werk spring van hun schouder op de nek en weer terug vervolgens speel ik glijbaan over de gehele rug ik ben maar klein maar toch heel erg snel willen ze mij slaan dan grijp ik hen in hun vel en slaan ze me dood, dat lijkt mij wel heel stug dan krijg…

beroerd taboe

netgedicht
3.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 806
ach, ik omzeilde jouw muziek ik strakte de blik in mijn ogen liet de tere snaren niet zien meetrillen niet meer horen mijn rusteloos hart veilig gesloten voor vredige klanken die komen en diepe tonen met jouw dynamiek mijn ontroering merkte je niet mijn doelloze handen stopten met spelen, het gevoel was er niet de rilling van binnen verdwenen…
annabel30 november 2009Lees meer >

Boom te zijn

netgedicht
4.3 met 17 stemmen aantal keer bekeken 1.046
in het duizendbomenwoud heb ik een schors gevonden de boom was eruit ik trok haar aan, ben gaan staan zoals bomen doen mijn voeten vergroeiden met de aarde armen vertakten zich, handen werden groen met gevoel in duizend vingers proefde ik wind en water vervuld tot in mijn kruin schilderde ik schaduwen voor later op het speelse gras…
Hanny3 januari 2010Lees meer >

opgaand - duogedicht

netgedicht
3.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 574
warm de stralen geel het getreden pad gedragen door de wind die de horizon kust zongebruind op stranden vlammende ogen vol liefde siddert het verlangen exploderende atmosfeer zichtbaar rood 't gelaat brengt hongerige lippen dichter speels opgaand in elkaar knettert de tijd in vurige kleuren Duogedicht van ~*LadyLove*~ en Martien…

Leven doet zo'n pijn

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 479
mag ik in je sprookje spelen op luchtkastelen bij je zijn het echte leven doet zo’n pijn nee het is geen vluchten maar mijn hart even luchten geen scherpe kanten meer voelen zonder woorden weten wat we bedoelen samen op drift gaan en de plicht laten staan uit alles ontsnappen de kansen weer pakken die vrijheid en liefde ons geven…
wil melker11 augustus 2010Lees meer >

Vol energie

hartenkreet
4.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.563
De toekoemst laat ik in alle vrijheid spelen. Gedachten en emoties laat ik ontspannen meevoeren op een zoetestroom. Maar het moment fonkeld in mij als een juweel en mijn lichaam is als een kind vol enthousiasme en energie.…

De kunst van samenspelen

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 698
bespeeld die mij zijn toegewezen van trommel tot trompet hobo en klarinet tevens dirigeer ik mijn orkest alleen de kunst van samenspelen op het podium van leven is mij niet gegeven mijn partituren werden niet gelezen omdat ik ze te egoïstisch had geschreven de eerst viool strijk ik al lang niet meer componeer slechts eigen spel…
wil melker29 januari 2011Lees meer >

Psychisch ongeschikt.

hartenkreet
2.2 met 22 stemmen aantal keer bekeken 1.716
Mijn hoofd speelt een spelletje met mij en ik speel mee door de chaos er maar opnieuw te laten zijn. Het is me niet meer zo vreemd - jaren terug dacht ik nog dat ik vermoord werd nu spreek ik met de wanorde alsof het een vriend is.…
Sanne L11 november 2011Lees meer >

Die oplichten in zon

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 498
voor jou heeft buiten een gezicht dat soms ver maar altijd sprekend is uitnodigende ogen die oplichten in zon warmte geven als je uit de schaduw komt een zachte wind die speelse geuren draagt van plein en straat in dagelijks gebeuren hoort stemmen die nooit zwijgen in geroezemoes wel overslaan of hijgen als dat zo nodig moet…
wil melker7 januari 2012Lees meer >

