Alle inzendingen over Sixtijnse kapel

in de sixtijnse kapel is de hemel niet te horen…

kleurrijk de beschildering alsof Leonardo da Vinci even terug was om een klus te klaren de sixtijnse kapel van groot Rotterdam iets sacraals heeft het beslist moet ik bekennen je zou bijna ergens in gaan geloven…

De schoorsteen staat gereed op de kapel En die wordt weer gevuld met kardinalen Zij gaan de pauskeus in conclaaf bepalen Een vroom getoonzet schimmig pokerspel Als uit de pijp straks witte rook zal stijgen Zal iedere prelaat krampachtig zwijgen…

Ik vrees van niet, maar mooie plaatjes zijn er genoeg te bewonderen in de Sixtijnse kapel. Alleen jammer dat ze al ingekleurd zijn. Nee, zich vervelen gaan die ongeveer honderdachtendertig Kardinalen duidelijk niet doen. Er zijn er méér, maar die zijn niet meer kiesgerechtigd. De maximumleeftijd bedraagt immers tachtig jaar.…

Mijn vingers laat ik ritueel dansen, boven mijn hoofd, in bed, tijdens het wakker worden. Elke morgen weer ben ik getuige, van een wonderlijk wonder, dat Adam al heeft gekend. Een idee komt gedachteloos in me op. Mijn vingers beginnen met bewegen. Gaf ik de opdracht aan mijn spieren? Zijn het mijn dansende vingers wel, die worden voortbewogen…

in de morgenzon strijkt nu neer op een hoog blad van de teunisbloem de grootste zonaanbidder onder de vlinders en mijn lievelingskapel: het bont zandoogje…

Wijst de wijzende vinger naar mijn vinger, dus -- naar mijn bestemming?…

LICHT EN SCHADUW bedden in de kerk Wie het wit van 't ziekenhuisbed van tijd tot tijd verruilt voor het wit van de Kapel overschaduwt zichzelf Die licht zienderogen op en ligt met zoveel meer lucht & levendigheid na de Kapel in z'n OLVG verbeteringsbed!!…

Even later weerklonk via de intercom dat wij allen verwacht werden in de Sixtijnse Kapel. Tijdens de wandeling daarheen was het angstwekkend stil. Veel Kardinalen waren lijkbleek, de angst stond als het ware op hun gezicht gebeiteld. Het besef, dat regelrechte maffiapraktijken tot in het Vaticaan konden doordringen, had ons allen murw geslagen.…

[Haiku] verlaten kapel de maan brandt als een godslamp achter het venster…

schaduwrijk is de sobere kapel waar stilte vermenigvuldigt gedachten wachten op klare taal van duidend begrip zwijgzaamheid veredelt daar zonder te verworden tot klinkend goud in die ruimte van ondoordringbare leegte waar volheid als maar groeit berust ik in mijn lot mens als mens nietig, vergroot tot denkende zot…

De kardinalen zijn nu in conclaaf Om in beslotenheid een paus te kiezen. Op ééntje na zal iedereen verliezen, De winnaar is een soort van witte raaf. Ik zie de symboliek ervan, dus ook Begrijp ik nu de keuze van de rook.…

vastberaden brengt ze haar eenvoudig gebed naar een veilig adres de kapel op het plein een brandende kaars om heel zeker te zijn Heilige Maagd Maria laat mij komen laat mij gaan…

schaduwrijk is de sobere kapel waar stilte vermenigvuldigt in die ruimte van ondoordringbare leegte waar volheid als maar groeit berust ik in mijn lot mens als mens, nietig, vergroot tot een denkende zot…

de takken knakken onder mijn voeten op weg naar de plek van onze lieve zoete het botsend licht beschijnt de naakt uitgebeelde stammen in hun stille dood de ziel van verre jaagt mij hijgend op terwijl een resterend geraamte de voeten kleurt met striemende schrammen de ouderdom geraakt haast uit het menselijk lood op weg naar…

Kaarsjes branden op; vragen en dankgebeden klinken door de walm.…

Daar hing geen zucht, geen vrage; Daar was maar stilt' en duisternis En mystisch viel er groenig-vaal, Op heilgenbeeld een manestraal In de ouw' Maria-nis. Heel flauwkens monkel-lachend, Als of 't zijn leste lachsken was, Leek 't lampken Gods, in 't duistre rond, Een blom, die zonder water stond In rood kristallen glas. Daar had ik geern…

vuurrode koorden dansen in het groene licht van de zuiderse kapel een tap geeft de leiding en wiegt op en neer een neerwaartse spiraal duikt op in de ondergaande nachtzon een nieuw leven vol gebreken springt in het ravijn…

