Alle inzendingen over iets van je af te sc

Ik slenter, er valt een inzicht voor mijn voeten – ik draai er omheen.…

Soms wilde dat ik vechten kon, slaan trappen bijten krabben, soms wilde ik da'k knokken kon in het wilde weg. Soms wenste ik me bokshandschoenen om zodoende muilperen uit te delen is het zonde, da'k dat zeg? Soms wilde ik zo vreeslijk graag iemand voorzien van een flink pak slaag, alle frustatie botvieren en erna een feestje vieren…

‘Dag dokter, ik zie steeds dezelfde koppen Op straat, in ’t hoofd en op het wrede scherm Het is een woekerende plaag, een zwerm van tetteraars, ze zijn niet meer te stoppen’ ‘Patiënt, ik garandeer u, u geneest als ’t strakjes 12 september is geweest’…

Ik breek in bij mijn moeder en neem laudanum mee, zo drijf ik af in euforie en waan me diep in zee. Mijn vader,oude grijze wolf, Kijkt mij meewarig aan. Hij poetst zijn sleetse standen en zal me niet meer slaan.…

Het onderzoek van ‘t SC Planbureau naar burgerperspectief op referenda klasseert ze op de Hollandse agenda: een flinke meerderheid is steevast pro. Hans Wiegel, die er tegen fulmineert, ziet deze kwestie, ben ik bang, verkeerd.…

Simonides werd geboren op Keos, een der mono- en duosyllaben in de Egeïsche Zee Cycladen de oudheidkundig geleerden menen dat de roemrijke dichter tussen ca. 556 v.C. en 468 v.C. leefde achentachentig zowaar inderdaad doch die losse tijdsspanne zorgt zoals altijd wel weer voor problemen Simonides zou volgens die data als grijsaard,…

Ten laatste raakte ik verzeild in afgesloten ruimten en buiten zinnen, stuwing van het bloed door aderen waarin het hart te groot, de geest te nauw, ritmisch in taal en goederen vergrijsd in een roman, de plaats verkrampt in het scharlaken rood met alleen de tijd als onderkomen, het doen te laten als constante druk van zwaartekracht…

(toen: geen computer, wél pen en papier…) Zou men mij vragen toe te lichten wat ik beoog met mijn gedichten, geschrijf, onhandig rijmgestamel – niet dat ik oud papier verzamel. ’t Is een uitlaatklep bij nood, bij schaarste ook van ’t ''geest’lijk brood''; bij spanning, pijn, bij tegenspoed put ik, door dit te doen, weer moed. '…

mijn allereerste baas zei me net iets te gehaast proberen is voor sukkelaars vond ik wel wat te barbaars want, hoe kunnen we ooit leren onze baas te blijven animeren als we nooit fouten mogen maken kunnen we ook nooit slimmer geraken ooit zei een oude wijze man doe je best zoveel je kan in het leven is het toch altijd proberen om van…

Wie praat over de dood is nog in leven…

Ús Abe Lenstra Het stadion van Sc Heerenveen is naar je genoemd Fries voetbalfenomeen Met twee treffers voor het Nederlands elftal versloeg je de Wereldkampioen van 1954 Je had Wilkes, Cruyff, Van Basten Maar ús Abe Lenstra was de nummer 1 Voor Friezen de beste voetballer aller tijden…

Blauwe bloemen in een blauwe lijst, die wil ik maken. Ik zie ze reeds in mijn gedachtegang. Het doet me nu al deugd, blauwe bloemen in een blauwe lijst, geven me nu al vreugd. Blauwe bloemen in een blauwe lijst, en dan op een witte muur. Ik stel het me zo voor. Mijn hart raakt al vol vuur. Die ga ik schilderen, schilderen in azuur. Het…

Mijn harnas, mijn helm, mijn schild en rimram afdoen -- mijn hand uitsteken.…

De ochtend gloort. Toch lijkt het of de nacht nog niet wil wijken voor de dag. Alsof de zon maar nooit meer schijnen mag. Alsof het nog nacht was schuiven dikke laaghangende wolken over de huizen aan de overkant. De regen tekent strepen op mijn vensterglas. Maar wacht, daar buiten speelt een kind, het springtouw in haar hand. Haar…

In een woud van woorden Blijven ongehoorde Klanken, duister en obscuur. Als voortvretend vuur Verteert het binnenin Woorden zonder zin. Ongehoord blijft sprekend Beloften nooit verrekend. Uitgesproken en gehoord Wekt het woord in elkander Leven en licht ontloken Aan liefde, taal als geen ander.…