Nog onbekende muren

netgedicht
0.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 512
zij raken elkaar associëren schijnbaar zonder binding in het grote spel dat denken heet gedachten en herinnering samen in een kronkeling om afgevinkt te worden bijna even snel als licht kleur geluid en smaak maken hun belang iets groter voor een snel bereik van de eerste lijn een hoofd vol wederwaardigheden die het denken…
wil melker18 februari 2012Lees meer >

Wat sfeermuziek

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 596
speels klinkt wat sfeermuziek in het azuurblauw van de lucht vleugels vegen wolken naamloos glijdt geluk voorbij in zachte zuchten wind idyllisch is ontmoeten in het openbaren van de geest intiemer is het nooit geweest het serene samenvloeien tot geheel genereert begrijpen van gods taal bestaan en eindigheid zijn aardse termen…

Als mijn vader weg is

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 484
Als mijn vader weg is hangt zijn sfeer nog in de dingen Alles is stiller, maar vredig-stil Stof dwarrelt in de zon de radio speelt zacht en mijn moeder die neuriënd haar werk doet draagt de gloed nog van zijn zinnen ik speel wat op de grond Voorbij het venster ligt het weiland en de weg waarover soms een auto rijdt er zijn wat straatgeluiden…

Nobele Nobelprijs voor de Vrede!

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 657
Want er is minder brood nog voldoende spelen er is nog vrede en zo'n prijs is makkelijk en vermakelijk: Noorwegen: geen lid van de EU geen deelnemer aan de Euro Wel goeie gulle gever! Nobel!…

vijvertje geluk

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 635
je mag het best wel weten ik huil soms uren lang er vormt zich dan een watertje een beekje stroomt zijn gang ik traan langs harde keien en zachte rozemarijn ik kletter nog een waterval en weg is dan mijn pijn en als de uren om zijn mijn tranen zijn dan op dan speel ik met de vissen zie lelies in hun knop dat huilen niet voor niets…
Lautje20 december 2012Lees meer >

Thuiskomen 1

netgedicht
4.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 776
een driedelig houten wasrek Vlak vóór en om de haard geplaatst De glimmende, zwarte kolenhaard met mica ruitjes in de venstertjes Als ik de beslagen ramen van ons huis al halverwege de straat kon zien, als ik uit school kwam, besloot ik steevast, met mijn knuisten diep in de zakken van mijn korte broek dat ik buiten zou gaan spelen…
Peterdw.11 april 2013Lees meer >

dankzij de Koningin

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 2.206
er was grote onenigheid geweest bij mijn buurmeisje aan de overkant ik herinner het me nog al had ik eerst geen idee wat er aan de hand was daar kwamen we gauw genoeg achter dat kwam ervan als men zo graag Vadertje en Moedertje wilde spelen..zei men dag kindertijd ja , boze woorden en akelig was het allemaal geweest.…
fairouz28 maart 2014Lees meer >

In lichte luchtigheid

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 480
je bent stil maar toch alert op indolente wijze het grijze krijgt ondanks de jaren geen enkele vat op jou in lichte luchtigheid speel jij met tijd zonder sporen na te laten hebt een vrede over je waardoor de wereld jou niet meer kan raken maar in het kringetje van vrienden en vriendinnetjes vallen steeds meer gaten stop met…
wil melker16 oktober 2014Lees meer >

NASTORMSE BAREN

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 627
De zee toont bij vergane wind nog hoge gelaten golven met bolle gladde ruggen vol stille schuimslierten waarin luchtbellen steeds verstoppertje spelen de traag slinkende welvingen tillen en duwen het schip voort geven de reizigers bemoediging en verlichting het loerende gevaar verdwijnt voert kwijnend een griezelspel op grappen zegevieren…
Han Messie18 januari 2015Lees meer >

