Alle inzendingen over maatschappij

De vrede vliegt te pletter op het glas van de volksgezondheid de salarisschalen de huisvestingsvooruitzichten het democratische gehalte van onze onmin de nieuwe natuur. Oorsuizingen? Hersenletsel? Oude natuur? De vrede vindt de moker die hij nooit is kwijtgeraakt. Achter het glas het woeden van de vrijheid. ---------------------------…

hij zou bijna beginnen te geloven in complotten en theorieën waar zelfs de zotste honden niet voor op hun knieën gaan hij zou bijna onnavolgbare wegen dezer dagboekidioterieën vol leegte vloekend vullen met Sodom- en orgieëntaal hij zou bijna het dark web erbij halen of zwarte-gaten-fantasieën waar hij liever praten wil over de…

Vluchtelingen worden bij voorkeur vertoond voor het prikkeldraad van een land in Europa dat zijn grens gesloten houdt vluchteling het is zo'n veilig woord je vergeet bijna dat het een mens is eens vol van het licht van zijn toekomst verknald door het streven van een machtsbeluste dictator mensen knippen gaten in prikkeldraad zwaarbewapenden…

Een heel klein radertje in grote wereldmachine gestuwd met hoge druk in zelfde richting als cylinder de machine draait en dat kleine radertje draait, draait mee in zin of tegenzin. Ik ben dat kleine radertje in draaiende wereldmachine gestuwd door de cylinder geslingerd als in een orkaan. Ik ben dat kleine radertje draaiend in die wereldmachine…

Hoe het leven toen was in de eenentwintigste eeuw zal wel een raadsel blijven De bronnen zijn drijfzand: onduidelijk, tegenstrijdig en psychologisch niet uit te leggen Het meeste is verloren gegaan bij bezuinigingen, onnadenkend of omdat het overbodig leek Een deel schijnt met opzet vernietigd te zijn, en wat er rest is egotripperij…

In statonshal noemt slecht verzorgde man mamma mij, wil geld nee, zeg ik en loop door waarom ‘k me zo reageren hoor? vraag ‘k me, loop naar kiosk koop voor hem muesli bollen Terug in hal is hij weg weer, buiten, ‘k wil bijna hem achterna Plots, ander voor m'n neus, met ansichtkaart in cellofaan ‘k bied hem de muesli bollen aan Hij…

Ik zit hier, in contemplatieve gedachten verzonken. Ze wervelen in mijn hoofd, zonder richting, zonder bestemming. Uiteindelijk verworden ze tot een verdovende witte ruis, een wereld die blijft spreken terwijl ik wegdraai. Waarom zou ik het geluk van vandaag opofferen voor de zorgen van morgen? Dit moment is het enige dat telt, geboren…

Om twaalf uur valt de eerste klap: hout op hout. Vlekken teer beginnen al te glimmen, vliegen dansen om mij heen. Na elke klap zie ik een vlucht, de vrijheid tegemoet. Ruikend aan wat de ander deed bestormen zij de groene zee, kalmeren in de kudde. Trillend ontvouwt de populier zijn angst voor het onbekende. Het knisperend grint vertrouwt…

Bijna vergeten: vandaag is er ook nog ik was weer eens verdwaald tussen krakende bomen waartussen geen bos was te zien daarna een oude koe uit de sloot getrokken samen staarden we met Mick Jagger ogen naar de einder. We zagen een slachthuis en kantoortuin opdoemen, lieten gelaten de toekomst los en omhelsden de zuigende…

Wie zou spreken met een zilveren tong, met woorden scherp als zwaarden en nooit ontrouw? Wie zou spreken met zulk een zaligheid, dat zelfs de donkerste nacht zou ontvlammen in licht? Wie zou spreken met een diamanten stem, die snijdt door het geraas van leugens? Wie zou spreken met woorden zo luid, dat zij de lucht zouden klaren van…

Zij kent de onderkant van kast en ledikant, ruwhouten planken en vergeten kieren, want zij behoort al kruipend tot de dieren, die voortbewegen op hun voet en hand. Zij heeft zichzelve aan de vloer verpand om deze voor de voeten te versieren van dichters, predikanten, kruidenieren, want er is onderscheid van rang en stand. God zal haar eenmaal…

Dus ben je in dubio, beheerst jou een veelkoppig vraagteken. Moet je dit wel of niet doen? Aangrijpen of afzien? Moedig of laf zijn? Zin hebben of wegkijken? Zit daar niets tussenin? 'Doen én laten' oppert Herzberg. Klinkt als een capitulatie. 'Laat toch zitten', poogt de psycholoog, zo voorkom je narigheid.' Twee-in-een-gezichten…

en dit is mijn gedicht, komt u binnen let niet op de galm, wees niet bang laat ons beginnen in leegte welkom in mijn krater van licht ooit kwamen wij samen, u en ik, weet u nog koel leefden wij op in de glans van een roemer onze schaduwen als helder kristal onze roem even terloops als de lichtval op de brief van een windstille vrouw goudbestoft…

Met aktentas op schoot spreekt een man mij over nut en voordeel aangaande verzekering omtrent brand, storm en schade allerlei. Zijn gezicht: ogen van nat glas en ruw geweven huid, blauw perkament. Misschien door de kou gelopen? Hij vraagt: zijn onderkaak gaat op en neer. Van het glas voor zijn neus slokt hij water. Zo loopt het onderhoud…

Ik moet u iets verklappen als de JordaanDichter Jan Jacob heb toch zelf heel veel steden gezien zeker ook in de buitenlanden Brussel, Barcelona, Parijs, New York, Washington, Los Angeles, Beijing (Peking), Ganzhou, Praag, Dresden, München, Oslo, Stockholm, Berlijn, Warschau, Bern, Londen, Kopenhagen, Ouagadougou, Niger, Kano, Douala, Den Haag…

