Alle inzendingen over leven twijfel herinneringen

41634 resultaten.

Sorteren op:

Zie hier

hartenkreet
5.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 910
Hoe de herinnering het lichaam achterlaat in staat van verbinding met dingen nooit voltooid En hoe mijn tranen landen in het navelmeer dat keer op keer uitdroogt denkend aan jou straks streef ik je voorbij word ik net zo oud als jij haal ik je in en loop je voorbij zie je niet en jij mijn verdriet…
Ruud Jobse24 november 2012Lees meer >

Lijn A

netgedicht
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 685
dat zoiets simpels -de geur van een bus de leren stoelen, grijs-groen chromen stangen, waaraan een lus, het stopknopje de hoedjes voorin die kletsten met de chauffeur het tsjjjj-geluid van de dubbele deur- je zo lang bij kan blijven…

SINTERGLAASJE

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1.392
Op vijf december in een heel ver verleden zou Sinterklaas persoonlijk bij ons komen Op zijn knol moest hij komen aangereden edoch kennelijk had hij zijn auto genomen Later en alsmaar later werd het die avond wij de kinderen zongen ons de kelen rauw We vreesden al dat hij het adres niet vond en we wachtten buiten in de snijdende kou Zeven…
Ton Rijkers29 november 2012Lees meer >

Wat blijft komt nooit terug

gedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 5.428
Nevelverscheurend kraait een haan vanuit onzichtbare tuin achter vage huizen, het rozerood van de dageraad al in top. In een andere tuin voerde ik grootmoeders kippen nadat een andere haan mij had gewekt op de donkere vliering die geurde naar appels. Ik hoor dit nu, ik zie dat nog. Het blijft bij me en ik kan het niet vasthouden…

De zwerver

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.829
‘Gevloden zijn de dromen eens bemind, Verdord de wondre bloemen der gedachten, De lach der dagen en de lust der nachten Zij zijn verwaaid als klanken op de wind. Ik vraag niet meer, mij kan geen vreugd meer wachten Mijn lijf is wond, mijn ogen zijn verblind, - Ik dwaal nu tot mijn leed de vrede vindt Wiens teêre streling alles zal verzachten…

Groen

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 734
Ik zag haar groene mantelpakje hangen in de kast zag haar bijpassende schoenen met natuurlijk een klein hakje dat was haar hele leven geen foto, dat wilde ze nooit ik voelde me toch wat berooid alleen met wat kleding die ze had gedragen we hebben haar niet uitgestrooid ik mag niet klagen zou ik ook nooit doen ik heb haar urn in de…

zo stil

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 710
nooit was het hemelruim zo doorschijnend helder geluid zo stil nooit eerder was er zo gelukzalig niets dan het klapwieken van jouw vleugels en de mijne…

O n d e f i n i e e r b a a r

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 593
Gevleugelde mooie woorden als stemmingsbeeld een herinnering die ik onbewust levend wil houden. Misschien nog als pijn om jou te voelen.…
Corry Broer6 november 2013Lees meer >

Oude foto

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 700
Ik vind een foto hier doet mamma vast plezier ik sta met zus erop papa weer niet Waar was hij toen toch heen kinderherinnering doe hem de groeten maar als je hem ziet…
Pietra13 december 2013Lees meer >

Ronding

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 557
soms zie ik in je ogen de schemerende einder als grens van het heelal waarachter woorden vallen al mateloos matig in getal traag verdampend in een onzichtbare meander en kennelijk onlogisch slingerend rijgend; de vlakke echo spiegelend van wie dan ook of jij, de ander op de schouw tikt de pendule weer de herinnering uit jonge jaren…

De geur

gedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 3.895
De herinnering van geluiden, van geuren, van bezinning op het betoverde bestel en het bestaan van rode bloemen. De geur van mos, van denkende moerassen. Allicht de kleuren van het geschut, naar hartelust de geur en geuren van het verlaten plein.…
Armando12 maart 2014Lees meer >

Reünietanka

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.041
Oud-leerlingendag. De lentebloesems geuren. Stralende ogen. Een gordijn schuift voor het nu. Mannen worden weer jongens.…

Memento

netgedicht
3.8 met 11 stemmen aantal keer bekeken 792
Hoe groot is steeds weer mijn verlangen naar zomernachten van weleer toen wij ons vrij en onbevangen nog laafden aan het boezemmeer. Waar ik verhit aan knoopjes prutste de zomerzoete geuren snoof het zweet van onze lijven gutste een bloesje speelde met het loof. Dit minnelied, zo warm van kleur -in weemoed komt het binnen waaien doorheen…

vandaag

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 606
tegen Goliaths, over een jong meisje tot 2018 ondergedoken in een theater, over een wasmachine die me op de knieën dwong, over twee gelukseieren die ik vond naast een lege geldkist, over mijn dode vader die ook vandaag weer jarig is vandaag een gedicht over een nare man die door een vensterraam sprong, over nut en noodzaak van de herinnering…

en altijd keren ze weer

netgedicht
4.6 met 12 stemmen aantal keer bekeken 911
het huis deelt zich mee aan zijn bewoners als van mens tot mens zo is die ene stoel nog steeds bezeten en het gapende gat van de brandende sigaret drukt jouw koppige hoofd voorgoed in de kostbare bank het zijn maar dingen- zei je tijd om te gaan zitten in de salon- zei je kom maar bij me leg je hoofd maar op mijn schoot goed zo…

