Alle inzendingen over gezelschap tederheid parkiet

Meer ruimteschepen naar tederheden zijn er niet. Ik zie de vrouwen nog wel gaan, maar na het flirten schieten alle planeten uit hun vaste baan.…

Ik heb een leuk parkietje dat beessie praat met mij ik ben dan meestal heel verrast en sta er verwonderd bij. Hij strijkt dan eerst zijn veren glad en zet zijn borsie op hij kijkt mij dan ontdeugend aan en schudt wat met zijn kop. Als je hem zo bezig met zijn showtje ziet dan gaat zijn snavel open en roept hij heel hard “piet.”…

hij is alleen maar beroemd. jij? als ik een mandarijn ben, ben jij mijn tweede deeltje. hij is alleen maar rijk. jij? als ik een poëziezwerver ben, ben jij het tweede coupletje. hij is alleen maar talentvol. jij? als ik talentloos ben, ben jij mijn belangrijkste muze. hij is alleen maar mooi. jij? als mijn ogen Gods ramen zijn…

Roerloos staren wij elkaar diep in de ogen een aanwezigheid van teder geluk Geestelijk zijn wij één geworden de wereld was eventjes blijven stilstaan. Smachtend vallen we in elkaars armen en verdrinken en versmelten in één wezen. We verliezen onszelf en zijn de enige getuigen van deze volmaakte harmonie. Rita G. Declerck…

roerloos staren wij elkaar diep in de ogen een aanwezigheid van teder geluk geestelijk zijn wij één geworden de wereld was eventjes blijven stilstaan smachtend vallen we in elkaars armen en verdrinken en versmelten in één wezen we verliezen onszelf en zijn de enige getuigen van deze volmaakte harmonie rita g.declerck…

Zittend op een zwijgende rots Floot de Nachtegaal zijn mooiste lied En keek vervolgens apetrots Naar zijn vriendje, de Parkiet Zachtjes begon ook deze te zingen Tot grote spijt van de Nachtegaal De Parkiet wou blijkbaar meedingen Naar de prijs voor zang in vogeltaal En, tot ieders verbazing zong hij geniaal, Maar hij kwam plots in ademnood…

Er zulke behoefte aan; een kus, lik of aai Gemis dat zo leeg en broos aanvoelt. Hand zacht strelend mijn lange lokken Arm losjes om me heen. Genegenheid die woorden overbodig maakt Krachten opwekt die bergen kunnen verzetten. Dan weet ik het weer helder en zeker Ik mag me vrouw noemen, ten voeten uit. Wat een prachtige naam.…

Hij streelde zacht haar tepeltje zij vlijde zich tegen zijn klepeltje zo vielen zij lepeltje-lepeltje In slaap…

Hij streelde zacht haar tepeltje zij vlijde zich tegen zijn klepeltje zo vielen zij lepeltje-lepeltje In slaap…

Op het moment dat ik de deur sluit 's avonds, heb ik altijd wel iemand naast me staan die daar niet hoort. Iemand die mij zijn diensten aanbiedt zonder een woord, die doet alsof zijn neus bloedt, of die gehurkt zijn veters strikt, of iemand die langs mij heenglipt, met een hoed op, die niets met mij te maken heeft, of die met een emmer…

ik ken jou wel maar zien doe ik je niet onhoorbaar ben je toch raak je mij vooral in stilte snij je nog dieper dan oosten wind tegen mijn schrale gezicht gelijk de verkleurde kalender boven het dressoir omarm jij mij iedere dag opnieuw…

Ik neem niet graag een nodeloze gok, Dus stopte ik mijn kip en mijn kalkoen, Mijn eend, mijn gans, mijn pauw, mijn parelhoen En mijn parkiet gezellig in één hok En voordat ik de deur had dichtgedaan Tot slot ook een verdwaalde knobbelzwaan.…

Het bezoek bleef maar even ik ben alleen achtergebleven de muizen hebben snel hun koffers gepakt de parkiet is weggevlogen wel liet hij een kaartje achter met een telefoonnummer erop geplakt ik zal hem maar niet bellen hij kan alleen maar fluiten niets vertellen.…

De Telegraaf kopt heden xenofoob dat "onze" specht vecht voor zijn grondgebied tegen een Indiase soort parkiet die snel bezit neemt van zijn biotoop. Volgens Nieuw Rechts moet binnenkort - allicht - de grens voor deze vreemde vogels dicht.…

