6267 resultaten.
In minne schikken
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
671 ik herken de zachte melodie
in elke zin die je in inkt gedrenkt
tot pastel laat verzachten
alsof je de letters in minne doopt
voor ze met voelsprietende precisie
elegant bevallen op mijn netvlies
ik proef de innerlijke klankkleur
van een vibrerende intonatie
die mijn sluimering aanwakkert
hunkering voert de boventoon
naar de volledige…
nog even
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
1.262 langzaam sterf ik
in een huis
dat wacht
regen in de ramen
ik poets de laatste dag
hang wolken aan de nacht
koud, steeds bleker
de lippen achter glas
ik praat nog over stenen
en leg ze op mijn huid
alsof de stilte slaapt
in een verre dag na deze
het is de hoogste tijd
het
regent
op mijn mond
buiten
valt
het raam…
het verzenkind (III)
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
697 het is nog nacht onder het slot
van onaantastbaarheid
en het kind
ongehoord, nimmer gehoord
en uit het verleden
bidt
alsof aan het eind van dit gewankel
stilte wacht, sterren
als woonst voor de dood
waarin alles luistert, niets
luistert
de angst voor hem, de angst om haar
voor hem, om haar
om het kind
dat telkens weer…
scheiden
hartenkreet
2.2 met 77 stemmen
6.346 Razend roepen vaders om gerechtigheid
zij raken hun kinderen kwijt
lijden daaronder
dat wordt gewoon gevonden
Onthutsende taferelen spelen zich af
van vader tot zwerver, je recht ontstolen
door het systeem gericht op de vrouw
verpakt in het kind
alsof de vader zijn kind niet bemint
uit huis gezet
niemand gevoelig voor de pijn
om niet meer…
een andere weg
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
870 wat ik nooit zal overwinnen
zijn de uren die blijven slaan
slechts een drama kan mij vrijheid geven
wanneer morgen mij terug laat gaan
alsof ik wist dat dit ging komen
met heel mijn angst en wees gegroet
ik zal mij kleden als een bruid
voor wie ik zacht verleiden moet
mijn hart is ziek, het feest te koud
ontvolkt de stad, mijn sterven oud…
De nacht als een klarinet
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
859 Het is alsof men op klarinetten speelt
wanneer de nacht op het water landt
en grijze schimmen stilstaan
bij het geler worden van de maan
toch neemt de tijd fatalistische
vormen aan en verdwijnt
en kwijnt het menselijk ras
weg in een materialistisch moeras
de struiken langs de sloten
ademen niet meer, ze besloten
om ons als skeletten…
Het kind dat mag zijn
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.950 De late middag in de avond
leegt de gedachte die defaitistisch
de noden kent van lege handen, ofschoon
de regen het laken contourloos etst
en jouw schrei die verloren klinkt
alsof de dood jouw lichaam kent
het gevecht om zielsbehoud
met voorwaartse dromen
vullen het glas dat zonder rand
al gauw te vol geschonken wordt…
Het venijn van de herfst
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
565 Gelezen woorden bestrijken
mijn hart zoals een herfstblad
zich nestelt in een voeg van een
gestorven leven, de vrijheid
was het cement dat zich kon
buigen naar ieder moment
moe is het hart, het lijkt alsof
er geen dromen meer zijn
terwijl het zicht naar buiten
het leven leert om te houden
van de stilte
die tijdloos de herfst
voorbij…
Witte winterstilte
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.020 Wakker worden in een wereld
die plots alle kleur verloren heeft
waar alles geruisloos en anders is
door een zachte deken van sneeuw
en aan tak en stengel witte wimpers geeft
waarop met speelse schittering
in glinsterende schoonheid
een winters zonnetje schijnt
dat voelt als een geluksmoment
dat in winterse stilte gedijdt
en zo kan bekoren
alsof…
verleerd
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
1.142 Pas toen wij daar aankwamen
besefte ik
bij de oever van de rivier van spijt
dat de tijd nooit meer kan goedmaken
