Alle inzendingen over maatschappij

Ik moet u iets verklappen als de JordaanDichter Jan Jacob heb toch zelf heel veel steden gezien zeker ook in de buitenlanden Brussel, Barcelona, Parijs, New York, Washington, Los Angeles, Beijing (Peking), Ganzhou, Praag, Dresden Oslo, Stockholm, Berlijn, Warschau, Bern, Londen, Kopenhagen, Ouagadougou, Niger, Kano, Douala,   zelf geboren…

Als je leven overleven is Je de dagen soms met moeite slijt Ik hoef niet rijk te zijn Mijn leven is mijn vrijheid Ik ben al tevreden met een woning TV een bed en een bank En verder met een volle koelkast Eten en drinken en brood op de plank Als je leven overleven is Ik kom ben en leef als een jongen van de straat Ik praat met een ander…

Er waren twee kinderen. Niet gekozen, niet speciaal. Gewoon geboren aan verschillende kanten van dezelfde muur. Eén kreeg applaus bij elke stap, zijn fouten waren lessen, zijn stilte werd ingevuld door mensen die dachten dat hij geniaal mocht zijn. De ander leerde zwijgen voor hij leerde spreken. Zijn talent werd gezien en direct genegeerd…

Ik sta in een wereld waar regels loslaten, waar oude beloften afbladderen onder druk. Ik zie hoe macht duwt, zonder schaamte, zonder grens, hoe schaduwen langer worden dan waar ze thuishoren. Maar ik ben niet machteloos omdat ik geen reus ben. Ik ben niet stil omdat ik tussen anderen sta. Ik spreek eerlijk, ook als waarheid schuurt…

De cultuur wordt geplet Machteloos gedoogt men het en juicht het soms toe Met gezond verstand en een opleiding begrijpt men half de wetenschap die in het eigen straatje past Volksvertegenwoordigers vangen elkaar vliegen af en nemen geen besluiten buiten hun eigen sprookjeswereld waar ze overal kunnen komen zonder een stap te verzetten…

Ze verdedigen wat ze hebben. Wat hebben ze? Ze hebben wat ze denken dat ze hebben. Wat denken ze dat ze hebben? Ze denken dat ze hebben wat ze verdedigen. Wat verdedigen ze? Ze verdedigen wat ze denken dat ze hebben. Wat denken ze? Ze denken dat ze verdedigen. Wat denken ze dat ze verdedigen? Ze denken dat ze verdedigen wat ze hebben…

Ik kom eraan Ik spring, ik val, ik vlieg In een gapend gat Een soort van dal Schreeuw niet zo Ik hoor je heus Veel te goed Dichtbij genoeg Zo leeg, zo lui Je brein, een reeds gepelde ui Waar is de diepte, de inhoud? Je mening, een veelvoud Schreeuw niet zo Ik hoor je heus Ik versta de leegte…

Dag amper aan de supermarkt ontsnapt, Verdedigingsgrijs, de allernatuurlijkste kleur. Leven een quaestie van ondergeluk. Eten een krachttoer, een krachtmeting. De ziel als een hond met een kunstgebit, gevangen in de draaideur van een warenhuis. Een hoog aan de gevel gekleefd een handvol bejaarde hangjongeren. In de bomen enkele nagesynchroniseerde…

Ik beweeg in stilte, een schaduw tussen schaduwen, elk geluid een waarschuwing, elk gezicht een vraag: zien ze mij? De nacht is een labyrint, mijn adem een geheim, mijn hart een trommel die sneller slaat dan mijn voeten kunnen rennen. Ik droom van een thuis dat ik niet kan aanraken, van een tafel, een stoel, een lach. En toch, daarboven…

Bij Barbie doen ze aan diversiteit, Eerst werd er nog wat vreemd van opgekeken, Maar nu zijn er ook Barbies met gebreken, Bijvoorbeeld één die aan autisme lijdt. Maar o Mattel, vergeet toch niet mijn leed, En maak een Ken pop als miskend poëet.…

Op de boulevard een kinderwagen. Leeg. Langzaam voortbewogen tussen de massa. Met ontbloot bovenlijf en een bord. Help! Stopt een zwerver zijn mobiel weg Kerstkleding bevolkt de straatjes Fleurig. Gereden op duo scootmobiels. Artiesten van de straat dansen. Geklap. Op één hand.…

Het begon niet met zware stappen, maar met woorden. Woorden die orde beloofden, eenheid, rust. Één land. Één volk. Één verhaal dat niet mocht afwijken. In de jaren dertig klonk het net zo netjes. Ook toen heette uitsluiting “herstel”, ook toen was gehoorzaamheid “verantwoordelijkheid”. Uniformen zeiden dat ze beschermden. Lijsten…

sttt wees maar stil er is een spreekwoord over hete soep na regen komt zonneschijn we lopen niet in zeven sloten tegelijk kennen we dit niet allemaal die geruststellende sussende taal of is het een kwestie van ogen sluiten horen zien en zwijgen wees braaf want je weet niet wat je dan zal krijgen een zwijgplicht bedekt onder de…

Armoede Is het leven wat we leven Als ik niets meer heb Dan heb ik geen keus En dan moet ik het maar stelen Armoede Er wordt gezegd dat je eerlijke kansen krijgt Maar dat is niet zo Van de Stress drink ik bier en rook een blow Armoede Niemand kent het leven van de straat Maar ik kom eruit Er komt een dag dat het beter gaat…

