Alle inzendingen over gewone leven

voorgoed moet je gewoon leven omdat een jeugd zo vrij is geweest ontraadsel eens panels met visie vullen per stem aan…

wat is een mens nog waard schimmig wezen van zichzelf oorverdovend doof voor dood gewoon leven niet gewoon stemt hij af op valse tonen die gewelddadig zuiver klinken zijn eigen stem niet hoort uit vrees stilte te begrijpen…

Het gewone leven herneemt zijn rechten op geluk, pijn, verlatenheid en liefde. De kinderen weten het nog niet, maar de toekomst is soms duister en dreigend, maar ook hoopvol en het licht wenkt. De zon lonkt heel in de verte al een beetje naar de lente.…

Wil ze drijven in haar eigen bloemenbed het groene haar de rooskleurige sprekende ogen wil ze drinken onder dauw van meidoorn licht als lucht wolkendromen verzinnen wil ze liefde zingen in haar eindeloze land windzinderend aanschouwen de heldere blauwe lach eenvoudig als ze aangereikt gewoon leven in een uitgestrekte hand…

wat in zwart geschreven staat de woordstatus heeft gehaald om op papier te komen is niet het gewone leven maar een eenvoudig surrogaat een betonskelet de slaapkamer zonder bed of hoe een bos met gekapte bomen nog ooit van lente en zomer kan dromen jij bent mijn lezer en de zinnen stylist creëert met witregels kleuren in dit gedicht…

aan flarden geschoten dromen dwarrelen, als resten van 't eens zo gewone leven, langzaam naar benee zo werd je eerst nog opgeschrikt door geluiden van bommen, kogelregens nu weet je dat bloed even rood kleurt onverschilligheid kenschetst de overlevingsmodus waarin angst niet meer bestaat noch 't onbevangen kind…

Het gewone leven herneemt zijn rechten op geluk, pijn, verlatenheid en liefde. De kinderen weten het nog niet, maar de toekomst is soms duister en dreigend, maar ook hoopvol en het licht wenkt. De regen ruikt heel in de verte al een beetje naar de lente.…

Geen verwarring meer gewoon leven volgens de antwoorden uit een boek. Niet meer luisteren naar mijn gevoel. Zou het dat zijn waarna ik zoek?…

Ik ben een heks Voor wie het nog niet weet Want je herkent me niet meteen Nee, niemand die weet dat ik heks heet Ik tover in mijn eigen huis Vlieg bij nacht even rond de maan Mijn trouwe bezemsteel brengt me In de juiste sterrenbaan Daar kom ik bij van dit leven Ben ik wie ik bedoeld ben te zijn Het gewone leven, het duurt nog even Het…

Als een rivier zonder eind stroomt de massa door Met het hoofd naar beneden gaan we ervoor Veel te veel gepraat over nutteloze dingen We vergeten te leven, we denken in kringen We denken veel te veel, te moeilijk en te wenselijk We denken om te denken, misschien wel menselijk Ik neig vaak naar het onmenselijke, de zonnige kant Ik wil gewoon…

bij vlagen zweeft de vraag in mijn hoofd van is er in het gewone leven nog plaats voor poëzie dichters moeten zwoegen en de scherpe kanten verwijderen van bonkige gedichten en de klank verzachten om toch vooral maar niemand te beschadigen...…

Driejarige kindjes wroeten dolgraag in 't zand scheppen kneden al verbeeldend maken gestalten uit het gewone leven eveneens monsters en paleizen om verwoede strijd dan sterke vrede te brengen op de kleine stuifwereld deze speelsheid is de oerdrang tot nodig zelfonderhoud bij ruwe zwerfstammen die de grond omkeren en uithollen voor vruchtbaarheid…

Ik kijk, luister naar het weerbericht, mens en dier verdwijnen van de straten nog onbeslopen vallen gedachten open. Menigeen spreekt geleerde onzin uit hoe onvervuld wel of niet een en ander ontspruit wellicht debet is aan huidige temperaturen. Geen zin nu af te reizen naar verre landen die gouden gloed elders te ervaren daar rond zwerven…

Al spreken nu wel anderen over gedachten en hun medeleven, hebben zij na dat gebeuren wellicht ook iets nu blootgegeven, na haar intens, krachtig en bewogen gevend en dienend leven.…

Zoals lang geleden de Piggelmee's deden, het dwergenpaartje aan de zee; hun leven van alledag te bestieren, zo gelijk van stemming en wel te vree. Maar evenzo als ieder ander te streven naar wat het gewone leven niet kent; uit drang naar een grotere welstand die pas dan hun tevredenheid met het aardse leven verlengt.…

