Alle inzendingen over pretentie

Een intentie heeft iets op het oog, beoogt iets een intentie heeft een doel met achterliggend gevoel, laat het zo zuiver en oprecht zijn.…

De pretentie als zouden we weten waar we het over hebben, kleineert het mysterie.…

Wat was eigenlijk de essentie Van uw pretentie?…

Dat deed hij zonder enige pretentie. Zelf vond hij dat hij het maar matig kon. De erfenis die hij ons heeft gegeven: het understatement tot een kunst verheven.…

Groots in nietigheid Schrijf, blijf Geniet dat moment Meer krijg je niet Erkenning duurt Slechts een seconde Herkenning, pretentie In zoet verzuurd Strijdend voor geluk Ik loop stuk.…

wat heeft de dichter bewogen en waar dacht u aan vraagt men mij weleens dan denk ik dikwijls de dichter bewoog nauwelijks en dacht nergens aan dus zó kan het ook een gedichtje schrijven zonder pretentie en dan maar wachten op de reacties…

wie moeilijk te vangen blijkt wordt door de niet-vissers gerespecteerd om zijn eerlijk gedacht en ijzeren wil, daarentegen wordt hij achterna gezeten door gulzige, op buit beluste hengelaars, pretentie en hoogmoed verweten een niet te vangen gril.…

In de avond wacht de nacht, schminkt zich, een kaartje van bewonderaar, bloemen vooraf, zenuwachtig in zichzelf pratend, angst voor de pretentie van dwingende aanwezigheid. In de avond wacht de nacht tot de voorstelling begint. ---------------------------------------------- uit: 'Het meer van de ondank', 1987…

en dan ineens is alles weg verdwenen zonder reden geen zicht meer op wat was of ooit pretentie had te zijn opgelost is de verwachting dat stilte voor zichzelf sprak geen wonder, zonder stem is nog nooit iemand gehoord een spiegel komt pas in beweging als een voorbeeld wordt gesteld alleen, waar is de beeldvorming van een ongrijpbare illusie…

Geluk is niet ongelukkig zijnde Van alle dimensies geen extensie De vierde van Christus in pretentie Bij wel en onwel tevens de vijfde Gelijk aan de door de wijn verfijnde Zesde die voor de fles van preventie De zevende vasthoudt in detentie Een negen als etiket gelijmde Wie dit niet gelooft, zit in de achtste En moet op jonge jenever wachten…

daarentegen wordt hij achterna gezeten door gulzige op buit beluste hengelaars, pretentie en hoogmoed verweten, door de roddeltantes beladen met alle zonden van israël en door de goegemeente uitgespuwd of als een zondebok de woestijn ingestuurd. afgunst mist inzicht en aanvoelen.…

jij smeedt je eigen leven blaasbalgt lucht door antraciet tot ijzer witheet kleur kan geven hamert op het soepele metaal plet wat rond en zo onbuigzaam was koelt met water weer de vorm vast je handen maken goud zelfs ijzer wordt weer staal jij chroomt in meerdere dimensies jouw levenskunst heeft schoonheid als pretentie…

als jij zacht mijn lichaam streelt voel ik gedachten dwalen in tijd waar rust nog schreeuwt om zwijgzame verhalen die geruisloos zijn ontstaan zonder enige pretentie vredig, kalm doch aangenaam als in een andere dimensie vergeet ik leegte om me heen geniet ik stil en huiver van de stilte heel alleen die schittert, puur en zuiver want…

zij was een wijze vrouw, zonder pretentie. zij bespeelde in de vorige eeuw al de lichaamstaal op een wonderlijke manier: zij zag alles, maar ook veel door de vingers, zij hoorde de roddels maar die waren aan haar niet besteed, voor haar mochten die in de doofpot.…

Onze band vervaagd tot wat woorden geladen met gevoel om een hartvol roest Schitterende herinneringen De kleur van jouw ogen Die eerste keer, verdwaald in elkaar, samen de weg aan het vinden Alles waar jij goed in bent dat je toch los moet laten Cadeaus zonder pretentie hand in hand gegeven voor het hotel, in vallend blad…

