Een briefje

Er lag een beschikking
op papier,
met woorden die zwaar kunnen wegen
als deuren die dichtvallen.

Maar vóór die regels,
vóór het besluit,
vóór alles wat niet meer anders kon,
lag een brief.

Niet aan een dossier.
Niet aan een nummer.
Niet aan een probleem
dat opgelost moest worden.

Aan jou.

In woorden die niet te hoog reikten,
niet langs je heen spraken,
maar probeerden te zeggen:

‘Ik heb je gehoord.’
‘Ik weet wat jij hoopte.’
‘Ik weet dat dit pijn doet.’

De rechter kon niet beloven
dat jouw wens de uitkomst zou zijn.
Soms bestaat de goede keuze niet,
alleen een keuze
die gemaakt moet worden.

Maar zij bleef staan.

Niet boven je,
niet achter een bureau van regels
of een stapel papieren,
maar even naast je.

Met een paar regels
die ruimte maakten
voor jouw kant van het verhaal.

Want achter veiligheid,
behandeling,
de volgende stap
en alle woorden uit een dossier,
zit een kind.

Een mini-mens
met een hart dat sneller klopt
wanneer anderen beslissen
waar het verder moet.

Misschien las je die brief één keer.
Misschien tien keer.
Misschien verdwijnt hij ooit
tussen andere papieren.

Maar op dat ene moment
wist je misschien:

ik ben niet vergeten.
Mijn stem was er.
Ook al veranderde zij
de beslissing niet.

Slecht nieuws blijft slecht nieuws.
Verdriet wordt niet kleiner
omdat het vriendelijk is opgeschreven.

Maar wie de tijd neemt
om uit te leggen,
om te luisteren,
om niet weg te lopen
wanneer het antwoord pijn doet,
laat iets achter
dat groter kan zijn
dan een paar regels op papier.

Een mens naast een mens.

Een briefje.

En de stille belofte
dat je,
zelfs wanneer je niet krijgt
waar je op hoopte,
nog altijd gezien wordt.

... Gebaseerd op en geïnspireerd door een post van Benjamin Witzand, ervaringsprofessional Hoogspecialistische Zorg & transformatie JeugdzorgPlus bij Pluryn ...

Zie ook: http://deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
3 oktober 2026

Infodoodkorte.nl

Biografie van deze schrijver

jeugdzorgplus rechtspraak gezien

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 28