Terug naar Texel

netgedicht
3.6 met 10 stemmen aantal keer bekeken 741
Soms denk ik dat mijn eerste lief -die plompverloren binnen dreef- haar kroontjespen, die achterbleef vergat toen ze haar stem verhief. Die zomer lang, een nest gebouwd in zand waar meeuwen om ons lachten. Zij wisten wel van waterkrachten. Het kerend tij was hen vertrouwd. Soms denk ik aan die laatste dag toen woorden dropen van de regen…

Van zoenen en zo

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 536
Wij zaten samen in de zesde klas Zo’n jaar of twaalf, dus zestig jaar geleeën toen wij echt dachten dat we samen vreeën maar wat niet meer dan slechts een wangzoen was. Maar toen we, wat zal ’t zijn, zo’n veertien waren ik wist van weinig, zeg maar nog van niets jij stukken wijzer, leerde mij toen iets dat ik daarna nooit zó meer heb ervaren…

De groentekar

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 656
~Tomaten, pruimen, peren, mooie kersèè Ik denk dat lied nog af en toe te horen; na kersen volgde met een uithaal . . . ~Versèèèèè~ en dan begon het deuntje weer van voren. De groenteboer, hij hield van variatie, zong van zijn waar aan ‘t jaargetij getrouw. Des zomers over peultjes en spinazie en zuurkoolverzen hield hij voor de kou. Aan…

AFSCHEID

gedicht
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 10.719
Het bos dat ik niet meer zie is het bos dat ik in de aarde van mijn geheugen bewaarde met varens tot aan de knie. Ik blijf wel de schoolknaap die in schuilhoeken van geblaarte onmetelijk moed vergaarde en longen vol poëzie. Ik ben om het even wie maar ik adem mijn eigen aarde.…

Kruipende maan

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.723
naar de maan alsof mijn man mij weer kan zien met appelwangen en perenbloesem in mijn hart dat nimmer blind was voor zijn liefde en genegenheid mijn lichaam kruipt naar de po ik kan niet zo goed meer lopen maar ik zal altijd blijven hopen dat hij mijn schrijven lezen zal met al die mooie jaren al heb ik grijze haren zo blij dat ik herinneren…

Emulgator

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 448
mijn hond vermist, briefje op een verwaterde boom kettingbreuk, wat nu toch niet weer smerige handen inpoldering, dijkbewaking beperkt weliswaar maar toch, stel je voor geheugen op sterk water een vertrouwd adres straatnaam in kleine letters gezichten die terugkeren als je je ogen sluit gras dat weer fris ruikt glooiend als…

Uit eigen beweging

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 433
'waar denk je aan' ergens op de vloedlijn tussen waken en vergeten een moederstem die gebiedt, 'kom niet te laat voor 't eten' een geur, een kleur flarden uit losse herinnering een vloeibaar moment binnen omrankte muren van een doodstil ding stil, de klok is verjaard een doof beeld dat mij aanstaart…
Iniduo13 december 2015Lees meer >

Een stukje overslaan

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 572
Mijn lief had hoge nood van hier naar elders onderweg, dus stoppen bij een tank station. “Als jij nu rustig plassen gaat en ondertussen ik een stukje rijd dan hebben we dat alvast gedaan.” Zoals mijn vader altijd deed, maar omgekeerd, wanneer wij kinderen na een lange rit nu eindelijk aangekomen wilden zijn, dan bood mijn vader aan:…
Lisa Leyten27 januari 2016Lees meer >

met scherven van liefde

netgedicht
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 764
het was de stilte midden een groezelige nacht die me in een verhaal bracht doorspekt met vele herinneringen die als sidderingen over mijn ziel liepen een verloren kind door niemand gewild die van geen wijken wilde weten het was om roeping te doen van nature rebels met scherven van liefde in een intens kloppend hart…
verhavert29 februari 2016Lees meer >

Sporen

hartenkreet
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.052
Langs platgetreden paden keren we terug slaan een nieuw pad in duwen wat takken weg, ze kraken en nieuwsgierig bewandelen we het nieuwe levenspad. Stapje voor stapje diep inademend, de geur van hout en zon en vrijheid. Natte bladeren liggen weggemoffeld in de modder van de berm nadat ze hun afdruk op de weg gestempeld hebben enkel gezien…

vlinderboom

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 589
vooral als ze in juli weer in vol ornaat te pronken staat neemt zij me mee naar de tuin van mijn oma en opa waar ik ooit al te graag mijn neus in haar bloesem stak en naar ‘t oneindig gefladder van de vlinders keek hoe ik nog steeds haar lonkende geur naar binnen snuif, weer met de blik van een kind naar elke vlinder staar…

Gezicht

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 597
Dat was eens onze woning in die lange smalle straat het dak lekte dat kon onze pret niet drukken daar hebben we elkaar menigmaal de liefde verklaard terwijl dikke regendruppels onze lichamen bevochtigden het was natuurlijk een bouwval zoals onze liefde ook bleek te zijn we drukten steeds vaker onze snor tot ook dit onvermijdelijk in…

ONVERGETEN

poëzie
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.045
Soms is het of ik het vergeten ben; Of er niets is geweest, dat niet meer is. Mij zelve is het een geheimenis, Zo diep, dat ik mij zelve niet meer ken. Dan lach ik, doe ik, of er niets ontbreekt, Of alles voort leeft, zoals het moest zijn, Of nooit de dood iets van wat ik eens mijn Noemde wegnam. - Maar de ure komt, die wreekt. Als ik een…