Alle inzendingen over enig

verbond, het Heilig Vuur van Uw Geest Gaat nog steeds naar Uw belofte de gehele wereld rond God onze Koning van Israëls verbond zult niet gedogen Dat de vijand van de hemelse genade Uw Geheiligde kinderen Zand strooit in de ogen; Zoon van David Barmhartige Heer U komt toe alle lof en eer, Vader Zoon en Heilige Geest Geloofd zij U God de Enige…

Zo zien we in al die lelijke molens toch nog enig heil. Zij verheffen ons mooie Nederland tot boven Amsterdams peil. Al komt het water dan nog zo hoog, houden wij de voetjes lekker droog.…

(Guernsey, 1990/1999) Dit eiland is een parel gesitueerd in Het Kanaal Een droom voor de liefhebber van typisch Brits Het Cliffpath en Fermain Bay Lihou Island voor de noord-west kust van Guernsey; via een oude dam bij eb, prima te bereiken Authentieke huizen met prachtige Engelse namen én rijd links, mits... Castle Cornet en Maison…

Daarentegen laveren mensen tus- sen de be- drijven door. Omzei- len alles inclusief de confron- tatie Bangeriken van karton zonder e- nige rug- gengraat…

Zij paste slecht in wat van mij was Gooide met mijn gedachtegoed, Scheurde de zinnen die ik schreef Verloor mijn patchwork regenjas Steeds meer wilde zij lenen, ik gaf alles Tot ik niets meer over had dan de verwachting Dat een onderpand alles goed zou maken Het gebeurde, zoals voorspelbaar Maar toch altijd onverwacht, waar ze Met het…

wie het vindt, dan stuur ik het naar ieder kind in hun wel of niet begrijpen, laat het liggen tot hun tijd mijn ziel zal rijpen om zichzelf te plukken in de aanrollende golven van de herfst en winter tot in de bolster van elk gedicht, word ik er letterlijk door bedolven in het dolgedraaide wiel van tanend licht, voor het enige…

jij bent de enige die ik wens te vergeten jij bent de enige die ik wens niet te vergeven Soms haatte ik je je woorden die me bezeerden maar ik liet het over me heen komen ik was in mezelf gekeerd jij bent de enige die ik wens te vergeten jij bent de enige die ik wens niet te vergeven Soms was ik stil en schreeuwde jij hopend tot dat…

schrik dan bespied gewaand, geritsel van kleine mensen, die ruimte zoekend als druppels water, hunkerend om hun transparantie niet te missen om uit het stroomverval van het leven te geraken, om in een ogenblik een verloren liefdete achterhalen, gewonnen in een tijd die je werd geschonken, op een andere mannier beklonken, zonder enig…

in z’n graf opgedragen in een metafoor houdt de geschiedenis verborgen of geeft er een ander tintje aan, door wisselende intenties is vermoord, wie de werkelijkheid vindt, stuur het door naar de couveuse van elk gedicht om te laten rijpen op een plank als het ongemakkelijk wordt het snel vergeten en niet belicht, vergeeld het enige…

hoe glimlacht het tedere roze zich hunkerend open een welgevallige sierlijkheid met een hart vol spikkeltjes rode passie zo aards en hemels tegelijk dat ik blozend in haar zoete adem verwaai…

zolang die er nog zijn die te koesteren vermeerdert de zilverberk zijn overdaad in het zaad van ieders denken, altijd kiemen zal in winden die nog niet kennen, in de vruchtbare huidplooien van de grond waarin een betere waarheid in ontstond wat leidt tot een universeel gedrag waarin iedereen zichzelf wel in herkent omarmt zonder enige…

chocolademelk, wat langzaam uitdooft in het verre licht van mijn jeugd, daarachter zie ik steeds beelden verrijzen, een wederkerende droom, drempel die onherroepelijk is geërfd, bewijzen dat de laatste stappen mij verraden, verlangend naar een voorgestemd gemis, sla ik mijn hunkering gade in de jaarspiegel , wend mij af in steeds weer enige…

Ik voél dat jij er bent... in mijn hart en in mijn keel... loop ik over van sentiment, vormen wij écht één geheel... Ik wéét dat jij er bent, in mijn maag en in mijn hoofd... is er niemand die mij zo kent, was jij maar aan mij beloofd... Ik lééf,omdat jij er bent... 'k voel je van top tot teen, is er voor jou geen concurrent…

net even anders dan de gemiddelde mens is zo gek nog niet [senryu] foto: Martien Montanus…

net even anders dan de gemiddelde mens is zo gek nog niet [senryu]…

Twee tassen vol met spullen het enige wat je nog had een ander zou het rommel noemen voor jou was het je grootste schat Wat kleren en een foto-album brieven, en een zelfgemaakte kaart kapotte ketting in een doosje en ook een ring had je bewaard.…

