5913 resultaten.
't Is maar dat je het weet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 Aso verpakt in het
Anonieme blik
Dubbele knalpijp
Immens lawaai
Tien kratten Amstel
In de kofferbak
Luidsprekers die
Dwars door glas
En blik honderden
Overbodige decibels in
De ruimte lanceren
De diepe bas die
Mij het denken
Onmogelijk maakt
Doet dat op
Een vaste dreun
Die is gemaakt, zo
Lijkt het op het oog,
Voor…
Puls
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
527 Het leven lijkt een lineair verglijden
maar slechts de vorm van het moment verkeert;
er is een gaan en komen van getijden
waarin de hartslag van het nu passeert.…
Tsunami van emoties
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
496 het lijkt op vluchten
alsof de wereld achter hen vergaat
men wringt door alle bochten
een val kan de allerlaatste zijn
er is geschreeuw
de tijd stormt jagend aan
nog weinig kracht in ademnood
oranje kleurt de overhand
na de nekslag
volgen mooie kanten
barstensvol van ongeloof
golvend in emoties
Een Sotsji- shock
laat nog jaren sporen…
Het water stroomt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
535 Het water stroomt
Ook al lijkt het
Af en toe stil
Te staan, ingeklemd
Tussen modderhopen
Die de stroom
Zo op het oog,
Tot dood, rottend
Water lijken
Te reduceren,
Maar elke seconde
Die je verliest
Aan het stilstaan
Bij de stroom
Die zo op het oog
In haar leven
Geblokkeerd wordt
Zie je niet dat bijna
Onzichtbaar de…
In vaag mineur
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
491 de lijnen
in je gezicht
laten je leven lezen
de tijd
heeft ze niet getekend
wel jouw boek gevuld
met jaren
waarvan de letters
plezierig zijn gekruld
of korte hoofdstukken
die vaak eindigen
in vaag mineur
naast periodieken
vol daadkracht
zonder oeverloos gezeur
je ogen schrijven
weinig meer
de inkt lijkt bijna op
maar…
Totale eenzaamheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
587 vals draait
een kring
rond de maan
in het duister
is er een komen
en gaan van geluiden
onherkenbaar
in bestaan
reppen zij zich voort
met een spoor
van buitenissigheden
achter zich aan
aarde lijkt
te schokken door
brokken vreemde energie
mythen sagen
en legenden geven
nooit zoveel ellende
de stoet lost op
in het licht…
Weduwenverdriet
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
535 Ze lijkt ineens wel tien
misschien wel twintig jaren ouder
loopt gebogen met haar hoofd omlaag
alsof ze niet meer verder kijken wil
haar blik is niet bij hier en nu
maar afwezig ergens ver weg
behalve als we naar de foto’s kijken
dan leeft ze op en vertelt
dit was toen en daar en daar
we kijken naar hem
weet je, zegt ze, het ergste is…
Tovert met handen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
524 ik heb je gezien
in vergelijk
kleine dingen geijkt
waar in jij
zo op mij lijkt
een subtiele beweging
als schaduw van blik
jouw ogen
zien het gebeuren
handen zijn er eerder dan ik
je lach is spontaan
maar ik hoor je gedachten
al snel verder gaan
in het raken van snaren
om de aandacht te bewaren
je speelt in een wereld
die jij nog…
Wer jetzt kein Haus hat
gedicht
4.0 met 8 stemmen
8.205 Is dat je leven fout geleefd werd
af te zien aan geen vertrouwde plaats
die voorbestemd lijkt voor vaarwel?
Als je een huis gebouwd had, dan wist je 't wel.