wat er is gebeurd
wij stierven daar gezamenlijk
alsof wij beiden te ver gingen
in onze haat en nijd
geen grens kon ik bereiken
geen kus kon of kan
mij ooit nog bevrijden
omdat de tijd geen wonden heelt
daarom zijn wij
het liefhebben…
Hoe schuimend spat
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.009 Hoe schuimend spat
dit zoute nat
alsof de zee
in iedere druppel
wordt herboren,
en duizendmaal
een nieuw verhaal
aan elk die luistert
wil doen horen.…
loslaten
netgedicht
3.2 met 25 stemmen
999 het werd stil, het werd anders
het werd ook veel meer dan
onvervangbaar of een lang verhaal
beelden mompelden over troost
alsof de dans van chrysanten hen verwarde
in eigen, uitgesneden armen
de wereld was ook niet groter dan de aders
van steen, uit het zaad gegroeid
dan de zekerheid van de aarden weg
tot het verlangen naar jou
bij jou…
soms herken ik
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
460 soms herken ik de dichter
aan zijn voorzichtige tred
het lijkt alsof hij loopt
te broeden op een vers
bang voor een misstap
een verkeerd woord
of ander ongemak
soms herken ik de dichter
in mijn diepste zelf
bedenk ik nieuwe woorden
voor mijn eigen vers
een beetje bang maar tóch
met geloof in eigen kunnen
soms geloof ik de dichter…
Ontsluimeren
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
503 behoedzaam trekt ze strepen
door ons ochtendblauw
alsof wolken kunnen schrijven
kust ze de wereld met haar dauw
versiert de zon zonder blikken
of blozen het pas ontwaakte land
vieren gevederde vrienden
boven schuimkoppen op het strand
danst het helmgras heuvel op
lacht weidsheid haar tegemoet
ontwaakt ze haar stad met
een schitterende…
Kerstboom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 De stekels dringen diep door in mijn huid,
Alsof ik met een tijger heb gevochten.
Ik wring me in onmogelijke bochten,
Het kerstfeest werpt zijn schaduw weer vooruit.
Elk jaar als ik de buitenboom versier,
Dan hoort de buurt mij kraaien van plezier.…
De modeshow van Mark Rutte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
642 Het leek alsof hij bleekte
bij aanschijn van Gods glorie
in de zonnige harengloed van Geert Wilders.
Het heeft alle schijn van een modeshow: de foto's,
de apenpakken mèt glimlach in camera's.
Slechts deze uiterlijke vertoning
stinkt in duisternis,
want gouden wiegjes bekleed met diamanten stenen...…
Innerlijk licht
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
609 Er stromen rivieren rond jouw naïviteit
het is zomer, je roept een ober
je vraagt vriendelijk om innerlijk licht
alsof zwaartekracht niet meer bestaat
weemoedig meewaait met de wind
nu al mijn woorden zijn verdwenen
je glimlacht voortijdig naar een kind
rozen bloeien sober, je voelt je onbemind
over wat jij mij aan diepte bracht
de horizon…
ANDEREN, IK EN DE GODEN!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
984 kleding, kleur en geur
dan schaar ik het maar voor een tijd onder loyaliteit
voor de duur dat ik afhankelijk ben van anderen
Die anderen zijn niet zoveel anders dan ik
maar Mercurius: De God van de Handel
is meer op hun hand, dan de mijne
Ik kan altijd nog in het diepst van mijn ellende
bidden tot U o God: God van de liefde
en net doen alsof…
Foto in zwart-wit
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
532 Een muskusgeur ademt zij uit
op de achtergrond haar mountainbike
Binnenkomen mag op eigen risico
als je alleen van praten houdt
China moet nog worden ontdekt
op de fiets en op de bonnefooi
de reis met het vliegtuig heen
en terug kost een hoop
Zij kijkt je recht in het gezicht
en als ik even doe alsof ik niet kijk
vangt zij mij…
Onvergetelijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
572 op uw nylonkousen bracht u mij
door de wintergang naar de buitendeur
van Huize De Schutse
ik zei nog dat het veel te koud was
maar het maakte u niets uit
alsof u voelde dat het de laatste keer was
