Alle inzendingen over algemeen

Mijn hersenpan loopt vol weetjes, verdwijnen ook veel vergeetjes. Elke dag komen meer weetjes, verdwijnen nog meer vergeetjes. De vraag is waarom zoveel gedoe, daarvan worden hersenen moe, ’t stopt op ’t eind als je overlijdt, ben je alle weetjes dan weer kwijt.…

Mijn open brief van gisteren à la Joan Derk van der Capellen ("Contraminische Baernsche Plooierijen" genaamd) heb ik inmiddels eigenhandig en -standig, dat wil zeggen zonder een sprank der welbedoelde gemeende intenties verloren te laten gaan en zonder tussenkomst ener hovaardige anonieme instantie die nog altijd geen inhoudelijk…

Ik zit hier met ogen gesloten, mijmerend tussen tijd en stilte, waar de wereld slechts voor even naar de achtergrond wordt verschoven. Een stil moment van bezinning vat vlam in vurige aandacht, waar mijn gedachten vervliegen en zorgen worden losgeschoven. Ik volg aandachtig mijn adem, verzetsloos op en neer bewegend in diepe halen van…

Een gheneughlycke nochtans scabreuzelijke minnekozerij in een scharlakenpaarse krokus- en paardenbloemenwei Zie hen dan gloedvol, vol vuur  en vurig als een furie onstuimige strofen in golvende patronen  opgaand in vlammen  losgaand in wisselende hoogspanning  van tegendraadse antipoden zonder meer uitzonderlijk eigenzinnig…

"Wonderen of geen wonderen, vertaald of niet geparafraseerd danwel wederom vertaald," zo sprak Martinus Nijhoff, over zijn graf heen: EENIEDER VAN U moet maar kijken hoe hij over mij schrijft over de jongen en het kind dat ik ooit was eenieder is vrij in zelfgekozen vorm in onze taal te schrijven Zo ook over mijn alter…

Aan de rand van mijn bewustzijn herken ik onaangeraakte dromen die bevangen in desillusie wervelen als een razende tornado Onaantastbare naakte fantomen beschimpen mij ongenadig door mijn angsten bloot te leggen, diep genesteld in mijn wezen In een draaikolk van bevroren beelden waarin alles verloren lijkt, zoekend naar een verborgen…

strijk tegen haren, in weerwil en over hoornige huid leg stil en zeg voort sta op, droom, vergeef en blijf liggen blijf liggend liggen zonder te weerhouden tast door zonder te schaden sta daarna nogmaals op nu met vaste hand en opgeheven hoofd herhaal dit zonodig zonder in herhaling te vallen…

ploeterend met de fiets aan de hand krakend over een dood spoor van gewiste paden langs grauwe geknotte wilgen en sneeuwpoppen met geknakte, geheven armen in overgave sneeuwvlokken sneuvelen op vaalbruine hazen vluchtend door de ochtendschemering over schrale akkers hun legers verlatend als deserteurs het ijzige front voordat de kou…

Hoogmoed spreekt met verheven stem, gesluierd, maar scherp genoeg om te snijden. Van lippen vallen woorden, zwaar van minachting, en blijven even hangen in de lucht. Niemand antwoordt. De ruimte blijft onbeweeglijk staan. Nogmaals klinkt de stem, harder nu — maar slechts stilte draagt haar verder. Dan breekt iets wat geen geluid maakt…

Er valt wat water op haar rechterbil, terwijl ze een dun touwtje gaat knopen; haar linker wil ze achter een washand dopen, al doet de hand niet wat zij zo graag wil. Op die ene plek moet een rivier stromen, de grond wieden, haar ermee verrassen; en de zee de zilte kust laten wassen, zelfs al moet ze van het knopen bekomen. Haar land is weelderig…

Met dromerige gedachten ga ik naar het strand, waar de sterren nog schijnen en het café open is. Binnen drink ik bier. Ik voel dat ik wacht. Alles keert terug van verre wegen naar hier, waar haar lange haren een bergketen waren, een toevlucht voor eenzame sterren. Ik kijk om me heen en zie haar staan op de drempel.…

Ik ben een marktknecht, in goud en in nood; bekijk de tafel die roestig ijzer lust. De auto moppert, want hij is uitgerust met handelaars, ringen, en dik bruin lood. Wat ik niet nodig heb, slaapt in mijn bed; leer leven met stof en schroot uit mijn klas. Het liefste wou ik dat zij hier nog was, die al het schoons op tafel had uitgezet. Het…

Waar gaat het nou eigenlijk over? We zetten ze maar op een rij niet zomaar lukraak at random naar willekeur onwillekeurig van alfa tot omega (z) wat het waarheidsgehalte betreft van de jonge en oude gedichten der goegemeente, hier present in vol ornaat purpergewaad rozevingerig als de dageraad narcissus die steeds navelstaart niet…

O grote koning, in de wereld der dichters wemelt het als vanouds van wildvreemde eenden en koppen van kazen en niet alleen zij, als inteelt der zelfbenoemde intelligentsia het zijn vooral de gekken en dwazen die hun baarlijke nonsens in het koninkrijk der europese en overzeese territoria aan het oeverloos volk presenteren…

