Netgedichten over ouders

weleens denk ik dat een gezin een taal is die ik te laat geleerd heb, ik ken de goede dagen maar de stilte nog beter van een luier tot een eerste woord wordt een mens langzaam iemand toen ik zei dat het niet ging, hoorde ik pas later hoe waar dat klonk voorbeelden om na te doen was er niet, herinneringen aan hoe het mis kan gaan…

Woensdagmiddag schoolvrij de wereld was even volmaakt tussen toen en versnipperd heeft alles anders gemaakt in het midden voelde veilig links van mij innemend sterk rechts zijn liefhebben geprezen beiden ook te lezen op één zerk ouder zijn is in veel opzichten de verklaring van herinneringen mijn eigen volgorde daarbij past al lang…

Je vader tilt je op Steeds hoger gooit hij jou Uit zijn handen Ik hoor je schreeuw Alleen door lucht omringd Hij laat je Als een bevroren engel In bewogen licht In het ijle hangen Snelle sluitertijd handig Bij vliegende vogels In ijzige helderheid…

In mama/s dagboek lees ik dat ze wilde meetellen in de maatschappij niet de traditionele echtgenote wilde worden thuis alvast oefende en huishoudelijke taken wegstreepte tegen het geld dat ze inbracht als medewerkster van de bank Maar het viel niet mee De oorlog en woningnood schoven het op de lange baan en papa/s werk hield haar…

Wij zijn veranderd. Spieren bijten ons venijnig toe: in fysisch opzicht zijn we moe... De jaren hebben ons aangetast door elke dag weer klaar te staan, te pezen voor hooguit een voldoende. Nu beseffen we dat het welletjes is. We worden pensionado's. Een nieuw elan vuurt onze botten aan! De wereld wacht op wijsheid: zinnige gedachten…

Moeders hangen als bloembakken aan het balkon: /Het eten is klaar!/…

De vader vaak een doornenhaag Vol met scherpgepunte stekels Onvermogend tot met liefde kijken Naar het kind dat hij zo heel hoog al zag Onvermogend tot horen van het woord Van die hem steeds zo nader stond Stak hij tot op de allerlaatste dag Het kind moeizaam zoekend naar de grond Zag hoe hij met geloken ogen Heenging in de tere…

Door het oog van de naald zie ik mijn moeder. Haar lippen geperst duim en wijsvinger dansen om elkaar. Dwars en weerbarstig meer was ik niet.…

Ik wilde je vergeten nu jij om mijn liefde niet meer kunt vragen maar ik ben weerloos tegen gedroomde kussen en oude scènes van de ene dag per jaar dat je mijn vader was en met mooie woorden zonder mij aan te kijken over mijn gemis heen praatte en dat ik je stoorde en moest gaan spelen en die keer onder aan de trap dat ik je…

Mijn papa in gedachten.. Ik adem dankzij jou Een leven in zonder jou Jij gaf mij voorwaardelijke onvoorwaardelijkheid Mijn ziel weerspiegelde bij elke blik Een niet te verteren pijn Onzichtbaar liep ik langs jouw lijn Op zoek naar de hand vol intimiteit Droge ogen vingen mij Doordrenkt met bittere werkelijkheid Niet meer ben jij…

Luister naar de klanken van de Indische tong tong uit holweerklinkende waringin galmend als een gong dreunend in het duister luider dan een gamelan van de dessa naar de kampong voor een koempoelan Een geur van sateh waait mij uit de Oosthoek tegemoet treft mij als een kris poesaka van de gordel van smaragd onbewust doorruist mijn…

Uiteindelijk, vader, is het ons gelukt Om wezenlijk verbindingen te maken Mijn moeder wist het schellekoord te raken Heeft je uit je passiviteit gerukt Je zag opeens hoe ik je had gemist Zo helder stonden toen je grijze ogen Het speet je zei je van je onvermogen Nu was je een die niet van wijken wist Je sloeg je beide armen om mij heen…

