Werkman

Zijn sterke handen zijn ouder geworden,
door daden en dingen die tot actie dwingen.
Hij mist de lenigheid van vroeger,
de vlotte vingers van weleer,
en de soepele omgang met de natuur.

Stevige schoenen met versleten zolen,
eelt op zijn taaie, doorleefde ziel.
Zijn te strakke broek toont nog altijd trots;
zijn billen raken nooit vermoeid
van het starre zitten op een steen.

Maar de jaren wegen, hij heeft een mank been.
Een jas, veel te groot voor woorden,
brengt hem voortaan nergens heen.

Zijn vluchtige gedachten, vol pure poëzie,
stuiten op een wereld die hem niet verstaat.
Zij vluchten in de stille eenzaamheid,
nog voor de avond valt.
Wanneer hij plukt, die wrange vrucht
van doelloosheid en lethargie.

Het is voorbij, het werkzame leven —
te moe om nog extra energie te geven.

werk pensioen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 75