Alle inzendingen over ontwricht,breken

Voetstappen, een versnelde gang. Vluchtend voor een bliksemschicht. Je hart klopt bang om wat in het verschiet ligt. Steen, glas, scherven, verwaaid papier op straat. Sporen van wreed besterven, van een huis dat niet meer bestaat. Een gapend zwart gat, een schaduw, het licht zelf zie je niet. Gewond is de stad die je achter je liet.…

Er komen dagen dat alles weer zijn gang gaat. Want hoop doet leven.…

met hetgeen dat stil ontwricht in dit breken keer op keer groeit haar vorm meer en meer.…

Misschien is teveel aan mens en medemens gevraagd, heb je ze zo vaak vergeleken, en jezelf een rad voor ogen gedraaid, waarom je op het punt staat om te breken.…

ontwricht Ik ben niet van hier dat is zeker kan niet zeggen van waar want er zit nog verdriet het legt mij in alle luren al die tijd heb ik het geweten het is het beven om ons lot waar je dit wil lezen is mij om het even zult het niet begrijpen want het is niet aan u gericht maar ga er ook niet aan voorbij het is voor u maar een gedicht…

las in een vrolijke huppel nam zij de zinnen zonder hak op de tak om steeds inspringend te kunnen beginnen zij had de sfeer van het verhaal al snel te pakken geuren en kleur tekenden bekend alleen finesses openden ogen in hun subtiliteit raakten zij aan dromen waarin de werkelijkheid loerde op een kans om totaal ontwrichtend…

Ontwricht,slechts even van angst bevrijd benijd hij hoe hij was destijds. Eigengereid,geheel onverwacht, betrachtte hij zijn plicht. Gezwicht en in kwetsbare staat, ondergaat hij d'trauma"s in zijn wezen. Verrezen en geopenbaard staart hij onbewogen. Ingetogen zoals hij is geweest onbevreesd maar zonder blaam.…

we zien de verlaten huizen de bomen die aan hun wortels rukken om zich los te wrikken van de aarde we voelen de grond openbreken onder onze voeten geen gaas op de grillige slingergang van onheelbare diepe wonden we horen de angst in zwarte verhalen in het boomloze landschap waar elke beweging dodelijk is en licht zich verbergt…

zeventien was hij toen het oorlog werd een stoomtreintje bracht hem hoog in de Alpen in die nazomer poseert hij in uniform zijn sabel losjes over de schouder ik mis jou ik mis ons dorp en de graanakkers schrijft hij in brieven aan zijn moeder temidden van het oorlogsgeweld volgt hij zijn weg door een verminkte wereld…

een druk op de knop Is niet knap Een lijkend knappe kop Denkt te rap Een rappe kop Drukt snel op de knop Om een bericht De wereld in de sturen Ongestudeerd Het lijkt gecontroleerd Maar het effect Van snelle Berichten Is dat één druk op een knop Ongecontroleerd De wereld tot in zijn diepste vezels Kan ontwrichten…

Nooit nee kunnen zeggen kan je breken. Breek dus met de gedachte dat nee zeggen fout zou zijn. Wanneer je nee hebt leren zeggen, doorbreek je de lijn, van voor jezelf te kiezen!…

breek de zang met het stille woord als de lucht zich opent in een wit accoord dat sneeuwend onze verten ziet op een wit omlijnd en traag gebied…

De sneeuw wordt straks een warme deken, als je krachten het gaan begeven en jouw steel voor altijd zal breken.…

veelvoud mijn gezicht dezelfde uitdrukking in andere proporties -de spiegel stuk-…

de meeste mensen breken meer dan een keer laat het littekens na die ze voelen als het buiten koud wordt de olifant maakt niks stuk in de porseleinkast totdat iemand zijn ziel breekt…

dreunt tot in mijn hart De mooie wolken zijn ontwricht Het regent dat het giet Dit was mijn fantasie toch niet Het slechte weer is echt Die weerwolf was echt slecht!…

zich blijven wreken Totdat twee staten zijn geheeld Met haat en hebzucht breken Na eeuwen strijd een schone lei?…

