4095 resultaten.
Voorrang
snelsonnet
3.3 met 12 stemmen
645 De cijfers lijken eindelijk te dalen
Toch lopen wij voorlopig nog gevaar
Al liggen de vaccins nu bijna klaar
Niet iedereen kan snel zo’n prik gaan halen
Goddank ben ik de zestig gepasseerd
Dus ik word straks meteen gevaccineerd…
Tijdsgewricht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
621 Een fragment bevriest
dit tijdsgewricht
en
eenzaamheid vloeit over de velden
van dat verleden.
Een stem dreunt woorden op:
zijn die ooit door mij gesproken?
Kijk ik in de spiegel,
dan zie ik vormen die
menselijk lijken –
mijn moeder, mijn vader,
die ik nagedacht heb –
hun lagen hadden de mijne gegijzeld
(of anders vluchtte ik in de…
De steilorige senior
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
447 De aarde schudt, het stervensuur
Van menigeen heeft vorm gekregen
Een wooncomplex, een klachtenregen
Verschuiving naar miniatuur
Problemen met een nieuw bestuur
Met samenwerking, nieuwe wegen
De aarde schudt, het stervensuur
Van menigeen heeft vorm gekregen
Waar is die ooit zo goede buur?
Het is hem naar het hoofd gestegen Veranderingen staan…
ik ging terug
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
580 naar waar ik eens thuis was
maar het was er niet meer
het was er wel maar ook weer niet
anders, hoe, waar
waar zijn de plekken
waar ik geschaafde knieën viel
de straat voor ons alleen
waar is het gras om alleen te zijn
de hoekjes om te schuilen
het was er niet meer
maar gelukkig wel nog
in mijn gedachten…
een overbodig mens
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
610 onder de bleke hemel
een overbodig mens
slaapwandelt door lege straten
een verkleumd talmend hart
leeg omhulsel in de onbewoonbare
wereld een niemandsland
niet bestemd om te leven
de tijd met ballast beladen
achter ramen zonder uitzicht
een overbodig mens
te laat voor spijt
te laat om weg te sluipen
nu weet zij
dat hij het kind…
Meesmuilen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
559 zacht en
liefdevol
wordt mij
de wereld
ontnomen
natuurlijk
telt mijn
mening wel maar
wordt pro forma
meegenomen
waar het
echt omgaat
is al lang klaar
de tijd van overleg
en ongelijk is voorbij
meesmuilen
voelt niet vrij
dus gaan zij door
zetten de tijd
voor even stil
om hun besluit
met hamerslag
te effectueren als…
Compositie #1 een treindagwonder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Schoonheid ademt grootsheid
En smeekt mijn blik weg
Van velden leeg en wijd
Totdat ik in amen kijk
De stilte spant zich als een boog
Een zucht snijdt als zonde
Door deze holle monoloog
Een trein, een dag, een wonder…
Niets is eeuwig of altijd
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
270 "Ik blijf.
Ik blijf voor altijd en eeuwig,
in goede en kwade dagen ...!"
Zei je.
En toen, toen ging je weg.
Je liet haar achter voor altijd en eeuwig.
Je liet haar in goede en kwade dagen.
En zij,
zij rukte de woorden uit de tijd,
legde ze in haar handen,
strooide ze in de vroege ochtend uit
door haar raam,
liet ze meedragen op…
De Dankbare Zoon
poëzie
3.7 met 19 stemmen
3.480 Ik ben een zeer gelukkig kind,
Wanneer men dit bedenkt:
Mijn vader is mijn beste vrind,
Die mij schier alles schenkt:
Zijn afgedragen zomervest,
Zijn oude broeken, en de rest;
Maar dat weet Moeders naaister best.
Hoe lekker smaakt die boterham,
Met dat Sint Nikolaas,
Dat mijn mama mij brengen kwam
In plaats van Leidse kaas.
En och! hoe…
In hun schaduw
gedicht
3.2 met 30 stemmen
13.084 Het is het lot van generaties
dat zij altijd worden gescheiden,
verschillende werelden binnendringen
op dezelfde, deze ene, aarde.
De toekomst laat geen ouden van dagen
het verre verleden geen minderjarigen
en de rest geen doden toe.
Ze leven in elkaars schaduw.
Na het opstaan van de dag
liggen ze te slapen
in kamers dwars door onze muren…
geduld groeit
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
3.745 segmenten leergierig en jong
nemen kennis van wetten
door herhaling in zetten
van remmende voorsprong
met name het grote vertragen
in centra straten op burelen
zacht sudderen de taferelen
rond onze oud'ren van dagen
ganse groepen drijven mee
verzonken in tijd als in zee
bij kassa's rijpen diepe gedachten
allen staan geduldig op hun…
In dit huis wil je blijven wonen en sterven.
gedicht
3.3 met 64 stemmen
24.630 In dit huis wil je blijven wonen en sterven.
Je moeder schonk je de luiken, je vader
Heeft tot zijn tachtigste in de tuin gespit.
Nu zijn ze verdwenen ergens in jou, op een plek
Waar ze niet moeten dubben en peinzen
En waar ze in een lieve stilte luisteren
Naar een lang ironisch verhaal.
Ze overwegen te verhuizen naar je kinderen.
----…
Opening van het visseizoen
gedicht
4.3 met 21 stemmen
28.825 Eindelijk buiten.
Water is water.
Riet is riet.
Een eend lijkt op een eend.
Maar nu begint mijn vader (62) weer.
Hij noemt waterhoentjes strijkbouten
en vindt dat de maan
ondergaat
als de
zon.
