Alle inzendingen over omdraaien

Soms wou ik dat ik je even uit kon zetten ook al is het maar voor even zodat ik ook eens wat zeggen kan en dat je mij eens aandacht zult geven. Jij hebt altijd het hoogste woord luisteren is niet je sterkste kant je klept en ratelt maar door jouw verhaal heeft altijd d' overhand. Zat er maar een sleuteltje in jou dan liet ik je even stoppen…

Soms wil ik omdraaien denk ik weemoedig aan omdraaien het roer om of een bladzijde terug halverwege in een onbestendig boek terug is bekend Gewoon mijn bed weer in de nacht door terug kruipen tot de avond ervoor een besneeuwde zondag inglijden Of juist een dinsdag over zonnestralen…

Ik ben zo bang zo bang als ik me omdraai verander je misschien als ik me omdraai bedenk je je misschien neem je alles terug wat je zei Ik ben zo bang zo bang als ik verander zie je me dan niet meer als ik verander ben je er dan niet meer trek je alles terug wie je was Ik ben zo bang zo bang als ik je woorden niet goed interpreteer…

dichter bij het eind kijk ik je na tot je om de hoek zal verdwijnen alleen als je je zou omdraaien zal ik wuiven niet roepen…

Schoon het Haantje van ’t Vernuft Soms moet koning kraaien Moogt gij ’t Haantje in de borst Nooit de nek omdraaien!…

Eeuwige nazomer 't Was reeds november haast Maar -regelmatig toch- Scheen weer de zon Soms was het bijna zelfs Zondereenjasaanweer Wat onberekenbaar Omdraaien kon…

druiven roken sigaretten melken vlees drinken slapen op de plank dromen oppotten alles op z'n kop zetten om werkelijk- heid te verslaan als een bezeten journalist.-…

Terug naar de baarmoeder Dat zou moeten kunnen naar het moment van conceptie Dan de eerst aangekomen zaadcel alsnog de nek omdraaien om de tweede in de honger naar bevruchting een faire kans te geven Zou het leven dan te dragen zijn?…

Ik loop op een weg Die leidt naar nergens Te komen Waar ik niet wil zijn Te zoeken Wat ik niet kwijt ben Te zien Wat ik niet wil zien Te horen Wat ik niet wil horen Te weten Wat ik niet wil weten Ik wil mij omdraaien Maar dat gaat niet De weg leidt naar nergens…

Een knop omdraaien.…

of zou je je omdraaien, en denken dat je hart is vermoord.…

Een nachtje slapen zonder lawaai want wat kun jij zagen zeg denk dat ik me omdraai en nog een uurtje "leg"…

Ik ben Een pion van het leven Neergezet En onvrijwillig voortgedreven Ik gehoorzaam Loop met de stromen mee Denkend Dit is niet oké Ik wil niet Doen wat wordt verwacht Wachtend Tot mijn pijn wordt verzacht Ik wil Nu stil gaan staan Mij omdraaien En Gods kant op gaan…

Dag zeggen, kost moeite, adieu zeggen, doet zeer Afscheid nemen van wat was, is elke keer Een crime Zwaaien kost moeite, lachen nog meer Omdraaien en weglopen, deed nooit eerder zo’n zeer Als nu.…

knaag jij onophoudelijk aan mijn jas waarvan de stof al tot stof was vergaan ondanks dat ik me omdraai schroom jij niet om dit patroon voort te zetten nu ik naakt voor je sta, en je met met lede ogen aankijk ben jij in geen velden of wegen te bekennen…

Dat ik me omdraai en hij er zit alleen, net als ik, en nu we weten hoe het werkt zouden we er meer van kunnen maken als hij, als hij wil en deze kans grijpt voor de gong gaat, en als ik, als ik durf om te kijken nu het nog pauze is…

Niet van God, maar van't socialisme los wordt 'Das Kapital' gered door Wouter Bos Marx zal zich dus wel in zijn graf omdraaien Overigens is't beter volgens velen, na Fortis, ook België maar te verdelen…

Zondagmorgen ik slaap m'n roes uit door alle klokken van alle kerken heen Die roes ben ik voorbij!…

Kijkend van links naar rechts omdraaiend en knikkend zijn mensen beminnelijk in het voorbijgaan nu sta ik stil praat en leer begrijpen dit is nu tijdverdrijf snel vergeten nog roepend kom eens langs, nooit nooit zal het gebeuren maar ook zo´n gebaar lijkt medeleven…

achter de veilige spiegel ligt het schrikbeeld van de andere wereld vertel me spiegel het meest vreselijke van de andere kant de spiegel omdraaiend gaapt het zwarte gat je groot grijnzend aan fluisterende echo angst voor de angst van je angst je bent maar alleen ook al zijn er altijd mensen om je heen…

Een stem horen, omdraaien weer naar jou teruggaan.…

is een vraag Die klaar ligt in het donker Van mijn hoofd, het antwoord Is al in de vraag verborgen: Laat ik me niet ontijdig omdraaien, Want ik leef in de zekerheid Dat het nooit veel goeds kan zijn…

Zelfs je woorden met stukken werkelijkheid kan ik hier achterlaten maar dat doe ik niet want dan zal ik nog steeds je voetstappen horen en als ik me dan omdraai sta je naakt voor me met alles wat ik niet begrijp.…

Ik leg je heel even neer als handen toch weer vastpakken schud ik lijntjes tot een lach wijsheid, soms glanzend, soms mat, geeft gulle handen nog geen vingers om te wijzen wanneer ik je omdraai schicht het eerste daglicht en scherpt het zicht narcissen blijven gedijen ongegrond…

je moet omdraaien de angst en je moed tongen draaien het is te laat het spijt me voor wie ik ooit ben geweest…

Je kan je kop niet omdraaien of het wordt alweer geboren. Reclame borden in overvloed. Maar de boodschap is bankroet Internet was de uitkomst. Met zoveel boodschap dat je er niet uitkomt Gemak dient de mens. Maar zoveel gemak was niet de wens.…

Omdraaien kan al lang niet meer de strik is onnodig kort haar heeft ook wel iets maar als hij ingehouden vraagt waarom vandaag en niet morgen blijft het ijzingwekkend stil zelfs adem wordt niet gehoord blauwe ogen spreken allang geen stoere straattaal meer zij draait zich wanhopig om vergist zich in de hoogte van de donkergrijze stoeprand…

je draagt de ochtend voor je uit en ik de avond naar de ongetelde dagen van het dakloze landschap wanneer ik me stiller dan stil omdraai naar de dode hond van jaren met woorden die nergens in zee keren of zich op de achtergrond bewegen als wandelaars in richtlode wind het licht sterft en het strand stamelt ontij leg…

ik wist dat als hij zou ontwaken hij zich psychotisch kwaad ging maken waarbij redelijkheid zich weer zou omdraaien in het al te vaak gedolven graf het gaf geen pas zich zo te laten gaan geen schat te zijn maar de remmen los dan ziet hij door woede geen bomen maar het hele bos op zich af komen bladeren wuifden takken bogen…

Wel erg eng is het deze keer, waarop ik me omdraai en kniel. Een schim komt uit het duister, een hand rust op mijn hoofd. Toen het slissende gefluister, het licht ging uit, ik was verdoofd.…