Hartenkreten

hartenkreet (nr. 59.761):

Het geel der stilte

Zondags komt zij
altijd thuis
maar vindt zichzelf niet
in het huis

de deur staat open
licht en leeg
alsof iets haar ooit
bewoog, maar zweeg

de eieren-
ze heeft ze weer
vergeten,ze hebben
zich los
van haar gegeten

ze rollen zacht de
wereld uit
vergeten zelfs hun
eigen huid

geel dwaalt rond
zonder gezicht
zoekt naar zon
vindt geen licht

een kleur die denkt
misschien heel stil
dat zij niet
meer bestaan wil

een haas die stilzit
toch beweegt
die tijd als losse
draden weeft

en lacht,of lijkt
dat maar zo net
alsof dit lachen
wordt bezet

vrolijkheid hangt
scheef en klein alsof
het niet meer mag
bestaan, maar

ergens ooit
is kwijtgeraakt en
niemand weet wie
het nog raakt

waar stilte zich
in lagen vouwt
en niets nog aan
de tijd vasthoudt

verdwijnt iets
zacht, onbewust
alsof het oplost
in de rust-

misschien is Pasen
niet het licht
maar breken met hetgeen
dat stil ontwricht

in dit breken
keer op keer
groeit haar vorm
meer en meer.