Ik voel dat mijn einde weer in zicht is als ik bijna weer van iemand houd Want liefde is slechts tijdelijk En die tijd vind ik niet meer vertrouwd Want als ik hier dan stil en rozig zit en ik merk ik verlang plots naar haar Dan gaat mijn linker hoofd redeneren het wil niet weer in scheur vergaan “Doemdenken”, pleit dan de rechterkant…

in tijden van ontwrichting raak je de bevroren ondergrond van een onbewogen onthechting blootgesteld aan blikken die je onbarmhartig van buiten naar binnen keren het naakte bestaan meer is er niet laat je van hier naar nergens gaan in tijden van ontwrichting wacht je op de slinger die alles terug in beweging draait…

Om een virus af te remmen Ontwrichten we de maatschappij Ga nog even door zo En we hebben allebei…

Door al dat zwichten Uw persoonlijkheid lopen ontwrichten En alles weggegeven. Gelukkig, want aan het einde van uw leven, Wordt u toch niets meegegeven.…

Je wil Je doet Je geeft; Niks, noppes en nada Je doet Je vreet, je staart, en leeft kijkend langs de tijd waarvan je aan je spiegelbeeld ziet dat die beweegt Koud? Kil? Jawel, Jazeker Eerlijk dat ook: - forceer, forceer, forceer, forceer, forceer, forceer - Hopend ooit met een doorbraak te ontwaken…

Breek op en verdwijn in de nacht; zie niet om naar het huis van uw hart. laat uw leven liever vergaan en verbloeden in eenzaamheid dan nog langer de wegen te gaan waarvan iedere steen u weer zegt wat gij hebt misdacht en misdaan.…

Ik speel de meneer speelloop door straten speelzit aan tafel nergens thuis zoals je weet Speelspreek met woorden speelgoedwoorden speelgoedplastic luchtkastelen speel een huis Daar loop jij kijk door de straten plassen etalages spiegelruiten toverruiten dan dun als vroeg gebroken glas de stad de steden sporen bij elkaar geveegd…

Het vorige gedicht is kwijtgeraakt in een macaber niemandsland waar oktober zich laat horen en duisternis in zwermen neerstrijkt binnen beweegt hij door de kamer alsof hij kan weglopen van een gedachte maar de beelden klampen zich vast en beuken zingend in zijn rug angstig hoort hij zijn leven breken beent nog dieper naar voren en denkt…

ik weet dat je handen er zijn maar mis in pijn hun strelende vingers het zachte raken in onverwacht kippenvel maken als ik even niet kijk ook jouw stem is vaak bij me de woorden komen steeds dichterbij als zelfs je ogen gaan spreken dan breek ik in mijn liefde voor jou…

verstrooien in jagende gang mij maakt het bang bang voor hun schaduw voor het zwart van de bui en de stortvloed van regen ik kan er niet tegen dat onbestemde gevoel te zijn zonder doel, te zijn om voor niet te leven geven lijkt de moraal opgevoed met dat ideaal voel ik me klein, te klein om ooit mezelf te zijn maar eens zal ik breken…

Mijn hoofd kapsel ik in kraakbeen van wraak En met stutten van lach recht ik mijn rug Mijn keel wordt gesmoord door een deken van zwijgen Mijn hart heeft een slotgracht van tranen…

mijn hart gevangen Even weet ik niet meer denken doet soms zeer Het strookt niet met mijn doel de stem van mijn gevoel En toch weet ik van binnen dat ik mezelf eens moet bezinnen Maar de tijd die vliegt voorbij en voel me vaak vogelvrij Ik praat werk ik slaap en leef koester heb lief en geef Blijf in hallucinaties zweven ik moet breken…

Woorden breken waar ogen spreken de taal was niet meer te verstaan waar onze liefde ophield te bestaan.…