7971 resultaten.
Spiegelschrift
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
735 Je hebt de grens te ver verlegd
om doelen te bereiken
en zo jezelf het woord ontzegd
achter gebroken dijken
op zeeën zonder horizon
raakt ambitie vlot op drift
in spiegelschrift op oud carbon
staat je eerste tekst gegrift:
"ïk ben veel kleiner dan de zon
en zal nooit feller schijnen
ik zie de hemel als balcon
voor jou en al de mijnen.…
Uit jouw stilte
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
837 Mijn diepste stille ik
dat zou je wel willen zien
begrijp ik uit jouw stilte
terwijl je
mij mijn woorden ontneemt
alsof we samen vleugellam zijn
niet meer alleen, zonder elkaar
in de spiegel kunnen kijken
het antwoord blijft verzwegen
achter vreemde ogen
schuilt de wind
zwaar op de hand
geef ik mijn zwijgen terug
aan jouw verstand…
Wat ik je wensen wilde
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
3.547 jouw hand…….een dagje ouder
een penseelstreek op het doek
een pen strelend op papier
een zacht aaien op een poezenkopje
dat tekent jou zo hier
het is vandaag
dat jij verjaart
ik lees je duvels graag
de man achter
al die talloze
gedichten, schilderijen
in tomeloosheid van woorden en zinnen
heb ik als dichter leren beminnen
van harte…
Zinloos (adieu)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
576 Nog eenmaal kijkt zij achterom
geeft de laatste uren enkele
verschillende klanken die klinken
als een klein restje wijsheid
wanneer seconden bijna vertraagd
naar morgen lopen gooit zij
snel een medeklinker in de kist
waar, om de zin van de allerlaatste zin
te doorgronden, de schop over gaat
een rode roos bloeit
de doornen laat zij achter…
Een treffen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
712 Ongemerkt wil ik mij
op het roestbruine herfstbed
naast je schikken
om de pijn van het breken
de angst bij het vallen
met je te delen
Je slaapt hier om te sterven
een ijle lijn scheidt je
van onzichtbaarheid
draden van wit
zuigen toverachtig
het houten hart weg
Ik laat je hier stil achter
– in de verademing –
gun je weer terug te…
onbewogen
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
562 schrijf geen waanzin
over mijn woorden heen
of waar de wind zal zijn
wanneer alle richtingen
verdwijnen
het huis bloedt nog steeds
uit linker
en rechtermondhoek
veegt de vloer rood
in de kamer waar ik nooit meer kom
misschien had je het weten
anders verwacht
maar achter in de sneeuw
waar de wind een huid
krijgt
staat het kind…
Denk aan mij
hartenkreet
3.6 met 25 stemmen
2.152 Denk eens aan mij
wanneer ik niet meer op deze aarde ben
denk aan mij met een glimlach
op een mooie dag
als de zon dan eens schijnt
en pas laat achter de horizon verdwijnt
denk aan mij
op die dagen wanneer
de regen tegen de ramen tikt
en de bloemen verkwikt
denk aan mij
in die mooie nachten
als de maan
en de sterren lachen
denk…
GEZOND EN WEL
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
663 Wanneer ik achter
de maskers liefdevolle
ogen zie glimmen.
Eeuwige glimlach
van grenzenloze liefde
voor mij en ieder.
Wanneer ik verwacht
je verliefde voetstappen
over mijn bospad.
Als ik met jou ben,
met duizenden geliefden,
en er geen dood is.
Als alle sterven
opnieuw geboren worden
en genieten is.…
De vraag van Hod
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
629 Nee, ik wil niet zitten onder appelbloesems
Niet genieten van de lentebries
Ik ben blind
Voor al die dingen
Ik wil slechts antwoord op mijn vraag
Heb je mij ooit een hondje willen geven
Was het waarheid of illusie
Dat ik mij vaag herinner
Hoe wij een naam hadden gekozen
Odin, ja Odin moest hij heten
Achter de eik – met vogellijm –
Voorbij…
Knotwilgen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
744 Langzaam zakt het morgenrood
achter de oude knotwilgen die
tijdloos staan op de polderdijk.