Als je leven overleven is Je de dagen soms met moeite slijt Ik hoef niet rijk te zijn Mijn leven is mijn vrijheid Ik ben al tevreden met een woning TV een bed en een bank En verder met een volle koelkast Eten en drinken en brood op de plank Als je leven overleven is Ik kom ben en leef als een jongen van de straat Ik praat met een ander…

Er waren twee kinderen. Niet gekozen, niet speciaal. Gewoon geboren aan verschillende kanten van dezelfde muur. Eén kreeg applaus bij elke stap, zijn fouten waren lessen, zijn stilte werd ingevuld door mensen die dachten dat hij geniaal mocht zijn. De ander leerde zwijgen voor hij leerde spreken. Zijn talent werd gezien en direct genegeerd…

Ik sta in een wereld waar regels loslaten, waar oude beloften afbladderen onder druk. Ik zie hoe macht duwt, zonder schaamte, zonder grens, hoe schaduwen langer worden dan waar ze thuishoren. Maar ik ben niet machteloos omdat ik geen reus ben. Ik ben niet stil omdat ik tussen anderen sta. Ik spreek eerlijk, ook als waarheid schuurt…

De cultuur wordt geplet Machteloos gedoogt men het en juicht het soms toe Met gezond verstand en een opleiding begrijpt men half de wetenschap die in het eigen straatje past Volksvertegenwoordigers vangen elkaar vliegen af en nemen geen besluiten buiten hun eigen sprookjeswereld waar ze overal kunnen komen zonder een stap te verzetten…

Ze verdedigen wat ze hebben. Wat hebben ze? Ze hebben wat ze denken dat ze hebben. Wat denken ze dat ze hebben? Ze denken dat ze hebben wat ze verdedigen. Wat verdedigen ze? Ze verdedigen wat ze denken dat ze hebben. Wat denken ze? Ze denken dat ze verdedigen. Wat denken ze dat ze verdedigen? Ze denken dat ze verdedigen wat ze hebben…

Ik kom eraan Ik spring, ik val, ik vlieg In een gapend gat Een soort van dal Schreeuw niet zo Ik hoor je heus Veel te goed Dichtbij genoeg Zo leeg, zo lui Je brein, een reeds gepelde ui Waar is de diepte, de inhoud? Je mening, een veelvoud Schreeuw niet zo Ik hoor je heus Ik versta de leegte…

Dag amper aan de supermarkt ontsnapt, Verdedigingsgrijs, de allernatuurlijkste kleur. Leven een quaestie van ondergeluk. Eten een krachttoer, een krachtmeting. De ziel als een hond met een kunstgebit, gevangen in de draaideur van een warenhuis. Een hoog aan de gevel gekleefd een handvol bejaarde hangjongeren. In de bomen enkele nagesynchroniseerde…

Ik beweeg in stilte, een schaduw tussen schaduwen, elk geluid een waarschuwing, elk gezicht een vraag: zien ze mij? De nacht is een labyrint, mijn adem een geheim, mijn hart een trommel die sneller slaat dan mijn voeten kunnen rennen. Ik droom van een thuis dat ik niet kan aanraken, van een tafel, een stoel, een lach. En toch, daarboven…

Bij Barbie doen ze aan diversiteit, Eerst werd er nog wat vreemd van opgekeken, Maar nu zijn er ook Barbies met gebreken, Bijvoorbeeld één die aan autisme lijdt. Maar o Mattel, vergeet toch niet mijn leed, En maak een Ken pop als miskend poëet.…

Op de boulevard een kinderwagen. Leeg. Langzaam voortbewogen tussen de massa. Met ontbloot bovenlijf en een bord. Help! Stopt een zwerver zijn mobiel weg Kerstkleding bevolkt de straatjes Fleurig. Gereden op duo scootmobiels. Artiesten van de straat dansen. Geklap. Op één hand.…

Het begon niet met zware stappen, maar met woorden. Woorden die orde beloofden, eenheid, rust. Één land. Één volk. Één verhaal dat niet mocht afwijken. In de jaren dertig klonk het net zo netjes. Ook toen heette uitsluiting “herstel”, ook toen was gehoorzaamheid “verantwoordelijkheid”. Uniformen zeiden dat ze beschermden. Lijsten…

sttt wees maar stil er is een spreekwoord over hete soep na regen komt zonneschijn we lopen niet in zeven sloten tegelijk kennen we dit niet allemaal die geruststellende sussende taal of is het een kwestie van ogen sluiten horen zien en zwijgen wees braaf want je weet niet wat je dan zal krijgen een zwijgplicht bedekt onder de…

Armoede Is het leven wat we leven Als ik niets meer heb Dan heb ik geen keus En dan moet ik het maar stelen Armoede Er wordt gezegd dat je eerlijke kansen krijgt Maar dat is niet zo Van de Stress drink ik bier en rook een blow Armoede Niemand kent het leven van de straat Maar ik kom eruit Er komt een dag dat het beter gaat…

Kozijnen doen veel in huis Ze besluiten over banken en kasten, welke modellen er binnen mogen tafels, bedden, pianos wiegen en baden achtbanen wijzen ze spottend af Kozijnen kiezen voor iedereen wat iedereen zou moeten kiezen want mensen streven naar normen kaders voor hun leven ISO ASA EN NEN wij zijn allemaal gelijk en deuren…

Tussen te veel dood en te weinig leven. Verstild wachtend om te worden opgetild. Een zwart-wit drama vergeeld door de tand des tijds. Als kruimels weggeveegd voorbij de pagina’s van een beduimeld schoolboek. Scroll scroll scroll die boot. Drifting down the stream.…