Alle inzendingen over TL

Temidden TL.…

Effen, trekt het gordijn van zure waterdruppels dicht de wind steekt op het laatste blauw nipt aan de randen TL licht flitst de bulderende lach van noodweer schalt door de herfstnacht…

Stilzwijgend door de straten Loopt een vrouw Haar slanke silhouet Tekent de schaduw tegen de muur Clair-obscur onder het Tl-licht De lichten doven De nacht valt in de diepte Met donkere stralen Verlicht het mijn wereld…

Een bootje op zee, een golfje naar mijn hand en kleine vingers daartussen watervalderal ze dansen over elkaar en twee paar ogen schitteren meer dan de TL kan zien. Witte tegels spiegelen de druppelwals, knipogen minieme pareltjes en tussendoor klinken de vertrouwde hiklachjes.…

Tussen boekenkasten van kartonnen dozen het bos van gedragen kleren en rook van voorgangers Schieten vingertoppen elektrische schitteringen door zielige gordijnen naar de tl-verlichte gang Een kruik in mij vult zich warm.…

De zuster duwt het bed door lange Stille gangen naar de OK, haar kleppers Piepen op de vloer, patiënt Ligt in een blauwe schort Patiënt ben ik, en aan 't plafond Zoeven tl-buizen voorbij, de weg Gaat naar het licht, om niet Te zeggen dat ik steeds dichter Bij de waarheid kom, Grote duisternis -----------------------------------…

Het laatste uur zijn lippen kust gevangen in papieren lust staat brandend in TL.…

levenloos wit marmert wangen het licht gaat gepaard met wat ogen willen zien er hangen harde haren rond een uitvergroot hoofd begeerte dooft op slag de hang naar meer is verdwenen in het wenende licht één vierkante meter grond beweegt rond afgetobde voeten het gezicht in ruw geplooide lijnen, zij verdwijnen in een welgevormde lach TL…

Zo blijft zij nog even hangen in een chemisch tl-licht.…

Vanuit een donkere kamer, Zag onze minister Cramer, Ergens het verlossende licht, En kwam met volgend bericht: Exit gloeilamp en wel snel, Op naar spaarlamp en TL! Het levenslicht van onze peer, Schijnt binnenkort niet meer. Alvorens te lopen tegen deze lamp, Graag verlichting van een ramp. Kan de knop nog om misschien?…

In een heldere droom stond ik in een winkel, een doodgewone moderne fel TL verlichte zaak, van deze tijd. Verkoopster was ik er, niet eens verbaasd,verward toen ik de klokken aan de klanten voorhield. De klokken, lang rechthoekig formaat,zonder wijzers, tastbaar landschap, de zee en een rots, hield ik in mijn handen.…

Met een fel flitsende tl-balk En de radio iets te hard Jij wat hangend in de leesmap Kijk ik stiekem naar wat dart Pijnlijk is mijn stoppelbaardje Prikkend in jouw slobbertrui Mijn haar wat vettig in een staartje Erotiek maakt mensen lui Het kraakt wat op de oude bank Oude chips geeft dat geluid De kattebak maakt toch veel stank Mijn sokken…

Mozes was brandgloed gewend, ik tl. Kom maar op, zou ik zeggen. Zeg ik nu: Kom maar op. Als niet Mozes, maar ik bij Horeb had gestaan ging het zo: ik: Wie ben je? jij: Ik ben die ik ben. ik: Ik ook. jij: Ja, jij ook. Dan had ik je aangeraakt en jij mij.…

stress en dat allemaal vanwege die gloeilamp van Philips die ooit onwetend symbool stond voor vooruitgang de koeien in de pikdonkere weilanden weten wel beter evenals Tineke met haar verduisteringsgordijn en de krachtige slaaptabletten ook Willem die zichzelf blind gestoken heeft en nu in een gesloten afdeling verder zweeft waar de felle TL-buislampen…

ik dacht eerst dat voelen iets zachts was een beek onder het denken iets dat meebeweegt met regen,slaap en muziek maar weten bleek veel vreemder het zat soms in een sinasappel die van tafel rolde zonder aangeraakt te zijn of in een hond die midden op straat naar een lege gevel bleef blaffen flakkerend tl- licht boven…

De winteravond valt vredig vroeg en blust het felle kunstmatige licht van tl-buizen en computerschermen hij sluit zijn kantoorjas met een zucht de geur van lust die in zijn tas bleef rusten wordt weer een belofte in de koude uren hij stapt opnieuw de kille winteravond in het perron is nu gevuld met haast en drukte maar zijn kompas wijst…

korter heen - tot ik mij achterrover laat vallen doe alsof ik ter plekke sterf maar ondertussen gewoon staar naar het wolkendek dat in en uit mijn blikveld verdwijnt als schuivende panelen van een god of regisseur die speelt met digitaal vervaardigde decorstukken die nog renderen terwijl ik ernaar kijk haperende hemellichamen die als tl-buizen…

niemand spreekt over de plekken waarin een mens langzaam verdwijnt onder formulieren, schema’s, goedbedoelde handen alsof afhankelijkheid een taal wordt die je ongemerkt gaat spreken eerst laat je iemand je jas dichtdoen later je dagen ordenen je herinneringen benoemen, je stilte uitleggen aan anderen en ergens tussen pillendoosjes en tl-licht…

De tl-buizen brandden al in de zingende gangen van het kinderziekenhuis. Elk kind in het ziekenhuisbed in de jaren 70 beschikte over een witte kinderradiodoos waar noten uitkwamen. Meestal ochtenliedjes of reclameboodschap voor zeeppoeder voor de wasmachine. Ik heb er ook wel eens gelegen.…