Alle inzendingen over korrel zout

Snijdt mijn commentaar geen hout Neem dan mijn “peanuts” met een korrel zout…

Ik zal proberen te begrijpen als jij me vertelt wat begrijpen is ik zal van de mensen houden als zij me zeggen waarvoor haten is als ik verkeerd ben en nooit zal begrijpen noem me dan niet fout of ook niet als ik afstoot niet om jou te wijken de wereld, eén korrel zout..…

Maar of je er nu wel of niet van houdt, Neem dat geklets maar met een korrel zout.…

Ik snak naar begrip en wetenschap, gevoelsmatig neem ik afscheid, neem 'sapiens' met korrels zout, nietig, niet verdrietig. Ik rust in vrede.…

Al roept men 'fear' en 'joy' en 'in' en 'out', mijn tip luidt: Neem Dat Met Een Korrel Zout…

Eerst nam ik dat idee met korrels zout, Maar klontjes melk zijn ook voor mij een zegen. Ik drink mijn melk nu met de fermste slokken, Nu heb ik thuis iets in de melk te brokken.…

zout…

Oefening staalt spieren schuurt erosie weg ik zweet stofwolken korrels zout in zand. En zie een reebok spichtig wegschieten een onbewaakt moment valt op slag dood.…

Serveer ontstane filozie mèt, fijn of grof gemalen, korrels zout. Dat smaakt ! Naar méér !…

Luisterend naar je ogen ze spellen het woord liefde letter na letter vetgedrukt als een uitnodigende rode loper op een ondergrond van vereenzaamde stenen uitgerold tot aan mijn tenen wachtend op mijn eerste stap Je veegt de korrels zout uit m'n ogen met jouw fluweelzachte vingertoppen en met vlag en wimper haal je me binnen waarna je de…

En weer besefte ik hoe tijd verglijdt als korrels zout verstrooid in eindigheid.…

Met een korrel zout je opmerkingen nemen, dat was er niet bij, alles nam ze voor lief aan. Je overwerk, je rare telefoontjes de berichtjes die ze niet hoefde te lezen, want ze waren niet voor jou, waren verkeerd verbonden of het was een verkoper die je afwimpelde met de woorden, dat het nu niet uitkwam.…

Haar kasteel bleek immers als een grote korrel zout zand, of duizend, te verregen. Zo smolt ook ik tot haar. Zij, in de verte buiten. staan. Mijn honderd doorweekte benen. Ik zwom zeven dagen. Ik voelde mij wegebben in haar stroom. Ik waadde in haar bloed- end nalatenschap van hemels witte watten en steriele, onbegrepen verbanden.…

En wie zich op een korrel heeft verschanst en deze daardoor als de wereld ziet heeft mogelijk een veldslag in ‘t verschiet en mist het zout dat op de frietjes danst. Maar lijnen zijn in speelsheid niemendal En kijk, daar gaan mijn parachuutjes al.…

Behalve zij, die de kust in zout verdronken haalden Zo zout.…

Mensen, wat een gezeur. Zelfs de hangijzers aan de deuren schreeuwen, open, ga open. Er wordt gemeten aan de leegte van gevulde bakken. Het ergeren gaat maar door. Speel dan maar alsof je Mens erger je niet speelt.…

De echte romantici lezen geen romans; zij beleven ze.…

Onze rechtsorde is niet bestand tegen een heilige oorlog.…

Kerstmis 2004 Ik twijfel aan mijn ongeloof.…

wat wil je dan zijn ofwel de kruim van het brood of misschien de korst wil je gerstekorrel zijn gerstebier dat stilt de dorst…

-Maxima zwanger- Wie zijn er meer blij, de media of de bevolking.…

Het bezit van de Oranjes: zou Bernhard zijn Lockheedgelden erbij rekenen ?…

Er wordt nergens zoveel gelogen als in de politiek en over seks.…

we dorsen hebzucht en maaien akkers met graan we rapen kruimels en plukken leven rijp groen zoet en bedorven zaaien we twijfels vergaren woorden met de zeis oogsten we taal we nemen elkaar op korrels van zout of we zaaien stormen in glazen met water…

ze fladderen landen heel zacht op de korrels zand van het strand een kleurig bewegende rand aan de zee die om het zout was verkozen wij te midden van de opengevouwen vleugels toch aan de teugels op de bries van blauw op de klapwiek van stilte spreekt schakering zijn spel van verzameling ongelijke delen die toch als kameleons…

Het universum is gigantisch groot De weidse ruimte laat zich nauwelijks meten De aarde is, je zou het haast vergeten Niet veel meer dan een kruimel in haar schoot En op die korrel maakt de mens zich druk Om voetbal, om carrière of geluk…

Een korrel los zand in mijn hand helemaal vrij om te vallen maar de korrel ben jij die blijft liggen altijd dichtbij…

ontelbare korrels op het wereldstrand duwen rollen verdringen elkaar in machteloosheid in blinde razernij stormen stenen naar het strand verstoren verstilde rust veranderen de structuur in wanhoop verkrampen de korrels lossen op in nietsontziende golven van brute macht tot de zwartste nacht het overneemt ontelbare korrels…

blauwe ogen peilen de ijskleurige diepte van gezandstraald, gouden waddenzand, Oerol klinken onbekende kreten, wulp, griet, zandloper, briljant schuivend en driftig pikkend in scherp geslepen korrels strand zilt klinkt de zouten wadstem, schuchter streelt de noordenwind de wuivende halmen, knipogend naar kleine pleviertjes, met hun tere…

Het leven is als korrels zand Samen zijn ze een heel leven bestand Tegen de woeste golven van de zee Maar ineens neemt de zee die ene korrel mee Als een veertje o zo licht Naar een heel mooi helder wit licht Daar kan die korrel stralen als een ster En is hij voor de andere korrels zand nooit heel ver…