Alle inzendingen over op ithaka

pothos overrompelt hem een hevig verlangen naar alles waar het onvervulde het mooie goede het ware op hem wachten het licht is van porselein de dag is helder zal hij morgen in Ithaka zijn?…

op het strand breekt hij als hij overrompeld wordt door een verlangen naar zijn Ithaka verlangen naar het goede mooie het ware a paradise lost overvallen door pothos smachtende tranen een hevig heimwee sluwe arme Odysseus de beproefde reis de dag is helder het licht is van porselein de queeste voorbij…

Ik liet je achter, op Ithaka, het Ithaka van Odysseus, de mooie, Griekse visser, die ik eens beminde. Hij noemde mij 'zijn Afrodite', toen we nog verkeerden met de goden, lange, zwoele, nachten en koele morgens, op het strand.…

zwartomrande oranjegetinte basketbalballonsurprise in reuzenverslindershanden in petto hebben voor het metamorfosische nageslacht dat in de eilandverleidingsherhaling van Odysseus met Kirke de man-in-diertovenares en Kalypso Oigygianimf niets anders zien dan levenswandelpiraterij van de grootste Poseidonversmadende zwerverkoning van Ithaka…

De zahir beheerst gedachten als de passaatwind die asgrauwe boten met brandende lichtjes op zee als een hongerige wolf vernielt in de nacht de geur van bittere amandelen daalt op de wind langs boomtoppen af ithaka als een illusie van het geheugen heimwee naar de belofte onvindbaar overal ooit zal ze je vertellen over dat wat misschien…

Bij de thuiskomst op Ithaka was er alleen de hond herkende mij bij het snuffelen aan de bezwete hand De geur van na een everzwijnenjacht het hart klopte nog in de keel alsof het land, het water de zon me niet herinnerde al was er wel de vertrouwde wind met een verhaal van jaren zout Zou jij nog dezelfde vrouw alle gegadigden voor jouw…

Ik kon mijn geluk niet op, sliep diep, nog even, dan zou ik weer op het strand wakker worden, op eigen grond: mijn Ithaka. O, kon ik dat nu nog maar, één laatste keer, om het af te leren.…

De terugkeer van Penelope's Odysseus naar hun belaagd paleis op Ithaka is voor eenieder die Nausikäa niets zegt, noch zijn geheime gids Athena verplichte kost al was op een haar na de held gebleven op Ogygia het eiland waar hij als een tweede Zeus viel voor de charmes van de nimf Calypso en zeven jaar lang doorbracht in haar huis waar…

zing Mnemosyne zachter van Odysse die wist dat Ithaka geen einde was,maar enkel list zij komt waar woorden zich stapelen,herhalend bestaan draden los draden doch vast aan niets wordt voldaan Polyphemus kijkt, één oog, genoeg om te zien Poseidon schuift onder zinnen- hoeken zoek ,cirkel stil en misschien donkerste van het donker…

een verwilderd uitziende avonturier duizendlistige missie volbrengende zeegodbedwinger scheepsrampsurvivor na jaren d'amour van godinnen en nimfen ten lest aangespoeld op het land der Phaiaken   waar Nausikäa hem geleidt naar 't paleis voor zijn thuisreis naar Ithaka  alwaar de retromorfose van Pallas hem wacht de truc met…

plafond en wijd en zijd tot aan de kim een breed panopticum en 's nachts een sterrenfirmament als leidraad in de stromen van Poseidon's willekeur god der wrake van het water, storm en wervelwind; uit wolken rijzen luchtpaleizen, uit de golven klinkt een stem 'sla geen acht op zangsirenen smeer je oren in met was denk aan Ithaka…

Na de val van Troje, waarover ik voor altijd zwijgen zal, wilden wij, mijn bemanning en ik, terug naar huis en haard, met baard en al naar Ithaka; wij smachtten, na tien lange jaren, verbouwereerd door het doorstane leed, naar onze zeer geliefde vrouwen, kregen almaar meer honger.…

Tiresias, de blinde ziener die ook zeven jaar lang een vrouw was, had evenwel gelijk, áls ik hem gesproken heb in het dodenrijk, over wat mij en mijn mannen nog te wachten stond op onze reis terug naar huis, terug naar Ithaka.…

California het is dan wel ver hier, maar mooi en heet als een oven een warm paradijs aan de kust een plek onder de zon volop plaats om te wonen Hotel California is elk seizoen elke tijd van het jaar weer een must Ze heeft veel mooie en knappe bewonderaars maar noemt geen van allen haar vriend ze doen zich te goed als vrijers op Ithaka…

Terug naar huis, terug naar Ithaka, naar onze vrouwen die erop vertrouwden dat wij zouden wederkeren als mannen, mannen met baarden en zwaarden, gesterkt in het strijden; het diepe verdriet om het overlijden van onze makkers in de hel van Troje, hadden wij allang overboord gegooid, achter ons gelaten.…

Vermomd als bedelaar in opdracht van Athene mijn wijze steun en toeverlaat had ik dan ook niets te vrezen bij Eumaios, de trouwe hoeder ooit als koningszoon geboren "O vertel mij, waar zijn wij nu waar ben ik nu weer aangespoeld dat paleis dat ik daar zie is dat niet van koning Odysseus?" Argos, die zijn stem hoorde begon te kwispelen…