----------------------------------------
Uit: 'Een klok en profiel', 1965.…
Time flies
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
463 Naarmate je leven
korter duurt
vliegt de tijd!…
Geen gebrek aan onschuld
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
620 Je wilt ze te snel groot hebben, zei mijn vader.
Hij voelde zich meer op zijn gemak
met de kleintjes, dacht ik,
de peuters die niet
tegenspreken, die hij kon laten lachen nog
om niets.
Nu denk ik dat hij uiting gaf aan zijn verdriet
om afstand die er groeide, het oorlogs-mes
dat snoeide in de ongedwongenheid,
zijn eigen onbezorgde kindertijd…
Ik droom nog even door
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
462 Het is zondagochtend, ik wordt wakker
maar het voelt als waken
ik kijk nog niet uit m’n ogen
die zijn nog dicht, die slapen nog
slaapdronken tastend een uitje wc
dan terug in bed en draai op 'm zij
ik droom nog even door
maar het dromen gaat over in gedachten
heel even aan mijn ontvallen zo lieve man
dan denk ik aan m’n fijne kinderen…
70Plus
snelsonnet
4.5 met 2 stemmen
598 ’t Is klaar voor 50Plus en voor Henk Krol,
De Kamerfractie is uiteengevallen,
Het zat erin, het móest een keertje knallen,
Maar wanneer eindigt dit gerollebol?
Het is een feit, al doet hij zo zijn best,
Dat deze man steeds minder toekomst rest.…
R in de maand
snelsonnet
4.1 met 14 stemmen
773 De korte broek zat heel de zomer fijn
Maar ’s-avonds dringt de kou zich in je benen
(Wie kou lijdt of juist niet, zit in de genen)
De jongeheren worden wél wat klein
Doch levensvreugd zit - eerlijk waar - van boven
Al willen jonkies dát nog niet geloven…
Een knuffel wat op mij wacht; ( eenzaamheid (ouderen))
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
512 Probeerde naar huis te gaan;
Ben nooit echt aangekomen;
Een deel van mijn geest en ziel raakte onderweg verloren;
Ontnomen.
Handen die reiken;
Maar kan er niet bij;
Net juist die anderhalve meter en veel meer;
Maakt de weg niet vrij;
Ben pas thuis als ik je mag vasthouden;
Warmte mag ontvangen;
De leegte verbannen;
Intens verlangen.…
Schellen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 In het licht van deze volle maan
luister ik niet meer naar de letters,
leg de woorden als mijn kleren af
en vind in hun schaduw
mensen die met mij
bewegen door de straten,
maar niemand houdt echt
mijn hand vast – enkel in de vorm.
In dit licht geen kleur meer,
maar nog wel de huizen,
bevolkt,
verdraaid,
groeiringen
van een stad,
nooit…
Vervagend vuur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 Als het daglicht gaat slapen,
waar ligt dan de grens?
Zal ik gewoon dromen,
zolang de beek blijft stromen?
Een berk gloeit na in de sleetse dag,
een eik hult zich al in het donker
van de nieuw geboren nacht,
terwijl laag boven me een maansikkel
wolken oogst –
liminal
eng
in de hoek
wacht de grens:
hoe zal die vallen,
uit of…
(ii) Opvlammend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
576 Lijnen wikkelen zich
rondom mijn woorden.
De kinderlijn ontbreekt
tussen de werken van de maan –
jij, mijn kind, loopt
door een woud van zinnen,
onzichtbaar tussen de bomen
blootsvoets, onbedekt
(maar:
ik voel je voetzolen,
vochtige wind op je huid);
wie ben je geweest
of zal je er wel zijn
als ik de weg vind
naar onze tijd…
(v) Maan woont hier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
632 Nu,
nu we de kust verlaten hebben
en naar de horizon trekken,
getrokken op getijden en wind,
zeg ik je: maan
woont hier, op dit schip,
in haar eigen kwartier…
Er zijn geen grenzen meer, want wie
kan water verkavelen?
Mijn handen reiken naar de verten
van je ogen,
zonder die bodemloze verten
verdwaal ik (ook aan land
was dat al zo)……
[ Mama achtervolgt ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
484 Mama achtervolgt
mij, ik geef me adviezen --
die zij zou geven.…
Rimpelig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
542 O nee, ik heb er echt niet naar gekeken
Die male of female korte vette kale
Ze staan in 't dikke woordenboek Van Dale
En zijn, met daantje doorsnee vergeleken
Iets detonerend qua bodystructuur
Met olifantenhuid, pokdalig
plat
Slap, vlezig, haarloos, uitgezakt
of glad
En uitgemergeld na zo'n wellnesskuur
Die toch het ergste leed zou…
DE POORT GESLOTEN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.476 'DE POORT GESLOTEN
MAAR DE GLEUF BLIJFT OPENSTAAN'
is een gemaakt gezegde van mij als bedenker
Met de poort doel ik
op seksuele geslachtsgemeenschap
en met de gleuf
de portemonnee
Zeg maar
de seksualiteit versus de liquiditeit
Het komt natuurlijk ook voor bij mannenrelaties.
De pulppublicaties staan er vol van.…
[ We nemen afscheid ]
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 We nemen afscheid.
Mijn zwaaiende hand trilt, maar --
vader merkt het niet.…
[ Mijn familie eist ]
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
574 Mijn familie eist
gehoorzaamheid, ach, liefde --
is niet onkwetsbaar.…
[ Goddelijke hulp ]
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
482 Goddelijke hulp
is voor jongelui, daarna --
moet je het zelf doen.…
De tand des tijd
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
333 lang heb ik
je gezicht
kunnen lezen
juist de vele
stukjes leven
die zich dan
goed laten zien
want niet alles
wordt in rimpels
vergeten
die groeven
gaan dieper
dan verwacht
ook kunnen zij
de pijnen nog
niet vergeten
komen van
traag herstel of
van genezing is nog
niet helemaal sprake
zoiets vraagt een
specialistische
begeleiding…