5142 resultaten.
Wachtkamer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
455 muren houden adem in
hun echo klinkt kortzichtig tegen het gevallen licht
men noemt het schaduw
maar beslotenheid is niet ontvankelijk voor ruimte
de buitenwacht bevriest in gemaskeerd stilleven
gevangen in versteende spieren, geknoopte magen
iets vlucht in iemand, niets ontsnapt aan de greep
aan omklemming, kan schuilen achter zwijgende…
Zucht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
679 Ontdek dan, dat tijd net als lucht is
en ik mijn liefdevolle adem uitblaas
in de stilte van de leegte
en elke aarzeling danst op het gekreun van de wind !…
De kleine bedrieger
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
615 Speelt mijn familie
wie ze moeten zijn,
of ben ik nu verfranst,
dan ga ik af
en laat het doek hier vallen,
ik ren niet buiten adem meer
om meneer Bergers hand,
ik draaf die van mijn moeder in
vanaf haar buitenkant.…
Ook al voelt het anders
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
585 professionele
Invalshoek zeg je tegen
Mij dat ik wel in
Het rationele moet
Blijven, ik deze
Wanhoopsgedachte wel
Rationeel moet blijven
Benaderen - op het
Moment dat jij dit
Tegen mij zegt
Gaan je woorden
Langs mij heen -
Begrijp ik niet
Wat je bedoelt,
Je woorden blijven
Zweven in de lucht
Die voor mij niet
Langer adembaar…
Nu dat wij naar buiten treden
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.656 Nu dat wij naar buiten treden
vredigen in het nieuwe heden
nu hangt de lucht vol van waaiende
lichte dingen, onbeladene
ademen kostelijk gedragen
op vlakgestrekene windvlagen,
wazen, half beschaduwde lanen
aan weerskanten van zijden vanen,
rozerode kreukbehangen
in rimpelingen en met gangen
van blije bewegingen, een mist
bezijen…
Leegte is lastig
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
572 te veel naar mijn zin
Was mijn ik erbij ingeschoten,
Tijd die als een vloedgolf
Van aaneengeregen gebeurtenissen
Over me heen sloeg
En me platgeslagen achterliet -
Koos er voor me uit de tomeloze
Volheid terug te trekken, rust te vinden
Waar ik die allang was kwijtgeraakt;
Zit in de absolute leegte nu,
Leegte waarin zelfs mijn adem…
In het ongeschreven bos
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
435 konden we nog maar bomen tellen, één voor één
bomen met gestrekte rug
de voeten in zalvend mos, geworteld in verleden
onomkeerbaar is de zucht van onze witte adem
de brief die we niet schreven
later dan vergeten, sterfelijker dan dood
in de haast van de schemer, zwakker dan licht
op de weg die zich zoekt
naar een eerdere, volmaakte gelijkenis…
een winteravond
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.307 niet na te vertellen dit trage eenzelvige afscheid
deze vanzelfsprekende geboorte van as
en niet te rijmen hoe onderwijl naast de tijd
in een belendend dichtgesneeuwd heden
de zevenslaper ontwaakte en de radio
het lied zong van de fonkelende beker
en hoe later de witte kamer zwarter en later
dan ooit was en het lichtgevend horloge
zijn adem…
Met pijn omwonden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
514 het was een vreemde
die mijn adem nam
woorden sprak waarin
mijn hart zich niet kon vinden
waar handen altijd
raakten in ontspannen zijn
irriteerde nu de huid
sloeg in weerzin lichtjes uit
ogen wilden naar je kijken
maar ik kon je niet bereiken
zag een onbekend gezicht
waarin jouw trekken zijn gewist
ik ben gegaan maar
mijn ziel heb…
Zwijg
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
782 Er kleven woorden aan mijn adem vast.
Een zacht gezoem klinkt enkel nog.
Als ik luister, mijn oren voorbij.
Ik laat in stilte, de letters vallen,
één voor één op zijn plaats.
Nu ik hoor en mijn hoofd raakt leeg.
Minder vol dan dat het was.
