Alle inzendingen over eenvoud,uiterlijke schijn

de inhoud die mooi en lekker is heeft niet die verpakking de uitstraling is zo anders de kleuren lijken vaal je kocht dat pak in een soort uitverkoop nieuwsgierig was wat je werd is nu aan bederf onderhevig alleen en wel verdrietig blijft het pak nu achter want was het nu wel waard om zijn ware aard te tonen?…

het is geen gezicht zo’ n facelift wat heb je aan zo’ n strakke huid al je gelaatstrekken gaan eruit door u jonger te laten lijken dan u bent laat u de mensen in een waan en trouwens u wilt toch zeker niet zo jong al ter ziele gaan…

klein is mijn gedicht in alle eenvoud zonder gewicht immers wat men schrijft of maakt slechts het uiterlijk van het wezen wordt aangeraakt…

Maanden had Samsom op zijn wilde lokken gespaard: zijn grijns was eeuwig zijn leeuwenmuil om van te geeuwen! Hij leek zo gepast, zo charmant maar uit niks en niets omhoog gebracht... niemand had dan ook verwacht dat eerlijkheid en hoffelijkheid uit zijn brein waren gedacht. Bij het scheren van de wol waren zijn krachten niet meer vol!…

Wie zich in niets kan herkennen zal zichzelf niet leren kennen het meeste avontuurlijke je eigen zijn je eigen brein het meest natuurlijke blijft schone schijn tenminste als je uiterlijk meezit!!!…

Orchidee, nieuw idee over schoonheid zuiver en onversneden; over uiterlijke schijn, die niet op het innerlijke is toegesneden. Een schoonheid wild bloeiend in de natuur. Zo bloesemfris, zo oogverblindend puur; dat aan het idee voorbij lijkt te gaan, dat dit weldra zo niet meer kan bestaan.…

Vertwijfeld maar destructief banen ze zich een weg doorheen mijn masker van uiterlijke schijn. Bereiken het diepste van mijn wezen en schokken me met de waarheid, maar valse schoonheid herneemt snel zijn plaats.…

zij is een dame haar in juiste coupe perfect gekleed van top tot teen lichtvoetig schrijdt zij door de dagen heen zo denkt men want uiterlijk is schijn haar lijf vooral gekleed verwijst naar een maatje meer naar een nog niet vervlogen jeugd plooibaar kwetsbaar in haar eigen wereld…

(elfje) rups zo fraai nachtvlinder zo saai toch hebben ze samen (familie)banden* * (bijgaande foto) deze eenvoudige doch mooie rups verbergt een saaie kleurloos bruine nachtvlinder in zich. Fraai van buiten, minder leuk van binnen. Uiterlijk o zo schoon, soms van binnen nog minder dan gewoon.…

Dit gedicht gaat zowaar Over een eenvoudige kwezelaar. Wat is de grote fout? Dat die van nietigheden houdt, Werkt zonder inhoud. Al lijkt heiligheid vaak schijn, Of zal het toch schijnheiligheid zijn?…

Dat ik het hart van de mooiste vrouw mocht veroveren lag niet aan mij maar jouw bonzend jou degene, die zich overwinnen liet met glinsterende ogen blikkerende tanden als vlijmscherp ijs dat maanlicht ontmoet aan de zachtheid die jij met duurzaam draad verweven hebt om mijn uiterlijke schijn…

nog jong en in wereld zo puur en onverdeeld, in een wereld nog zo mooi en zo lief, zag ik pas laat met hoeveel schijn het spel van het leven soms wordt gespeeld. De maskerade, het feest van uiterlijke schijn, die mooie schijn, die het onware verhuld, vertrouwen wekt, een ankerpunt, maar vaak slechts drijfzand blijkt te zijn.…

schijn doet me denken aan schijnheiligheid, schone schijn verbreid wijd en zijd. ik toon me liever naakt en bloot dan me in duizend bochten te wringen wil ik meer over recht voor de vuist,eerlijk en oprecht over vrij zijn blijven zingen…

Het is allemaal goud wat er blinkt door de gouden gebogen plafonds welke op mij dwingend afstralen in 'Die Erlöserkirche' in Gerolstein, Eifel, Duitsland Ik denk:  "Is God Goud?" "Wellicht wel!" volgt m'n gedachte Maar dan flitst het door mijn hoofd "GOED IS GOD GENOEG!!"…