---------------------------
uit: 'Tirade' 419, 2007.…
Arme ziel
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
892 Op het bankje bij de rozenhaag
zit hij, de oude man
en praat met haar, naar het schijnt
want er zit niemand naast hem
hij gebaart haar te komen
na nog een poging staat hij op
loopt het erf af richting dorp
steeds ‘n bezorgde blik naar links van hem
zijn hand in die van haar, zo lijkt het
bij het graf aangekomen
legt hij haar voorzichtig…
Gepeins en overleg
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
571 ik vandaag niet uit
kon spoken ging naar morgen
er was geen race
tegen de klok
maar wat moest
werd ad hoc opgehoest
nu korten uren hun minuten
met gepeins en overleg
de tienden van seconden
zijn al verder van mijn bed
het razendsnelle kaatsen
over een reclamestunt
is vervangen door de koffie
met een chocoladepunt
bestaan lijkt…
Bij afwezigheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
519 ik zie, ik zie
wat jij niet ziet
het is groen en het beweegt
het slaapt niet
onttrekt zich aan tastbaarheid
holt achter blinde feiten, schuilt
in laaghangende schemer
oogst aanmaningen
en onbetaalde rekeningen
ergens lijkt bloed te stoppen
met stromen
aan verjaarde zonden voorbij
zou het zo eenvoudig zijn
is er droogte na het avondeten…
Oud en versleten
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
555 Heel veel is er te verduren
veel te ondergaan
het lijkt niet meer te verbeteren
waar zal je morgen staan
Hoop op verbetering
dat wensen wij je toe
morgen zal het leren
dat je vandaag zei, ik ben zo moe
Wanneer je oud bent
valt er niet meer te wensen
toch wil je dit leven nog niet verlaten
met al die door jou geliefde mensen
Je lichaam…
Ik
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
486 Zo’n foto van de kleuterschool
dat meisje met die vlechtjes
ze lijkt me wat verlegen.
Het schijnt dat ik dat ben.
Herinneringen dan:
alleen maar flarden, flitsen
of simpel statisch beeld;
geen geur of kleur eraan,
geen enkele belevenis van ik.…
niemand weet wat ik voel van binnen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
667 Niemand weet wat ik voel van binnen
Niemand weet van mijn problemen
Of de problemen die ik ooit heb gehad
Niemand weet van mijn verdriet
En alle verdriet die ik in het verleden had
Niemand weet wat ik voel van binnen
Niemand weet wat ik voel in mijn hart
Bijna niemand weet hoe ik ben van binnen
Ze zien alleen de buitenkant
Niets is hoe het lijkt…
Brandende echo
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 Maar dan lijkt hij te vluchten
- het raam staat op een kier -
ik vang hem net op tijd
in allebei mijn handen
totdat zijn woorden branden
en ik wel los moet laten.
Ik kijk en wacht
ik duister.
Wat is het stil vandaag.…
Lettervelden
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
457 Letters dwalen over lakenvelden
waar mijn gemis als liefde is
en haar afwezigheid als de zee
omdat het waaien soms oneindig lijkt
en komt ze terug, dan zijn we samen
in bed met de meest innige liefde
liederlijk in de eenvoudige vorm
van lusten zo onstuimig als kusten
waar ik mijn letters laat verdwalen
totdat zij verdwijnt in de annalen…
Zee van Tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
693 Waar water lijkt stil te staan,
maar door de tijd verglijdt.
Zwemmen naar verre horizonnen,
waar momenten ons leven leren,
waar wolken eeuwig verder drijven,
waar zandlopers steeds weer keren.…
Brugpieper
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.012 Rugzak zwaar, verkeer een gevaar
Voor Engels een klapper, aardrijkskunde een schrift
Die leraar wiskunde lijkt wel geschift
Spierpijn van het fietsen, na een zomervakantie chillen, lekker nietsen
Dyslexie, dyscalculie, ADD
Een nieuwe school, het valt niet mee
Maar....de herfstvakantie is over.....zoveel weken
Dan is deze "landingsperiode" verstreken…
De lange stad
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
601 Ze is zo lang, deze stad
dat in de laaghangende mist
het lijkt alsof de huizen verdwijnen
en alleen ik hier blijf wachten
Zo lang is ze, deze stad
dat ik mij in de druilende regen
verlaten voel, en vertrokken ben
maar bij mijn terugkeer
nog steeds aan de bar zit
en weet hoe mooi de stad was
Maar nu is ze een lange stad
met neergelaten…
Maneschijn
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
610 De enige straatlamp die nog brandde
is nu stuk
niemand weet ervan hoe en niemand draagt schuld
hoe het ook zij hij geeft geen licht meer
hij is nu stuk
maar wat een geluk
de maan verlicht de straat nu
doet dit mooier dan voorheen
zo lijkt het
mensen lachen luider
in de maneschijn
verliefden voelen hun hart
nog sneller kloppen
baby's…
Neem me mee!