Mijn stilte raakt me en maant me tot zwijgen.…
Spartelend dier?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
458 plaats en tijd, verbannen
door een ruis geplukt uit het heelal
het bestaan verveelt zich in mij
onwillige weerwil van de zondenval
een mensbeeld waarover ik struikel,
herhaald in de scheidslijn van de horizon,
wordt schrikdraad van het verleden
versnipperd door de wind van wisselende
waarheden, hangt het spartelend dier
die in zijn adem…
Stille krachten
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
496 krachten
het verleden laten smeulen
houden wij elkaar gevangen
in een negatieve spiraal
van lusteloze klachten
machteloze gevoelens
onvervulbare wensen
met ongetwijfeld twijfel
als wederkerend hoogtepunt
ooit waren we tijdloos
deel van de tijdgeest
nu eindeloos beperkt
door onze eigen geest
ons haperende lichaam
maar zolang we ademen…
Al bloeiende
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
746 In volle rijpheid
mag je bloeien, fris
mint geurig jouw adem
vermengd met
tedere woorden
die je mij influistert...
bij jou mogen ze groeien.
Kom dichter
bij de dichter
geef je gevoelens prijs
zo intens en puur
je het leven beleeft
niemand brengt
jou van de wijs...
Kus mij zwevend lichter.…
Dat wat resteert
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
726 Wie kon weten dat de tijd zou komen
met handen vol zwarte bloemen en
verscholen in zijn mantel het noodlot
dat zijn ijskoude adem zou leggen over
het gelaat van unieke schepselen
maar onaangeroerd bleven de herinneringen
standvastig in hun soliditeit als een
erfenis van waardevolle schatten
op het witte doek van gedachten
soms, als in een…
In fysiek openbaren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
558 er was geen waas
of een aura
met vreemd licht
ik was compleet
de wereld kwijt
in een demasqué
van gewoontes
keek ik om me heen
voelde geen empathie
in tal van blikvangers
ze zeiden me niets
ook de verschillen
in vorm en grote
kon ik niet duiden
omdat alles bewoog
leek te ademen
als organisch geheel
zonder verplaatsen
maar wel…
Samen
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
819 Bepaalde woorden
laten mij gevoelens
opnieuw beleven
het is als een aanraking
mijn huid registreert
mijn ogen staren in de ruimte
zien de schoonheid
van het ochtendgloren
mijn adem gaat sneller
het zijn momenten in dit leven
die vastliggen als foto's op reis
jij bent er bij betrokken
mijn reisleidster op mijn levenspad
geef…
Geen reden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Vandaag gebeurde er niets
van belang, we zaten Far Out
op een strandterras – alle ruimte
zon op mij, wind op mij, vrij
de wereld en mezelf ervaren
een meeuw doorgronden, haar aandacht
voor gebakken vis, in een oogwenk
de salto van de surfer in de verte
voelen in mijn bloed, de mensen in en uit
ademen, radslagen door mijn lichaam…
De bruid zegt:
poëzie
4.0 met 2 stemmen
771 ‘k Hou mijne leden, als
ware ik beschaamd…
– Uw adem, om mijn hals,
die zoelig aêmt...
- Is het een lente-gloed
die door me gaat?
Hoe toch uw strak gelaat
me rillen doet...
…’k Voel me zo vreemd, – zo vreemd
bevángen zijn…
Uw stille stemme fleemt
als zoete wijn.…
Zeg eens Ada
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
634 Ach dat ik maar een vers met A beginnen zag
En dat het in het langszijgaan was als
Een adem van lieftalligheid die
Haar nadien hulde bracht
Die altijd aan mijn zijde gaat bij dag
Bij barre nacht mij niet verlaat
Haar die mij in haar smalle handen draagt
Die mij - kwam ik te vallen - schraagt
Ach sprak die A maar naar mijn ware ik
Maar ja…
Nocturne
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
492 vergetelheid
donkerblauw en violet
van diepgezonkenheid
in sepia en indigo
van nachtdoorwakenheid
overvaart naar duisternis
als tijdelijk anonymus
een verblijf incognito
naar een etherisch geestenrijk
vergetelheid, gezapig slapend
in het dromenrijk
de duisternis van schimmen in
het tijdelijk dodenrijk
niet meer dan ademen…
Liefde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
475 Het bed met jouw
schoonheid
in zoet satijn
ademende zacht met
zweetdruppels
en zocht zijn weg naar
het diepste
onder de lakens.