Hoewel hij: Dominee Wielie Elhorst liturgisch uiterlijk vertoon niet schuwt is hij: Wielie ten principale een man van de eenvoud Wielie: klein, licht, tenger, teder, teer maar vooral tof en taf omdat hij, Wielie er als mens, als man, als homo mag zijn en vanaf vandaag moet zijn als LHTB-dominee ten aanzien van en voor de veelkleurigheid…

om jezelf te uiten hoef je niet uit te gaan je kan gewoon binnen blijven bij jezelf op visite gaan wees maar eens stil hou eens even op luister naar wat jij wil je komt er vanzelf op als jij je er naar richt ligt het in jouw macht jouw geest vraagt aandacht zoekt een gezond evenwicht je schiet wortel groot of klein je kan daardoor…

Haar handen de nagels roodgelakt liggen als klauwen gevouwen over haar borsten onbewogen vallen wimpers op eens zo blozende wangen glanzend zij glijdt speels als golven met het laatste licht verlaten door de toekomst worden groeven houdbaar tot…

met rode kammen bedekt mijn verlegen blik de naakte waarheid…

Het is af te lezen in ieders gezicht de tekens en toetakelingen des levens met 't ouder worden als basis gegeven door dit 'zicht', dit inzicht, dit gedicht!…

Het heeft alle schijn van een modeshow: de foto's, de apenpakken mèt glimlach in camera's. Slechts deze uiterlijke vertoning stinkt in duisternis, want gouden wiegjes bekleed met diamanten stenen... schenen elke beeldspraak om eerlijkheid te verdringen tot betrekkelijkheid.…

Denkend aan slechts jou zie ik wijsheid en liefde Tijd van toen, nog steeds tijd van nu Wij denken zonder tegenzin nooit te sterven Sleutel van de Poort ligt aan het eind van die enorme regenboog Palet van kleuren Zompige aarde zinkt zonder bederven 't licht van de zon Daarentegen ben, hoe je het ook wendt of keert, jij zeer scherp…

Laat mijn handen je innerlijke voel betasten en strelen geef vanuit je hart warmte en liefde mee Uiterlijk is schijn wanneer het innerlijk straalt omarm me en voel de fluistering van de wind spelend met je haar strelend over je natte wang je ogen kussend Vanuit donkerte en schemering lacht mijn schaduw je wolvend toe krachtig…

schijn doet me denken aan schijnheiligheid, schone schijn verbreidt wijd en zijd. ik toon me liever naakt en bloot dan me in duizend bochten te wringen. liever wil ik meer over recht voor de vuist, eerlijk en oprecht over vrij zijn blijven zingen.…

Zo teer met zacht fluwelen blaadjes het frele aangezicht is uiterlijke schijn Fier rechtop, slechts door de wind gebogen het zwarte hart kloppend van leven wendt ze zich naar de zon De ranke stengel zet zich schrap weet dat hij eens moet buigen Een korte tijd is ze vol leven bloeit in volle pracht In de stilte van de natuur sterft de klaproos…

niemand kon bevroeden dat zij later die dag zouden bespeuren in agenda's en kalenders in hun verstand als een videoband zonder poster nooit openbaar opgevoerd of bekroond te eenvoudig om te boeien te waar om mooi te zijn zij, sterren zonder betekenis bedachtzaam aanwezig tot schone schijn bereid…

Sterven is eenvoudig, we kunnen het allemaal! Dat riep een filosoof opgewekt. Mij stemt sterfelijkheid somber. Ik lig weer sterfelijk in mijn bad. Finkers ligt binnen handbereik. Ik begin een stukje te lezen. De zon gaat weer schijnen. Ik lach.…

Hoe mooi de eenvoud soms kan zijn, hoezeer zijn kracht het hart beroert, toch wordt hij zelden gewaardeerd. Die drang om naar de kern te gaan, de zoektocht naar wat telt, waar schone schijn en ijdelheid meteen worden geveld.…

schijn Ik zal mijn eigen weg maar gaan…

ik dat wel met kracht uit te voeren ja, immers na uiterlijk een halfuur moet ik weer voort…

Ze ziet onzichtbare dieren in een lucide droom verdwijnen in trouwe eenvoud bij het kopje koffie met de droge tarwekoek in de echo van de radio ik probeer reclame te maken voor haar uiterlijke schoonheid maar dat heeft zij niet nodig want ze is van binnen al zo mooi in essentie van ontwaken laat zij de wolken niet los viert…