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
500 Neem me mee
naar jouw straten
en de huizen
waar het lijkt
dat iedereen
naar ons kijkt
neem me mee
naar dat kasteel
waar jij alleen
de ruimtes kent
zelf de sleutel bent
beklim met mij de toren
daar op die honderd
treden trap
raken we verward
ook wat verloren
maar leren we ook
ondertussen elkaar
opnieuw weer kussen…
Haar gekooide leven
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
480 dagelijks gaan
ben een zoektocht
begonnen naar
de essenties van
ons aards bestaan
afdalend naar holen
en spelonken waar
herinneringen nog aan
duister zijn geklonken
in verbijstering
moest ik constateren
dat vooruitgang
onmogelijk was te leren
het ego is gebleven
heeft alleen een eigentijdse
snit gekregen en de vrouw
lijkt…
Een rollercoaster
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
576 ik kan jouw
gedachten dromen
maar af en toe lijkt het
alsof zij een vreemde
wending hebben genomen
ongrijpbaar in
redelijke logica
nauwelijks te volgen
verdwalen wij dan
in emotionele golven
een rollercoaster
vol kleur sleurt
ons onstuitbaar
mee in woeste stromen
ver van het gewone
toch blijf je lachen
grote ogen in
nog meer…
De natuur
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
519 Het lijkt wel een illusie
ik kom tot de conclusie,
ik heb meer oog voor de natuur.…
avondgevoel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
442 zeewater, onverwacht uitéén gevallen
in talloos spiegelende scherven
rood en purper roepen ze
de ondergaande zon
een noodkreet lijkt het
dit uur vertrekt nu,
bijgelicht door wat
er onder grijze wolken door
verschijnt
roze sfeer
drijft lichtend verder, kleurloos
rolt de maan vanachter grauw
het schouwspel
schijnt volmaakt door
schoonheid…
Weer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
482 De donkerste duisternis
omringt het ruige land
het is een herfstige dag
zoals het vroeger wel vaker was
het zonlicht lijkt opgezogen
door wilde wolken met berenklauwen
een hagelbui maakt de wereld even wit
het landschap trekt dan een andere jas aan
mensen en dieren houden zich schuil
voor wolken en buien
binnen klinkt het gehuil
van…
Die paarse schim daar in de straat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
535 Wanneer iets
van vreugde over een vage herkenning
je lijkt te overkomen. Een droom over
een persoonlijke geschiedenis nog niet
verteerd; die nog niet volledig in
het huidige leven is geïntegreerd.
Waaraan nog niet alle idealen van
vroeger lijken te zijn ontnomen.…
Zoon van Icarus
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
799 verdreven
langzaam de trap bestijgend
die de aarde beneden laat
de zongele hemel naderbij
fel knipperend in de ogen
Alleen is daar helaas
nu echt de laatste tree
de keuze is afdalen
of toch verder
Aarzelend wacht hij de komst
van de avond van de nacht
tot de eerste langs zal komen
Springend de staart grijpend
van die vallende ster
lijkt…
Wedergeboorte
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
616 van de vers ontloken sneeuwklokjes
rol ik zomaar in de kro die ik kus
met beide handen gooi ik wolken over
naar degene die ze vangen wil
tot dat er één uit elkaar ploft
rond zwevend op kleine waterdruppels
waarmee de aarde besprenkeld wordt
die onuitputtelijk lijkt
tovert zij wederom de lente tevoorschijn
waar ik ieder jaar weer opnieuw…