Odysseus’ verhaal; op eigen bodem

Het waren de zwakkere broeders die achtergebleven waren,
toen wij manschappen voor het leger zochten, spaarden wij
de minder dappere, en misschien ook wel de minst knappe
knapen, om de vrouwen later niet in verleiding te brengen.

Mijn lang uitgestelde thuiskomst, de reis was tegen mijn zin in
eindeloos verlengd: men zou tranen plengen om de gestorvenen,
de ware helden van dit verhaal, wijn offeren, rijkelijk vergieten,
werkelijke slachtoffers de hemel in prijzen voor hun bereidheid

om te sterven. Voor hun koning. Ik, Odysseus, kwam nu aan land,
terug op eigen bodem, maar herkende het niet meer. Ik zweer
bij Zeus (excuus, oude gewoontes leer je moeilijk af) dat mijn kleren
de mensen denken deed dat ik, in een vod, een versleten kleed,

rondliep als een zwerver. Het ergerde mij niet dat men mij zelfs niet
als hun koning herkende. Sterker nog, dat kwam mij wel zo goed uit;
alle mannen uit vooraanstaande geslachten, dachten dat zij Penelope,
door de mouwen opstropen alleen, haar ongestraft konden schaken.

Stuk voor stuk, gekruiste bijl na bijl, faalden zij, daalden zij in achting
bij Penelope, mijn koningin, die überhaupt nooit had gehoopt dat één
het lukte wat slechts één man kon volgens de verschillende mythen:
de boog spannen, waar het allemaal om begon, - en de vrijers doden…

Daar moet je geen zoet wandkleed van weven, ook geen mooi einde
aan breien, of een opgevrolijkt verhaal over schrijven. Het lijden was
werkelijk afschuwelijk, niets om zomaar mee aan de haal te gaan. En
over Troje kan ik kort zijn: daarover blijf ik onverbiddelijk. Zwijgen

tot in dit graf,
onder de rots,
in de rivier die is ontstaan
uit mijn tranen.

... [deel 7] ...

Schrijver: R.E.N.S., 4 oktober 2026

RENSgedichtenoutlook.com

Biografie van deze schrijver

odysseus ithaka vrijers

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 83