Het spel der liefde
geeft een ware binding
van twee mensen,
die vol respect en zielsveel
van elkaar houden.
Foto Dick Voogd…
Het bos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 De wind bewoog zich
voort,
in mijn adem.
Langzaam kwam er
een stilte
toen de wind zachtjes,
leek uitgeraasd.
Enkele verwelkte
bloemen
lagen kriskras over
elkaar.
De zon liet haar licht
schijnen
toen de wolken
lichtelijk
verdwenen.
Het gezang van vogels,
was prachtig om te
luisteren.…
De eerste mist
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
460 zacht vluchten
dromen voor mij uit
ik hoed ze als
makke schapen
de wolletjes maken
nauwelijks geluid
ze lichten op
in ondergaande zon
hun vachten kleuren
fragmenten uit
delen van de dag toen
zon nog warmte had
nu ademen zij
wolkjes lucht waarin
fantasie creaturen op
de vlucht doet slaan
en dieren rusten gaan
in hun eerste slaap…
Eindes genoeg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 Eindes genoeg haal ik
me in het hoofd, wetend
dat het leven doorgaat
met een kleine stofwisseling
van wat ophoudt te bestaan
maar het valt niet mee
om het luchtig op te vatten
als je het voelt gebeuren
Mijn hart wil wel wijsheid
ademen, maar heeft bloed
nodig om de warmte van liefde
in mij te voelen stromen
in en uit, ontvangen en geven…
Mijn ziel zoekt het zoete leven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 hij zoekt mijn lippen
de wereld lijkt stil te staan
ik voel zijn adem
terwijl hij bevriest en omkijkt
naar een man op de fiets
met een pizzadoos op zijn hoofd
Zijn ziel is in de war…
Pandemie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
524 Binnen is het, buiten adem
Van de luchtweg die spelonkend
De vleermuis in recordtijd aflegt,
Nauwelijks nog uit te houden.
Nog eenmaal ondersteboven
En gierend ontsnapt en ruist het
En geheel onkundig rekent het
De hele wereld tot zijn grot.…
Het monumentale
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
424 soms hoor ik
het zachte geluid
van huid dat langs
een sluier glijdt
zie ik wit
bewegen zonder wind
een hand die in bedaagde
rust de opening vindt
zelfs stilte houdt
de adem in als dit
onaangekondigde bezoek
haar boodschap doet
er is geen angst meer
in het levenslang wachten
wel een lach met
de allerlaatste krachten
als welkom…
Diploma-zwemmen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 Het water altijd warm en gastvrij
Haar lijf licht en glooiend
dansend
als op een Weense wals
Maar nu is ver en diep het bad
De randen hard en scherp
als hij staat met witte beentjes
op Springblok 2
Haar kind zo moedig en vol vuur
trekt de voorgeschreven banen
Eén voor één klauwt hij ze weg
Zijn nog zieke adem breekbaar
Het water…
In het nu
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
486 Op de klanken van een eeuwenoude sonate
je laten terugvoeren doorheen de tijd
vanaf je ontstaan naar het nu
als de golven van een zee in rust
meedeinend je adem
berustend in al wat het ondergaat
op welk kruispunt
nam je ooit de verkeerde afslag
onwetend van dat doolhof van wegen
welk zwaard nam je niet ter hand
om neer te slaan wat…
Hangend in de wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 Op het strand duwen we ons
door de wind naar het licht toe
Er is geen tunnel of heilige poort
Om op adem te komen draaien we
ons om en rusten uit, de wind gaat
heel de wereld over, en wij waaien
even mee met de meeuwen en
stromen even samen met de golven
uit over het blinkende zand
Het luchtruim is ons te groot
schuin voorover hangen…