Maar waarom kan niet iedereen elkaar respecteren en in vrede leven. Het leven is al moeilijk genoeg. Met iedereen zijn eigen levenspad. Waarom niet gewoon leven en laten leven.…

de lijn schuift op steeds neemt het aantal overlevenden af dat nog uit eigen ervaring kon spreken alleen al om de macht te krijgen langzaam soms hardleers gingen wij van na de oorlog het lange en brede zwijgen steeds beter begrijpen onze woede verdampte onder de vele bewijzen van het menselijk tekort en het gewone leven ging tijdens…

En toch gaat het gewone leven door Maar wel heel anders dan voorheen Niet meer bij elkaar, maar zo alleen Je vraagt je af: waar leef ik nog voor? Weet dan dat God er altijd voor je is Hij kent jouw grote verdriet en pijn Hij laat je nooit alleen en zal er zijn Reken maar op Hem, zeker en gewis.…

En toch gaat het gewone leven door Maar wel heel anders dan voorheen Niet meer bij elkaar, maar zo alleen Je vraagt je af: waar leef ik nog voor? Weet dan dat God er altijd voor je is Hij kent jouw grote verdriet en pijn Hij laat je nooit alleen en zal er zijn Reken maar op Hem, zeker en gewis.…

En toch gaat het gewone leven door Maar wel heel anders dan voorheen Niet meer bij elkaar, maar zo alleen Je vraagt je af: waar leef ik nog voor? Weet dan dat God er altijd voor je is Hij kent jouw grote verdriet en pijn Hij laat je nooit alleen en zal er zijn Reken maar op Hem, zeker en gewis.…

Ontdaan van het gewone leven Sprak hij zelfs zijn taal niet meer Waar is die stoere man gebleven Die welbespraakte van weleer Zijn kinderen kunnen niets beginnen Met eens die dominante man Nu moeten ze steeds weer iets verzinnen Wat hij nog wel of niet meer kan Steeds groter wordt de tegenzin Om hem te gaan bezoeken Hij gaat toch overal…

Gewone dingen, iets wat toekomst heet om mij heen kijkend in het weiland, wellicht uit een paradijs verdreven gewoon leven. En toch welt op deze dag zoals vandaag plots de prangende vraag zou ook God domweg wel eens bedroefd zijn.…

haven beschutte hem en zijn familie na negen jaar van vluchten van kampen naar kamertjes zonder raam en uitzicht voor de verwoestende oorlog in het land van zijn herkomst als een luchtkastelen droom waarin hij niet blijven mocht omdat de regels ons verbieden oog te hebben voor de mens die gewoon leven wil als jij en ik…

Een begrafenis, we staan stil bij de dood Maar het gewone leven gaat daarna door Toch blijft het verdriet zo oneindig groot Daar zijn geen troostende woorden voor. Maar gelukkig is de dood niet het slot Want we komen thuis bij de HEER We mogen zingen voor de troon van God In de hemel, daar zien we elkaar weer.…

daarom hadden wij de opgravingen onderbroken om in rustiger tij verder te gaan aan een nieuwe opening van het gangenstelsel wij proefden al de lucht die daar eeuwen in het afgesloten gedeelte heeft gehangen met onschatbare info over het dagelijkse doen en laten in een egyptische gemeenschap nieuwe technieken leggen het gewone…

Een begrafenis, we staan stil bij de dood Maar het gewone leven gaat daarna door Toch blijft het verdriet zo oneindig groot Daar zijn geen troostende woorden voor. Maar gelukkig is de dood niet het slot Want we komen thuis bij de HEER We mogen zingen voor de troon van God In de hemel, daar zien we elkaar weer.…

straat met een geleend hondje zijn reden de oude buurman is moeilijk ter been en dus alle drie blij de gezagsdrager gebukt onder z’n te dragen last kan hem niks maken een hond mag z’n baas immers nog uitlaten ook hij is blij hij houdt niet van stampij in een stille levenloze straat en vraagt zich af hoe lang nog voor het gewone…

Ik merk dat aan gewoon de rand van mijn ledikant, als een van de vele dromen weer een zaadje plant.…

Het is koud en het wordt kouder in mijn mond, zie het blad in de tuin de kiezels op het pad aanwassend mos maakt veel los ik zag dat, kouder dan gisteren is nu deze ochtendstond. Net als de woorden ook uit mijn mond, want alles is slechts een onderdeel en no more, onderdeel van een decor. De hemel sprak vroeg weer even te luid elders is…

leven aan en daarin past gewoon meer de wereld de gesloten wereld van ziekte en dood de woorden van meneer Krabbé jr dekte zeker de lading van zijn tv-projecten en zijn innig privéleven wens de mens Martijn dan ook alle goeds toe!…