Wat heb je vanochtend me laten genieten Van twee tortelende lichtgroene parkieten Je tuin is een zonnehof, garden of eden Lavendelgeurminnende lustige lieden, Azalealusthof voor rustige lieden Een kuuroord voor kruiden, een zonflorafeest Voor lieveheersbeestjes misschien nog het meest…

Twee oude mensen een man en een vrouw gerimpeld door de jaren maar die elkaar nog steeds de liefde verklaren op de vloer een oude krant die hun vertelt wat er jaren terug gebeurd is in het land ze kijken elkaar aan kijken naar beneden als parkieten in een kooitje en weten wat hun nog rest is al lang geleden.…

door de muziek van je hart gevoed de vreugde voelt binnen stromen schoon en stralend als het voorjaar met zangvogels en twijgjes en de schone bloemen van Zijn grond Och wat een troost in het dan om in eenzaamheid en pijn dicht bij jezelf en de blauwe lucht te mogen zijn In een grandioos muzikaal gezelschap…

De onbewuste angst om het gezelschap waar je je goed in voelt te zien groeien - jouw aandeel erin zou kunnen slinken. Maar waarom daarin geloven? Hoe groot de kring, één stoel kan er altijd tussen geschoven.…

mooi is een kooitje met een kanarie erin heel mooi ook een kooitje met een parkiet erin met een merel erin, met een kolibri erin, een slavink erin, een bos wortelen erin blokjes marmer erin, een glas water erin maar het mooiste is eigenlijk een kooitje met niets erin -------------- uit: 'Plint'.…

Parkiet in kooi wipt van stok naar stok en droomt van vliegen. Zij kijkt naar de lucht en vertrouwt de vogels behalve de kraai. Reigers krijgen een spoedcursus omgaan met drones. Vogels zitten op een lijn alsof ze geteld willen worden.…

raken die jouw aura in gezelschap stralen om dan verder samen het oplichtend pad te gaan dat anderen in verwachting al voor ons hebben gebaand…

Alleen in mezelf kan ik wonen, de plek, mijn onderdak, eigen warmte bij de haard, daar wordt mijn hart door geen stormwinden meegenomen. Alleen in mezelf kan ik wonen. Door de ramen van mijn lijf zie ik de aarde, weilanden, bossen, beken, zeeen groen in 1000 kleuren maar vooral regenbogen. Het levensspel? Het moet schoon zijn, heel…

mooi is een kooitje met een kanarie erin heel mooi ook een kooitje met een parkiet erin met een merel erin, met een kolibrie erin, een slavink erin, een bos wortelen erin blokjes marmer erin, een glaswater erin maar het mooist is eigenlijk een kooitje met niets erin. --------------------------------------- uit: '128 vel schrijfpapier…

Mensen praten luider dan parkieten - heel de dag lang lawaai is hun masker. Ik til je op in mijn hoofd op het ritme van een liedje gedragen door de wind.…

In goed gezelschap dan verkeert men niet verkeerd als men daar verkeert…

Ik heb geen houvast, nooit kijkt hij in gezelschap -- mij liefdevol aan.…

verankerd in gevederd bestaan, dat waren ze, de kraai-achtigen, de gevleugelde zwarte ratten, ze pikten niets en alles alles was voor niets, de parkiet introduceerde zichzelf weggevlogen uit gevangenschap met een groene boodschap ka, kraai, ekster, raaf en roek en ook de vlaamse gaai betreuren deze bio-overval zo groen hadden ze het nog…

Ik hoor Een vreemde vogel fluiten Ken zijn naam niet Noch zijn soort Ik houd van dieren Ook van vogels Maar deze Had ik Nog niet gehoord Het had iets weg Van hoog geneuzel Met een vleugje Van parkiet Ik ken dat nog Van heerlijk vissen En het verdekte in het riet Maar hoe ik denk En prakkiseer Ik kan geen naam bedenken Oh… Ik moet…

tere krokusjes aan de voet van de plataan kleurig gezelschap…

Ach de liefde, wat is de liefde, niet meer dan een toestand, niet eens van verrukking, maar van pyromane reacties en tweeduidig lachen met een mooie meid onder 't gezelschap.…