Vele seizoenen zijn voorbij
gegaan in hun lange bestaan.
Nu zweven wat laatste bladeren
in het rond gedragen door de
wind, straks reiken hun kale
takken als armen naar de hemel.…
De Dokter
gedicht
3.4 met 10 stemmen
13.338 De dokter keek op mij neer
ik zag zijn gezicht boven het mijne
ik zag wat hij dacht
dat ik dood kon gaan - zo keek hij
terwijl hij luisterde aan mijn borst
hij keek mij aan met een blik
- hoe kan ik dat zeggen - een blik
voorbij mijn gezicht, een blik naar iets
achter mij naar iets verwegs
alsof hij iets in de toekomst
probeerde te zien…
Paradijs
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
578 De dag kruipt naar zijn einde
de zon zakt langzaam achter de horizon weg
Ik kijk naar je gezicht
en ik weet weer waar ik ooit voor ben gezwicht
ogen die schitteren wanneer je lacht
dit is weer als de eerste nacht
Jij nam me mee op de eeuwige reis
ik heb nooit geweten
dat de poort naar het paradijs
hier op aarde bestaat en
altijd open…
bedaagd
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.840 ze schuifelde weer langs
achter haar rollator
kromme rughanden
ongewassen haar
kleefde aan haar voorhoofd
afgezakte sokken onthulden
steunkousen onder
een gerafelde rok
haar aan elkaar geplakte bril
voor op de neus gegleden
een zilte weeïge reukkolom
markeerde haar territorium
ze liet een spoor
van versleten jaren na
zonder…
Facebook
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.654 Ik ken je naam en herken je gezicht
Dat is slechts mijn zicht op jou
Boven, achter een scherm
Heb ik duizenden vrienden
Beneden, in de woonkamer
Zie ik er geen
www.koertkostergedichtensite.nl…
Spreek me niet... .
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
908 Spreek me aan...,
praat tegen me, met mij,
en niet achter mijn rug,
over krachten en zwakheden...,
Ík, mens, die al genoeg heeft geleden.…
lege stoelen
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
670 het licht heeft zich bevrijd
en heeft mij een volle schaduw nagelaten
ik zou je kunnen vragen
hoe het is
om op papier in duisternis
te verblijven
jouw tegenspraak is zwak
ook van het lot dat dwarrelt
rond woorden van eindeloze eenzaamheid
die dode vlinders begraven
achter het roestig hek dat niemand aanraken wil
behalve de nacht
immer…
Schijnbaar
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
587 Tot op de lengte der dagen
schijn jij nog altijd
op eeuwig durende golven
dansen vogels in de wind
worden verlaten voetstappen
langzaam opgeslokt
zijn schelpen stille getuigen
van 'n leven voor zij
op het zand werden geworpen
rent een viervoeter
achter een bal tot
in de branding
haren wapperen
mijn jas dicht knopend
proef ik jou…
ik ga maar
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
817 ik ga maar
moet jij gedacht hebben
en jij vond achter iedere kraam
ogen die zochten naar jou
de regen huilde met je mee
en de stille dood verliep in kou
verdwaald
vocht je jouw weg naar buiten
maar telkens die dove roep
terwijl de diepte verdween
en de aarde enkel
afmeren kende
het bracht je verder heen…
ambachtelijk
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
957 het oude eiland draagt heel veel
zijn duinen blonder nu de kou het leven deelt
maar elders, in zijn dorp
mannen rond het vuur der arbeid
rokerig teruggetrokken
achter geur en noeste handen
alle banden houden vast
de stofkwast van de tijd ten spijt
het gaat ze voor de wind
als ouder of als kind
doorgegeven aan de mens van deze –tijd…
Alleen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
546 Langs het raam,
door condens beslagen,
lopen figuren
als vage schimmen
achter hun schaduwen aan
hersenspinsels
vervaagd en vertraagd
vanuit een troebel verleden
waar het niet was
wat het leek
