Alle inzendingen over poëzie

De opvatting dat verstaanbare poëzie beter is dan moeilijke poëzie is een misvatting. Sterker nog, het is precies tegenovergesteld aan de waarheid. Onbegrijpelijke poëzie is altijd beter dan makkelijke poëzie.…

Poëzie benadert men langs de empirische weg, m.a.w. poëzie ervaart men, met nog andere woorden: eenieder maakt voor zichzelf uit wat poëzie is.…

dichterlijke zegen het zwijgen in de woestijn dat is poëzie, niets anders dan poëzie…

Poëzie heeft geen normen. Poëzie danst op de maat van het ogenblik.…

Poëzie heeft geen normen. Poëzie danst op de maat van het ogenblik.…

Poëzie staat niet boven de tijd, zij geeft daar uitdrukking aan. Poëzie is niet heilig, maar soms heel laag-bij-de-gronds. De poëzie is geen godin die van boven op de dichter neerdaalt, maar een ledenpop in zijn handen.…

poëzie' 'of een gedicht'?…

Misschien wel het meest essentiële verschil tussen proza en poëzie is, dat je proza kunt navertellen en poëzie niet.…

Poëzie is geen tijdelijk onderdak poëzie is kost en inwoning - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Gerrit Komrij (60): gefeliciteerd! Redactie Nederlands.nl…

Ik hou van poezie maar begreep op school nooit iets van metrum en van ritme van jambes en hexameters maar terwijl ik het niet snapte hield ik van poezie voor altijd…

(tegen wil en dank) soms stokt de poëzie dan voelt het leeg van binnen niets kan ik dan beginnen hoe ik ook hoor of zie... soms stokt de poëzie dan zijn mijn woorden op niets kan ik nog verzinnen en er valt niets te winnen... soms stokt de poëzie dan raak ik buiten zinnen en sta ik op mijn kop mag ik opnieuw beginnen..?…

is het de poëzie bij een foto of de foto bij de poëzie dat is de vraag de dichter echter kent het antwoord maar hij geeft het niet prijs hij zegt de lezer mag zelf de keuze maken…

In een blad de nerf of in de zon de glinstering van een glasscherf, ook daarbij is sprake van poëzie. En woorden veel of weinig gesproken of is er niets gezegd... een paar geschreven slechts, zelfs dan is er poëzie, echt!…

poëzie is een rivier die de verbeelding draagt meevoert op haar stroming zij is de regen die de voetstappen van de dode meeneemt de gedachte waarvoor je achter tralies belandt poëzie is de schoonheid van de kanteling naar de zwartheid van het licht zij is de angst die op een zonnige dag in het heldere oog van het hert schijnt…

De poëzie is niet poëtisch.…

Poëzie is een daad van bevestiging. Ik bevestig dat ik leef, dat ik niet alleen leef. Poëzie is een toekomst, denken aan de volgende week, aan een ander land, aan jou als je oud bent. Poëzie is mijn adem, beweegt mijn voeten, aarzelend soms, over de aarde die daarom vraagt.…

En da’s ook poëzie, maar dan met E-nummers. Je zoekt een antwoord in een vers, vindt een sticker op een banaan. Je denkt: “wat is dit allemaal?” En poëzie denkt: “ja, precies.”…

(de gedichten wel) wanneer je mensen zou tellen die daadwerkelijk nog wel eens poëzie lezen dan kan je gerust stellen dat poëzie niet bestaat waarom ik dan toch altijd maar gedichten blijf schrijven dat is voor mezelf ook een raadsel…

poëzie laat zich niet sterven als de reis ten einde is schrijft in alle talen waar de dood te stil is om het te verbieden poëzie houdt niet op als het keerpunt eenzijdig het lichaam neemt, want de geest van een dichter is de jeugd die altijd blijft poëzie is de adem van de schrijvershand, het typt het zwart van inkt met gele stippen…

Het is de schaduwzijde van de experimentele poëzie, dat zij een groot aantal jongeren in de waan heeft gebracht dat de eerste de beste banale gedachte, waarvan men de woorden onder in plaats van naast elkaar schrijft, nu ook maar meteen poëzie is.…

(over het klankdicht) hij had het over grootse poëzie en gaf een voorbeeld van orakelklanken ik zei hier heb ik echt van zitten smullen hoe kan ik u ooit bedanken hoe prachtig toch die grootse poëzie en zo eenvoudig ook door simpel uit je nek te mogen lullen…

het alfabet is kostbaar onder het juk van de tijd door een droomgevoel ben ik verliefd geworden in de ziel van poëzie maar hoewel, taal kan niet alles voor het oog bevrijden altijd zweven er zwart-wit beelden door mijn geheugenbank die niet in poëzie te lezen zijn…

poëzie is ook de vader van een bekende dichteres aantreffen in diep stilzwijgen en aan lichaamstaal lezen dat het zoveel beter is hem niet aan te spreken soms ontmoet je poëzie zelfs in de verzwegen woorden...…

Wie geen poëzie in zich heeft, zal haar ook nergens vinden.…

Poëzie zaait onrust.…

Poëzie: vakantiegeld van het woord.…

Als poezie de ziel niet verheft dan zijn de woorden zinloos…

Poezie is voor het oog maar blijft hangen in het hart…

op zijn zestigste, ontdekt hij de poëzie, alsook het leven…

Ik wilde wel dat onze knappe jonge dichters zich mijn simpele definitie van proza en poëzie eens herinnerden; namelijk proza = woorden in hun beste rangschikking; poëzie = de beste woorden in de beste rangschikking.…