Ik kijk naar buiten strijk mijn handen door m’n haar de zon schijnt door de ramen even valt een stilte regendruppels vallen neer maar ook daarmee de lach op mijn gezicht ik voel de pijn steeds meer jij was de enige de enige voor mij jij was m’n liefde waar ben je gebleven ben ik je kwijt ik mis je zo en betuig je mijn spijt ik…

Zonder perspectief als regen zijwaarts valt met doorweekte vellen…

Sinterklaas in vol ornaat? Bij ons aan huis, in deze straat? Dat mij dat nu kon overkomen. Nog nooit was in mijn stoutste dromen deze Heiligman verschenen. Altijd was hij weer verdwenen na een roffel op de deur; daarbij verschoot ik dan van kleur maar deze keer klonk onze bel; dat was al vreemd, begrijpt u wel, vooral toen ik de deur ontsloot…

Midden in de nacht Laat ik de avond achter Met wat het donker bracht Het weer lijkt zelfs te slapen ' t Is stiller dan verwacht En precies wat ik nodig heb De TV en de telefoon - Alles staat hier uit En een man die zacht Een liedje zingt Is het enige geluid…

Elke dag ben jij schilderachtig dat kan ook niet anders want jij bent prachtig Ik heb jou vanaf mijn palet net op het hagelwitte doek gezet Het is enerzijds jouw contour waardoor ik als schilder zo goed boer Maar uiteindelijk zijn het al mijn fijne lijnen die helemaal opgaand in jou verdwijnen Ik schilder vanaf mijn netvlies het…

Een heel gewone zaterdagmorgen met een beetje zon, wat koelte en met de hoop op beter weer. Zoals vandaag zijn er vele dagen maar nooit komt deze weer. In de kerk is een uitvaart nu, van een oude man. Zoals deze zijn er veel, maar nooit komt deze weer. Dikwijls hebben wij het veel te druk om daar bij stil te staan, maar zoals deze zaterdag…

Jij bent de enige, die ik zou kunnen wensen te vergeten. de enige, die ik niet graag zal vergeven. Jij bent de enige die mijn hart breekt, al zijn er momenten waarop ik je haat, maar je toch niet vergeten kan. De tijden dat je me pijn doet en tranen op mijn gezicht ziet verschijnen.…

De enige die me gelukkig maakt met een lach. De enige die me goedemorgen wenst en good night. De enige die mijn tranen weg kan halen met een zoen. De enige die me liefde, vriendschap en vertrouwen geeft in een kus. De enige die ziet hoe ik me voel, als die me ziet. De enige waarvan ik hou. De enige met een hart van GOUD.…

De weg is vlak gebleven en, tot nu toe althans, boven rotsvaste twijfel verheven. Mijn weg is op schrift gesteld als vermaak doch ook lering, zo staat ergens vermeld. Een deviatie van een planetaire twist, meer stelt mijn weg niet voor, bovendien in een oogwenk uit eeuwigheid gewist. Vermits stiltes zich aaneenrijgen tot geboeide taal…

droomde zij van edoch helaas het gelukte hen maar niet Ze werden wanhopig zij plus haar man zouden ze wellicht sterven van verdriet Na jaren toen de hoop opgegeven was groeide haar een zweempje in het hart Hernieuwde hoop klom uit het moeras en in haar ziel ontdooide vlot de smart Een kindje groeide in haar baarmama een meisje, zoals ‘t na enige…

Zit in de put in afnemend licht licht zonder zonzicht druilerige regen schemert neerslachtigheid waar in de put geen plaats voor is dáár somber ik met mijn tegenspoed dieper dan diep tot ik land licht is niet meer dan een vermoeden van stip de enige uitweg…

Mijn hart zonder gevoel voor enige symboliek is zuiver als zij schoon is.…

mag ik delen in de prijs die jij voor leven betaalt is samenzijn de hoofdmoot die de rekening bepaalt of scheiden zich de wegen als de voordeur is betreden in kaartjes dit van jou of mij staan de buffertjes voor noodgevallen er alleen op eigen nota bij of zijn we samen zonder enig onderscheid delen alles met het kaartje wij…

één manier Praat met me Ik verdrink In de woorden Die voor jou bestemd zijn Laat me praten Ik kan niet meer ademen In de storm Van ongeordende zinnen En de regen van letters Open je mond En verlos me Van de zee Van rondtollende gedachten Die op mijn schouders rust Mijn hart verdrinkt En ik wil alleen maar praten Dat is de enige…