waar de waarheid
geen werkelijkheid is
en de dagen
in twijfels aan je voorbij razen
en de nachten in nevelen
van een onwerkelijke…
Lavendelmeisje
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.880 ik aanschouw een lavendelmeisje
zij zingt een geheel eigen wijsje
zelfs de zon gaat hierdoor schijnen
waardoor haar schoonheid zal verfijnen
blauwe kijkers 'n glimlach rond haar mond
witte strikken in vlechten, o zo blond
zingt ze de mooiste liederen achter elkaar
doet zelfs de lente 'n boekje open over haar…
Symfonisch
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
450 de viool strijkt de narcis glad
in zes richtingen, terwijl de
trompet trompettert, toch lokt
het de Lente niet uit haar schulp
zij houdt zich verborgen achter
een kwintet van wolken, al laat zij
sneeuwvlokken dansend
op de aarde neervlijen
of heeft zij wellicht 'n pact gesloten
met koning winter die haar in 'n
wurggreep houdt tot zij…
Mijn gouden roos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
775 Mijlen terug
achter vele zomers
golft langs afgelegen weg
over stille meersen
een zachte melodie
In het Huis ten Halve
net op de equinox
speelt de juke-box
wenkend naar de
Indian summer
"Mijn gouden roos september
een laatste zonnezoen-BB"
In klatergoud verloren
ga ik langzaam
de einder
tegemoet…
AARZELING
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
525 Opeens stond hij achter mij
irriteerde mij direct
ik voelde, dat er iets niet klopte
toen vroeg hij ook nog om geld
en smeekte: "help mij"
ik hoorde mijn smoes
en walgde van onvermogen
waarom reageer ik nu zo!…
VERLATEN STEENGROEVE 3
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
508 Het vrije wilde paard
dat tussen struik en springbron leeft
vlucht voor onweer
in een vergeten mijngang
schuchter-dof stampend
gaan zijn hoeven over
het oude karrespoor
als een verlopen slangenrustplaats
klinken
langs wand en zoldering
achter hoeken
de laatste verste echo
is kloek en vastberaden:
de stap
van de geknechte soortgenoot…
Noorderlicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
582 Daar laat ik straks mijn twijfels achter.
Twijfel, aan de zin van ons bestaan.…
Tussen boven- en onderstroom
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
528 Als de weg tussen
Afscheid en aankomst
Is afgelegd kijk ik terug
Op wat geweest is,
Hoogten en diepten liggen
Achter mij, met beide heb ik
Pijnlijk kennis gemaakt,
Toch heb ik nooit geweigerd
Ze onder ogen te zien -
Heb intussen in de maalstroom
Wel een soort evenwicht bereikt,
Bovenstroom die mij bewaarde
Voor te pijnlijke hoogten…
Wit, knipperend neonlicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Memorabel
ronken de feiten
achter donker en licht.
Sorry dat de eenzaamheid
door je ooghoek
binnenvalt.
Verlatenheid zet je bestaan
op scherp:
niemand interesseert het
of jouw verzonnen essentie
ons naar de keel grijpt...
Wij blijven dus weg.
Ach joh,
neem de dingen met een knipoog.…
Een eigen mening
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
707 komen uit mijn hart
Ik denk niet na bij wat ik zeg
Ik zal nooit bij een ander gaan slijmen
Om in een goed blaadje te blijven
Ik blijf mezelf en zeg wat ik denk
Ik ga niet tegen je liegen
Ik zal je niet bedriegen
Ik ben recht voor zijn raap
Ik zeg wat ik denk
Niet iedereen kan daar mee omgaan
Maar ik heb een eigen mening
En daar blijf ik achter…
Kevers
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
654 Eensgezind zijn zij over
De gedrevenheid achter hun
Doelloosheid.
Het begon met "laten we
Gaan lopen."
"Ja, laten we dat doen".
Nu trippelen zij over de
Leegte tot een "Laten we hiermee
Stoppen" de chaos doorbreekt.
Dan zullen zij stoppen
De stilte te
Verpletteren.…