Hartenkreten

hartenkreet (nr. 59.762):

Tussen wat blijft en wat vergaat

Onder het trage draaien van sterren
ligt iets dat niet wijkt
dat geen begin kent
en geen einde vraagt

een stilte die denkt zonder woorden
die ziet zonder ogen
en wacht tot het verstand
zich buigt

Daar, waar het blijvende ademt
proeft het denken zijn grens
en opent zich
als een oude deur naar licht

Maar beneden, in het ritselen van dagen
tikt de tijd zijn kleine waarheden
klokken van inzicht
in broze seconden gegoten

hier leert de geest tellen en wegen
vormen benoemen
lijnen trekken door het zand
dat morgen weer verschuift

twee stromen in één mens
de ene diep en zonder oever
de andere snel en helder
breekbaar

en ergens daartussen
staat hij stil

luistert
en weet
wat voorbijgaat
en wat blijft