Kozijnen doen veel in huis Ze besluiten over banken en kasten, welke modellen er binnen mogen tafels, bedden, pianos wiegen en baden achtbanen wijzen ze spottend af Kozijnen kiezen voor iedereen wat iedereen zou moeten kiezen want mensen streven naar normen kaders voor hun leven ISO ASA EN NEN wij zijn allemaal gelijk en deuren…

Tussen te veel dood en te weinig leven. Verstild wachtend om te worden opgetild. Een zwart-wit drama vergeeld door de tand des tijds. Als kruimels weggeveegd voorbij de pagina’s van een beduimeld schoolboek. Scroll scroll scroll die boot. Drifting down the stream.…

Wat voelde ik me klein, In dat grote letterenhuis. Dames die spraken met woorden. Die in mijn wereld nooit werden uitgesproken. Masters in het Nederlands, Masters in Germaans, Terwijl ik daar zat — Master in het maaien, master in het zaaien, Met handen die werkten en niet met woorden smeten. Een waterval van woorden, Die hard vielen, te…

Jullie worden bedrogen, voorgelogen over ware bedoelingen, opgezadeld met wassen vleugels; jullie worden beduveld, gruwelijk voor de gek gehouden, afgetuigd met voorgevlochten zwepen. Zij vallen door manden, ver over de randen van betamelijkheid, vergaloppeerd op eigen leugens; zij vallen na het opstaan, begaan dezelfde fouten als altijd…

Dakloze mensen dragen de winter niet alleen op hun huid, maar in hun botten, in de naden van hun dagen, waar de kou geen ramen of deuren nodig heeft om naar binnen te komen. Er zijn nachten waarin de wind geen weerbericht is, maar een oordeel. Waar een bankje een bed wordt, karton een matras, en een extra paar sokken het verschil…

het kan toch echt wel schelen in koude-doorweekte kleren voorzeker te weten welke middelen ten minste in potentie (gezien de twijfelachtige kwaliteit) hem in ieder geval een poosje de illusie van enige warmte geven -als prijs van het leven overleven al is het om maar even heel even maar niet te beven om dankbaar een gegeven kop soep…

's Avonds laat in 't Gelderse Kerk-Avezaath kreeg een dominee het te kwaad Hij kreeg het aan de stok met een pastoor met een bokkenpruik op Maar de beide vechtersbazen wilden geen gelazer Ze belanden samen in de kroeg en keken diep in de glazen tot 's ochtends vroeg…

Wie in deze tijd nog gedichten schrijft En zich richten wil tot een volk dat kijft, Tot een volk dat niets dan welvaart wil En bewilliging van iedre modegril, Hij is meer dan rijp voor het gekkenhuis En de gekken vinden hem ook niet pluis, En dus moet hij naar een ballingsoord, Waar papier en pennen zijn behekst, Waar de kale muur siert de bijbeltekst…

Wat een zegen dat de wereld weer draait zoals hij hoort: kapot, maar strak geformatteerd. De bommen vallen consistenter dan ooit, zelfs de doden zijn inmiddels professioneel genummerd. Oorlog is nu ook content — livestreams, droneshots, sponsors erbij. Menselijk leed, maar dan schaalbaar, en gelukkig zonder storende context. De leiders stralen…

Het verroeste omsingelde land, Brandend onder een paarse hemel. Gebrandmerkt door vermoorde kreten, Die geruisloos verdwijnen onder een prikkelende regen Van een getorste heer. De getorste heer buigt de horizon, Met wetten van staal en angst. Zijn handen werpen steden in scherven, Zijn ogen meten loyaliteit in stiltes. Waar hij passeert…

In heilige gewaden, sluipen zij, de roofdieren, met handen die niet zegenen, maar breken en bezwijken. Kinderen, vertrouwend, in stilte gekneveld, door mannen die spreken van goddelijke macht, maar hun lust is een gevangenis, een gruwelijke keten, die huidskleur en tranen verandert in stille schreeuwen. Leiders zwijgen, sluipen in…

Bram was een hele goede vriend van mij De mens werd aangespoord hem snel te ruimen Een woord om wat verzacht rond te bazuinen Waar men op doelt; een moord, een jachtpartij Ik ben Hubertus en de mens bespreekt Of hij ook mij zal pogen neer te schieten Het zou mijn medestanders zeer verdrieten Indien men zijn belofte weer verbreekt De dood…

Het is een vorm van Japan die gevuld wil Hij wordt eruit gezet en vecht zich dan terug naar binnen Hij is bijzonder kwetsbaar vooral aan de hoeken waar nagels zitten Wat doet hier toch dat leger buigzwammen? Maken ze geen misbruik van hun peen en van hun slag? O - het leeuwendeel van de overmacht plooit zich dubbel en dan terug Weer…

misschien is dit niet de plek nooit het juiste moment om tegen alle verhoudingen in de grote bek die op en neer door deze en gene verweten en dikwijls gebezigd wordt uit of in naam en/of namen van de hogere waarden dan die van de andere of anderen waarmee de strofen gekruist de verzen te gebald worden over woorden van meer of minder reikende…

Wacht eerst nog even de decemberstorm af der enige echte diehard idealisten de fervente miljoenen uit goud hout gesneden roodgeverfde zwartharige blondkrullende stedendwingend bos en akkers besluipende wolven en wolvinnen megastallen vernielend pfas verwijderend van kankerveroorzakende ziektekiemen met één voet in het heden…

Vanochtend was de wereld weer erg goed begonnen met blauwe lucht en hier en daar een wolk van zelfgesponnen suiker, en in haar schaduw op de grond een koe, maar als altijd hield ze het voor bekeken toen ik onder haar door reed, over haar heen, en hoorde dat er vandaag geen doden maar wel een paar gewonden waren, en dat we mochten hopen dat…