Dit is overmacht lief we gaan niet hard water tot aan de kade dauwdruppels in de mist het hart ontdooid ben je daar waar je wil zijn elke dag weer een laatste dans ik begin van voor af aan…

Je kan nog niet weggaan Ik heb nog niet voor je gedanst niet zacht zingend in slaap gesust ’s nachts stil voorgelezen oud verdriet van je gezicht gekust Je kan nog niet weggaan Ik wou de zon met jou zien opgaan de kans je te danken voor alles wat je gaf we hadden nooit woorden, het voelt zo goed je kan niet weggaan, het is nog niet af…

Met mijn rug naar de zee loop ik het lange pad af richting een plek waarover mij verteld is vreemde insecten en hagedissen houden mij nauwlettend in de gaten de receptie is leeg alleen het geluid van een brommende ventilator verstoord de stilte zo rustig had ik het niet verwacht u wordt verwacht wat?…

Wilgen in de mist standvastig in 't gelid stilte huist erin de wind ging liggen geknal men schiet de houtduif af…

Op zich is het begrijpelijk, om niet te zeggen werkelijk waarachtig imitatierijk alsook navolgenswaardig! Velen zouden aan uw act een voorbeeld kunnen nemen, ook ik ben er tedienaangaand inmiddels veel vergeten Er ruischt een overvloed aan doffe vlekken zwarte inkt mijn oeuvre zit vol smetten van twee- of derde garnituur die vader…

Het lied heeft zijn melodie verloren een klank nog monotoon klinkend in mijn oren, zegt dat ik beter kan gaan weg hier vandaan. Om niet meer terug te komen. Weg van díe werkelijkheid en dan te verwezenlijken mijn eigen dromen...…

fris hemelwater valt zacht op een jong blad wanneer wolken huilen gaan wordt alles eronder goed nat het blad zal groeien en klonen heeft het vele water broodnodig zo wordt het groot en sterk zal het mij straks belonen... wanneer wolken straks huilen gaan het hemelwater fris vallen gaat, zal ik vrij en onvervaard, onder het blad…

wat ik jou vragen wilde deed de wind verlengen, op ieder ogenblik van omgrenzing met om ons heen het strand en de verwarring uit zee kon je mij verstaan en verder terwijl je bewoog op vrijheid, het ritme dat jouw stem voedde mijn gefluister als een eiland insloot, dat daar moest sterven, smal en wit meeuwen legden een licht op die…

dat het steeds minder wordt; het kind dat zoekt naar dunne plekken en de afbeelding van het licht, hoe het om een glimlach weent, als vreemde, ongezien dat het steeds meer wordt in een beheerste vorm; grachten vol gedachten, bovenop de stilte van het alledaagse en hoe het tenslotte zal weten dat het schrijven moet omdat gesproken woorden achterblijven…

ELCKIE, zeg eens, wanneer kom je nou eens uit je ijscocon? Je fladdert en je fluttert met je stamper en je stijl in blauwe bloemen ben je niet meer dan een vleugelspeler De maan schijnt echt veel feller weet je, in de metaverse het is er veel gezelliger wanneer je eens gaat kijken HOE DE ANDEREN HET DOEN wat zij jou te vertellen…

Geen goesting om iets te doen, veel te warm, veel te zwoel. De kleren kleven aan mijn warm gekookt vel. Druppels zweet likken zich een weg in de rimpels van mijn voorhoofd, om dan langs mijn gezicht, naar beneden aan mijn kin te kietelen. ‘k Ben te lui, om iets uit te spoken, ik blijf liever ondergedoken, in het avond donker, zonder licht…

morgen wordt beter de dag voorspelt het altijd maar warmer en heter ik voel de passie zweten mijn lichaam verdrinkt in verlangen naar de dag van... morgen!…

Het moeilijkste om te leren is doorgaans afleren!…

Die koontjeskleur- zo rood als rozen- lozen? Je raakt dit kenmerk van verlegenheid Dankzij de chirurgie eenvoudig kwijt Want blozen is natuurlijk uit den boze Maar valt zo'n ingreep met de tijdgeest samen Nu wij ons voor steeds minder dingen schamen?…

Ik neem mijn pen, klaar om weg te dromen, woorden beginnen uit mijn hart te stromen. Ik schrijf over hoe het ooit eens was, toen ik nog mijn leven in jouw ogen las. Ik schrijf over jouw tranen, soms alleen aan mij gericht. Over waar wij samen waren, in het middelpunt van het licht. Ik schrijf over wat ons overkwam, zoals twee prachtige…