Norselijk-krommende schroeve die telkens, in duizelig buitlen, biedt viervoudig de wind neigend een nijdige nek: 'k zinge u; en 'k zinge u, o vlerken die spant als den schoft van een trek-os, maar die teder en licht zijt als de vlerk der kapel; motor, 'k zinge u en ronk in me-zelf als het dommelig ronken, ('lijk aan de deur van een bie- korf…

hem neerkeek op een dag werd hij weggehaald uit zijn huis en kreeg in ‘n verzorgingsinstelling ‘n thuis zuster verpleegster trachtte met hem te spreken hij kreeg er eten en velen waren hem genegen de vreemde kreeg het gevoel dat hij iemand was dat alle kilte en afkeer hier plots voor hem brak de zusters namen hem bijtijds mee naar de kapel…

De laatste nonnen bidden de completen in de kapel van Sint-Annadal.…

Het werkt al bij het simpele kwatrijn, Ottava, Retourné of een Sermoen, dan wel een Ode, Balladette of Sixtijn. Er is één voorkeur, dat is het Sonnet. Omdat het ritmisch danig strikt moet zijn, wordt het vaak als dwangmatig weggezet maar ‘t blijkt een weldaad voor een ouder brein.…

Het werkt al bij het simpele kwatrijn, Ottava, Retourné of een Sermoen, dan wel een Ode, Balladette of Sixtijn. Er is één voorkeur, dat is het Sonnet. Omdat het ritmisch danig strikt moet zijn, wordt het vaak als dwangmatig weggezet maar 't blijkt een weldaad voor een stokoud brein.…

in die stille, sobere kapel trof mij haar toegewende blik onder flakkerend licht bedolven vloeide iets van heimwee naar oude geuren en vrome gezangen hier, op het grazige boerenland tussen zwijgzame dorpen aan de glimmende rivier vermoedde ik mijn vaderhuis en moederschoot, droomde ik mij ooit geborgen…

De kapel Johannes zong in 't laatste uur van het fel bezuinigingsvuur uiteindelijk toch haar zwanenzang. En wij, dakloze Lutheranen gaan uit, de wijde wereld in als nestvliedende zwanen. Laten iets van Luther merken in zoveel andere kerken. Zingen in de wereld wijd ons lied, aan God gewijd.…

Als jongeling gekomen in het mekka van de kunst ontmoet hij aan het hof van zijn mecenas, Lorenzo de' Medici de Florence, denkers, beeldend kunstenaars en schrijvers Mannen van de geest, het geniale, elk voor zich een uomo universale hij beeldhouwde, ontwierp gebouwen, wijdde zich aan poëzie schilderen leerde hij pas later hij bleef…

Met een lantaarn zonder licht en voeding de koude duisternis van de wereld doorvorsen vol wachtend vertrouwen steeds de onaardse witte kapel zien wier kleine fonkelramen een straal van Goddelijke glans zenden naar je lege vragende handlamp die dit geschenk nooit kan bezitten maar altijd in zich houdt en verder geeft.…

‘s Avonds stromen de buren samen in de kapel van het oude gehucht, waar wij onze moeder ontgroeiden maar gevangen bleven in haar hart. Hier is het licht der vele kaarsen, de troost der 50 weesgegroeten gemompeld door de eenvoudigen. Hier is de liefde van ons volk.…

Waar geen woorden voor zijn is hier in de schemering aanwezig, het geheim nog niet te weten hoe het verder gaat maar wel het net in mij te voelen samenkomen – onzichtbare verbindingen met de hartslagen van het leven In woordloze taal verovert het ademen van de pijpen zacht golvend de ruimte op de stilte en dan is niets vanzelf muziek…

Er ligt mest in het museum waar heiligheid geurde toen het een kapel was Je kunt de kunst ruiken En zien natuurlijk Aanraken als je wilt Er zijn vliegen die voortdurend kunst toevoegen op de muren Laag bij de grond een steeds dichter patroon van stipjes, poepjes Een beeld van het leven Met zijn allen rondvliegen en poepjes achterlaten…