onze omhelzing en uw lieflijke moedergeur
had zich vreemd verkleed en wij zwaaiden
elkaar een weerzien
enkele dagen later belde pappa ons op…
Horizon is geen belemmering
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
520 alsof de wereld
vleugels heeft gekregen
zo spoedt zich mijn leven
door het dagelijks bestaan
nog kan ik gaan
maar heb het branden
van de hel al gevoeld
als waarschuwing bedoeld
er zijn geen nadagen
nog is er lente in verwondering
lokt verbazing vragen uit
over ontstaan en welk pad te gaan
de stress is weggeëbd
in ruimte van het overzicht…
Hermafrodiet
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
720 Plotseling zag ik een zinnig woord
tussen al jouw dubbelzinnigheden
was er opeens die essentie
van geest in ons en samenzijn
een brief schreef je
met de hand van een man
een postzegel plakte je
met de maan van een vrouw
en in jouw verborgen intellect
ontdekte ik een ratio, de grenzen voorbij
alsof onze held nog leefde
de kogel overleefd…
geborgen tijd
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
593 hoe ouder ik word hoe dieper ik soms
in mijn vroegste jaren verzeil en er
gaandeweg ook langer schuilen wil
alsof ik mij in de jachtige wereld van
nu steeds minder thuis voel, liever
de rust van 't voorbije proef
rond 'n dierbaar huis of plein tussen
vertrouwde geuren en klanken
in stil geborgen tijd
.…
ANTIOPE EN JUPITER
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
475 Haar gezicht beschaduwd
Doet zij maar alsof zij slaapt
De toorts kan nog altijd gaan
Branden nietwaar?…
Het almachtige ik
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
439 ik zag
helderheid
uit kleur verdwijnen
het voelde alsof
zon niet meer
uitbundig kon schijnen
het vrolijke speelse
flonkerde incidenteel
grijs overheerste geheel
ondanks de warmte
werd het kouder en killer
door donkerder licht
in relaties
domineerde niet samen
maar alleen het almachtige ik
nog opent wit
maar zwart produceert…
Dit was het nieuws
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
696 Kinderlijfjes spoelen aan
Van boten die zijn vergaan
Mensen met de moed der wanhoop
Voor een oorlog op de loop
Crisis Europa voorbij
Koppen alle kranten blij
Alsof we blij kunnen zijn
Mensen verdrinken per dozijn
Hoe moet ik dat met welvaart rijmen
Hoe kunnen we de wereld lijmen
Hoe komt het ooit nog een keer goed
Ik weet echt niet meer…
Je bent al thuis...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
530 Alsof een stem, diep van binnen,
woordeloos tot mij spreken wil.
Het is een stem die me laat weten:
Vraag nooit naar de weg naar huis!
Stop met vragen naar het onbekende.
Je was hier al voordat je vertrok!
Je bent al thuis.…
Jij helderde zon
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
494 boven het luchtige
wisselen van woorden
en stemmen uit
hoorde ik ineens
een herkenbaar geluid
het lichte trippelen
van hakken
alsof de lente
pril en voorzichtig
binnen kwam stappen
jij helderde zon
zwaaide heel even
waarin blikken kruisten
en jouw ogen de kou voelden
die nog in mijn winter huisde…
Geen ruïnes
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
447 wij kenden het spel
van eb en vloed
met zand en de golven
bouwden de dijkjes
wisten bij voorbaat
dat water er over heen slaat
begonnen weer zonder
woorden opnieuw
maar iets verder weg
er waren geen ruïnes
het strand bleef intact alsof
ons plezier geen geschiedenis had
we zagen in schuim
hun overwinningslach op
zand van maagdelijke…
Het was nacht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
613 Je kroop wat dichter tegen mij op
plooide je naar mijn houding
Ik wist niet of je wakker was
maar je zuchtte diep langdurig
alsof je wakker geworden was
alle triestigheid liet ontsnappen
Misschien kwam het door je voeten
op zoek naar warmte en gezelligheid
Morgen is veraf in de koude nacht
in de slaapkamer onder een dekbed
met ogen open…