Mijn vader is al heel lang dood, Ik ben al ouder hij ooit is geweest, Hoewel hij tot as is verbrand, Komt hij nog vaak bij mij langs. Niet in het dagelijks leven, Daar zag ik hem nooit meer, In mijn dromen keert hij weer, Hij is dan jonger ik nu ben, Maar dat voelt helemaal niet zo, Hij is gewoon mijn pa als toen, Vinden we beî helemaal…

Mijn vader bewaakt zich als een fort Een bastion van spanning en van dreiging Mijn pijlen buigen krom Nog voor ze zijn geschoten Mijn boog is reeds verdord Nog voor hij is gevormd En zinnen breken af nog voor ze zijn gesproken Mijn woorden zijn te kort Om vader te verstoten…

Mama's geloven je niet, 'jaja', zeggen ze -- 'maar ondertussen!'…

De geschiedenis is een gebroken spiegel Waarheid heeft tijd en vertraging nodig Droefheid moet overwonnen worden Onze vaders en moeders zongen over de pijn van het leven Om de liefde en het harde werk te verzachten Overstelp je dierbaren met schoonheid In de schittering van je tranen…

er werd geleefd naar vrome wensen door lieve mensen aan de buitenkant toch was er ook de straffe hand die oordeelde zonder onderpand slechts wikte en woog zonder weerwoord onkreukbaar in de uitleg van goed en kwaad en wij warmden ons met aangeleerde waarheden die de wegen plaveiden naar hemel en eeuwig leven voor kinderen en…

Papa en mama zijn zo stil, dat ik extra -- precies op hen let.…

Thuis in gedachten de geur van oude ramen ademt verleden Hij zit bij het raam, terwijl de middag langzaam vervaagt in grijs, zijn handen rusten op zijn knieën, stil, zoals de muren om hem heen. De lucht buiten lijkt leeg, net als de gangen die naar niets leiden, en zijn blik keert zich naar binnen, naar een huis dat niet meer bestaat.…

Vader tovert nog steeds gouden vergezichten -- met zijn brief van toen.…

Verzameling herinneringen Elk uur, dag, maand, jaar Komen er herinneringen bij Soms dierbaar Soms ook niet Maar sparen doen we ze allemaal Soms komt er zomaar een herinnering in mijn gedachten En dat is een dan klein detail van mijn levensverhaal Dag van gisteren Dag van vandaag De herinneringen worden geboren Opgeborgen in mijn…

We gaan de hoge drempel over Wat is het doods en stil en kil De tuin vertoont verwilderd lover Gebaart dat hij zijn tuinman wil Mijn ogen keuren muren, kasten Niet alles zal een plaats verwerven De meubels niet die prima pasten De fotolijsten, olieverven De secretaire, kamerplanten De pop gehuld in klederdracht En de collectie olifanten…

In de lege hal staat mama met haar koffer -- te wachten; ze huilt.…

onder de bleke hemel een overbodig mens slaapwandelt door lege straten een verkleumd talmend hart leeg omhulsel in de onbewoonbare wereld een niemandsland niet bestemd om te leven de tijd met ballast beladen achter ramen zonder uitzicht een overbodig mens te laat voor spijt te laat om weg te sluipen nu weet zij dat hij het kind…

Op blote voeten hurkt mijn moeder in het gras -- heel intiem naast mij.…

Voorlichtingsboekje: man en vrouw staan hand in hand -- Ze houden afstand.…

Mama blijft rustig, wat ik ook doe, ik weet niet -- of ik wel besta.…

Mijn vader vertelt, de luidspreker zwijgt, ik film -- binnen in zijn hoofd.…

Ik liet haar achter, ik zei Tot Morgen, ik dacht -- het komt wel weer goed.…

Als vader thuiskomt brengt hij heel veel landen mee: Dromen in mijn bloed.…