De boer kijkt uit over z'n land. Zijn koeien staan aan de kant van de sloot, zijn schapen staan op ’t droge te slapen. Ik kijk naar een aquarel met kleuren zonder smet van schilders kleurenpalet. De blauwe hemel verdwijnt in het licht van de zon, schijnt zo fel, dat alle kleur wegkwijnt. De boer keert terug naar zijn hoeve. Daar wacht…

Uit steen en klei is haar romp gesneden, beschilderd met een woord dat bij haar past; ze wordt volmaakt door hem die haar betast, haar vragende ogen moet hij nog kneden. De wereld vat ze samen met gebaren, die ze oprolt met haar duim en vinger; niemand troost haar, zelfs niet die indringer, binnenin verzamelen zich gevaren. Ze past nog steeds…

- CETERUM CENSEO - Overigens word ik onderhand de egotripperij van mannelijke tronies waarmee ons eerzame gewetensvolle en onvolprezen verzamelzangbundelplein voor elck wat wils (mits van voldoende niveau en staalhard kaliber en minstens tien karaats edelmetaal) wordt ontsierd, behoorlijk zat. Waren zij Adoniskopieën, borstbeelden…

op de beslagen ruit schrijft ze het wilde ritme van haar dansende herinneringen ze wordt overspoeld door de snelle klanken van haar verleden met oneindig geduld probeert ze het wilde tempo te veranderen in adagio na een langzame tango cirkelt ze rond in een wals één twee drie één twee drie ze pakt de hand van haar verleden…

De gedichten zijn weg. Niet verdwenen — maar verplaatst. Van jouw adem naar andermans ogen. Wat ze doen, doen ze zonder jou. Wat jij kon doen, heb je gedaan. Dit is het stille punt waar schrijven ophoudt en vertrouwen begint. Niet omdat het goed moet zijn, maar omdat het waar was. En dat blijft. Ook als niemand het benoemt.…

Door ongebaande sneeuw te gaan, zo lustig, hoe leutig, met jou, bij Breda station zoek 'k 't busje, zie ginds oranje, klim erin, geef een kusje. We rijden over bruggen, tunnels door, langs 't water, beluisteren lachliedjes, zo mooi, zo diep, zo inspirationeel, zo irreëel, zo prachtig, zo machtig. Hoe zwart staan al de bomen…

Woorden van liefde verspreid door de wind uitgestrooid over het land hopend dat iemand ze vindt Verlossende woorden zo lang op gewacht toen kwamen ze eindelijk zelfs eerder dan gedacht Woorden van begrip toch nog gekregen ernaar gehunkerd, zonder kon je er niet meer tegen Woorden van spijt zo warm als zonnestralen vallen in dorpen…

Ach laat ik eens een snelsonnet proberen Geen veertien regels maar een schrale zes Een nieuwsfeit, boodschap of een wijze les Tenslotte twee om alles om te keren Waarom het korter moest..ja dat blijft gissen Driek onze dichter hield blijkbaar van wissen…

In de duistere diepten der nacht, waar winden wijlen en sterren stil staren als stomme getuigen, dwaalt de tijd traag en teder, als een tijdloze tijding door lege lanen van ’t leven, vol leed en verlangen. O, hoe de rozen, rood en rein, in rozige vazen verwelken, verwonden door verborgen verdriet, geboren uit achterbuurten waar brieven de…

Zij zit naast me en houdt met één hand de andere vast. Dan wil zij zeggen hoe het hier voelt, in een ander land, in een ander huis. En wanneer de doden in haar dromen tot leven komen, hoe voelt het om aan je droom te denken? Zij wil het zeggen — zonder woorden. **…

Een adder was mij te glad en slim af kwam out of nowhere na de beet in het been van mijn Eurydice stierf ik als Orfeus wel duizend doden het gif greep als vuur razendsnel om zich heen een rat beet zijn staart af benam mij de adem een sidderaal woelde door vademdiep water en door de magisch halfduistere schemer vlogen vliegende…

Waar komt het woord “wonder” vandaan? Als er geen wonderen bestaan? Ja, wat een wonder. Verwonder je maar niet, als je het wonder niet ziet. Het ligt aan onze ogen. Het is zo gewoon wat we zien. Het opgaan van de zon, iedere morgen. Dat hoort zo, dus maak je geen zorgen. Hij was er al toen we begonnen. Toen we nog speelden in het zand…

Geen monument. Losse stenen die ik achterlaat om niet te verdwijnen. Geen nalatenschap die standhoudt, alleen adem die even blijft hangen op papier. Ik schrijf niet om te bewaren, maar om te bewijzen dat ik hier was— onvolledig, breekbaar, aanwezig. In elke zin zit een aarzeling. In elke stilte een hart dat niet wist hoe te…

Ik lig Jij lacht…

Ieder draagt ’n eigen etiket, Sommigen zijn er best mee tevreê, Anderen vinden het maar pet, Haalt hun imago teveel naar beneê. De mijne mag er best wezen, Daar kan ik mee schrijven en lezen, Typeert mij als emancipatoir, En dat is ook nog eens echt waar. Dus ik ben zeer tevreê, Draag nu ’n batch met deze titel, Gaat zo overal met me mee…

het is een troostloos bitter zeggen ik heb dit en dat gehad wat baat ons nu de gouden wijn die gisteren fonkelde in het vat zwijgt liever van de diepe beke als t water traag en moede is de molenwieken vangen nimmer de wind die reeds vervlogen is…