Ik wilde niet, echt niet, niet mijn Ithaka verlaten, dus veinsde ik waanzinnigheid en ploegde met os en ezel het strand om en zaaide zout. Echter was het mijn grootvader, Palamedes, die mij doorzag, – laat ik daar eens mee beginnen.…

Het waren de zwakkere broeders die achtergebleven waren, toen wij manschappen voor het leger zochten, spaarden wij de minder dappere, en misschien ook wel de minst knappe knapen, om de vrouwen later niet in verleiding te brengen. Mijn lang uitgestelde thuiskomst, de reis was tegen mijn zin in eindeloos verlengd: men zou tranen plengen om de…

De maan hangt stil te dromen boven het slapend veld zij fluistert aan de bomen een zilver zacht verhaal verteld De nacht houdt haar gevangen toch straalt zij zonder spijt in licht dat blijft verlangen naar zon die 's nachts verdwijnt…

Donkere wolken koppen boven woeste golven drijven naar de duinen  staande op het lege strand zie ik ze komen boze luchten word ik nu de schaduw van mezelf? Of laat ik nu gebeuren wat er komt? De wind trekt aan mij en word ik gegrepen door de ontembare natuur en verliest nu mijn eigen overmoed…

Niemand weet dan ook uit hoeveel stukken dit concertstuk bestaat en niemand weet of er levensliederen in ten uitvoer worden gebracht met veel noten op de zang………of juist weinig. Het concertstuk van onze moeder klonk bij ons altijd als muziek in de oren. Geen valse noten, geen verschil in toonhoogte………..naar niemand van de kinderen. Nee,…

We kunnen nog geen afscheid nemen, maar vandaag is dan toch die dag. De zon schijnt, maar inwendig huil ik zacht. Op je laatste rustplaats aangekomen kijk ik om me heen. Zijn er meer die zich zoals ik voelen, of ben ik maar alleen? Peinzend buig ik me weer tot je graf, maar alles gaat langs mee heen. Het enige wat ik nog kan denken is,…

Twee meisjes Zongen zachtjes Hun lieve liefdesliedjes Beide meisjes creëerden Hun creaties koesterend Afscheid nemend Maar nooit Van mijn netvlies Dansend in dromen Alles lost langzaam op Niet deze dromen Altijd bij mij dragend Daarom zing ik mijn lied In de verre velden Wie zal het nog horen Alleen mijn twee meisjes…

Hoog in de lucht Draagt de wind Tranen van de Andes Bereiken nooit de oceaan Ik draag het mee Lichaamstaal Handen en voeten De armoede kleurde De tranen rood En ik draag het mee Nergens was het veilig Op elke hoek loerden ogen Ongelukken per ongeluk Droefheid en frustratie Ik draag het mee Tranen mengen zich Met het leven ten…

Sprakeloos Niet te bevatten De controle kwijt Wat doe je dan Is er ergens hulp Hoe lang wachten Een warme blik Medeleven vol begrip Liefdevol word je benaderd Ook door je buurman Zijn dochter en zijn zoon Maar dan weer alleen In de woestijn van eenzaamheid Je glijdt weg Zinkend in drijfzand Het geeft verdriet Ze zien het bijna niet…

De zomerzon schijnt helder de lucht is helemaal blauw in dit licht vindt men al gauw het land gaat naar de kelder de zomerwind zal koelen het land is helemaal droog de woningnood is veel te hoog asielverzoekers laat men spoelen de zon die vrij blijft schijnen de wind die vrij blijft waaien de waarheid wil niet draaien geen mens…

Als een breuk wordt geheeld, hersteld Soms met pleisters, gaas en tape Kan je dan op dezelfde voet doorgaan? Neen, dat bestaat niet en bestond niet!! Het zijn steeds andere maar wel vernieuwde stappen Zeker kan dat een stap voorwaarts zijn Waarin je je ook weer zou kunnen verstappen Of van tijd tot tijd pas op de plaats neemt Dat gebeurt…

Er zat iets poëtisch in de conversatie we wisselden gegevens uit met geluidloze woorden een duif weggevlogen uit een oude droom vloog over een landkaart naar de horizon waar geniale autisten gespecialiseerd in nudisme de route van organisatie voorzagen je vertelde iets over een woonplaats waar vogels met de doden spraken ik…

zeven magere meisjes zaten bij elkaar, ze kauwden blauwe bessen en praatten over haar.. Er was dus nog een achtste, die had een foute coupe dat was, ontegensprekelijk, het schaapje van de troep. Ze gingen wel eens roken, dat deden ze per zeven want wil je erbij roddelen, dat doe je dat oneven.. Ze hadden ook een leider, al was die informeel…

Erg hard te moeten breken me lieve vertrouwde waarden Doet heel hard pijn voelt ook weinig fijn... Poeslief en ik zijn erg aan Rust toe Digitale boel even alle boeken toe. Lichaam en ziel trekken dan slechts aan één zeel Zo prioritair ook ergens niet erg reëel. Rustig orde op zaken stellen, je concentreren op wat nu en hoe Vergt Rust ook…