Het podium der stilte

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 501
ik ben een der spelers op het grote wereldtoneel kijk naar mijn buren ook zij spelen mee ieder draagt bloemen gerangschikt naar smaak we delen lachen en groeien in woordloze samenspraak het voelt als eigen in een decor zonder end we raken en begrijpen omdat ieder elkaar kent in een massa zonder geluid spreekt op het podium der stilte…
wil melker24 februari 2015Lees meer >

herfstig

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 556
wijl één enkel vlinder honing tracht te puren uit een roze rode begoocheling bloeiende munt me aanmaant de blaadjes te plukken vooraleer ze wegkwijnen onder de grond mijn berk zich met gezichtsverlies bezig is aan te kleden in herfstig geel talrijke geruchten uit de notenboom verloren raken in het hoge droge gras speel ik helemaal…
verhavert4 oktober 2015Lees meer >

wijn

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 970
de wijn staat bloedrood op tafel een glas een fles naast een kool en uien je ziet een raam openstaan en in de hoek een tv. op een het is bijna donker buiten spelen nog kinderen die straks ergens binnen komen op de bank cartoons gaan kijken terwijl je de wijn drinkt uit de fles in het glas en je naar buiten kijkt het wegvallen…

Demente vrouw

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 616
binnen, zeg ik, blijf maar in jezelf, dan kan je niets gebeuren, en ze verbergt zich voor kille blikken en boze buien en blijft zitten waar ze zit Een schrepele kat lijk je, een verschrompelde roos, een gekooide vogel vol onrust, groei maar krom naar binnen, naar jezelf toe, je hoofd naar je hart, je blik op oneindig, speel…

Hospita blues

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 637
Alsof ik haar met mijn laatste adem liefhad intens was het spel der liefde, adembenemend tot in de poriën van haar ziel hield ik van haar ik had mijn hospita met haar bedrogen in een vrijage in het hotel aan de kust terwijl tijd ons nauwkeurig in het vizier had er nooit meer een einde aan de nacht zou komen had ik mij met haar hospita…

Nog vragen je ogen

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 493
er was iets met die ogen al hield je de knuffel ondersteboven ze keken je altijd aan heb geprobeerd weg te lopen maar hun blik ving mij voor ik de deur had gesloten ze hadden iets vragends in een verbazend waarom kom jij niet dichterbij speel met mij koester en kriebel met warme handen dan zie ik weer je blijdschap en lach…

Herinnering aan de toekomst

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 524
Ik groeide op, Dacht veel na En speelde niet - Spelen deed ik Alleen met een Gedachte, Eén gedachte: Gooi alles op De toekomst, Vergeet het Hier en nu, Maar doe alles, Werkelijk alles, Voor later, Voor de tijd Die komen gaat, Want dan moet Het gebeuren, Zo werd mij gezegd - Ik groeide op, Dacht veel na En speelde niet…

Hollandse bloemen

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 543
ik heb de hollandse bloemen in de wei zien verschralen het speelse palet van vroeger kunnen zij al lang niet meer halen ook in de sloten zijn vele exoten bezig aan hun vraatzuchtige mars het lokale leven wordt door import uit subtropische streken ernstig verzwakt diversiteit in mensen leek ooit een winst die je ook op zwarte…
wil melker16 september 2017Lees meer >

Ruige liefde

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 423
Liefde is niet verplicht alleen maar lief, zeggen ze als je ruig en zacht maar in evenwicht houdt en je fantasie gebruikt Wij doen dat wij houden van fantastische films met een beetje horror diepe kloven, hoge bergen het fijne smeken naar meer meer, naar een happy end Wij zijn aardig en zacht zeggen ze, dat zijn we ook maar thuis spelen…
Zywa15 maart 2019Lees meer >

Scheppingstijd

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 457
ik heb je zien stralen in affectie en warmte van binnen uit een oogopslag doorbrak de werkelijkheid ademde scheppingstijd opende in vorm en ruimte de woordloze dialoog die liefde bood wat samen ooit als spel is ervaren zal in verliefdheid die intensiteit snel evenaren in licht fluctueren mogen wij ons geluk en blijdschap…