*832-III* zolang ik wacht tot de nacht in alle zwaarte van zijn zwart langs mij heen is gegleden heroverweeg ik mijn verleden heden en toekomst alle felle kleuren die ik aanbracht in de uitwisseling van gedachten lachend om mijn eigen pretentie zie ik hier en nu de ontbrekende essentie onverschrokken blijf ik staren in die spiegel…

Soms zingt een liedje zomaar in mijn hart, een simpel wijsje zonder veel pretentie; het groet de mensen want het weet, de liefde is toch de essentie. Soms zingt een liedje zomaar in mijn hart, een heel eenvoudig ding, met kleine voetjes: ze lopen zonder denken voort en zenden jou ook vele groetjes.…

ook in de arcadebogen zie ik nog je ogen in germaans profiel jij was het waar de keizer toen voor viel en troepen stuurde uit omringde muren je romeinde in de macht van glans was exotisch zijn commotie gaf jou alle kans maar in decadentie verloor hij zijn pretentie jou te evenaren was teveel je blonde haren roken naar de zee…

Tussen de zwarte lijnen en de scherpe pakken is er soms een ontmoeting, jij bent ergens net als ik maar de metro raast ritmisch door en ik ben niets dan storende harmonieuze pretentie Gebouwen proberen god te raken, in arrogante lelijkheid zoals de regenboog van staal met aan het einde China in een loods, Frankrijk en Italië…

luidkeels onmacht werd getoond de kou sloeg om mijn hart voelde opnieuw hoe onrust heerste sloffende voetstappen in de onooglijk saaie gang hoorde vals gezongen zinnen weer borrelt storm omhoog in mij geef het de ruimte die het verdriet van toen verdiende het spook van dementie nu weerkaatst de zon wat vreugde van een bezoekje zonder pretentie…

Overspelig is de dromer Die in winter, herfst en zomer Met al die geile vrouwen speelt Die zich vol met drank laat gieten Van de liefde wil genieten En zijn vrouw genot ontsteelt Op deze drie kwartalen rente Teert hij verder in de lente En zijn vrouw barst van verlangen Hij eet en drinkt voor zijn potentie Zonder verdere pretentie Want…

En trouwens, nu u ik u toch zie een vraag vindt u die troep op de tv geen plaag of jij, voor mijn part, jonge dichterblaag ik noem geen naam - zet ze maar op een rij pretentie- waarde- inhoudloze troep je hebt geen kijker nodig of een loep voor dikke mik en zakkenklopperij Waar blijft cultuur met hoge c, nietwaar een dikke vinger voor…

Je bent een stil genie, zonder pretentie, in de schaduw van de pen, voel je geen rivaliteit. Met een gum als je vriend, klaar voor elke fout, wordt elke misser in een oogwenk verdoezeld. Potlood, je hebt geen inkt nodig, geen pracht, toch breng je ideeën tot leven, dag en nacht.…

Welke pretentie heeft de mens om tegen deze natuurlijke gang van zaken in te gaan?’ Ik keek hem aan en vervolgde: ‘is dat genieten? Geniet je van wat je doet nu?’ ‘Natuurlijk niet! Wat denk jij wel? Ik ben een mens!’, was het verontwaardigde antwoord.…

." Ik wil die klippen van speculatie en pretentie omzeilen. Speculatie vermijd ik door net als de weerman niets te voorspellen, maar alleen verwachtingen uit te spreken en wel verwachtingen op grond van de richting waarin de evolutionaire ontwikkeling zich beweegt.…

Ik doe afstand van elke ambitie of pretentie. Dat ik kan typen en de telefoon aannemen daar zal niemand aan twijfelen. Ik besluit secretaresse te worden. Ik bel een bemiddelingsburo voor secretaresses bij advocaten- en notariskantoren, en doe mijn verhaal. Het afwijzend antwoord klinkt licht beledigd: ‘Mevrouw, secretaresse is een vak’.…

En dat is ook wel zo: ik mis het gevoel van rust, van verstilling, van simpel bestaan zonder pretentie, zonder mij ontstijgend doel.…

Het heeft niet de pretentie de werkelijkheid zélf te representeren in al haar samenhangende aspecten. Zo laat ook de ontleding van een bloem in stamper, meeldraden, kelkblaadjes, pigmenten, geurstoffen, celstructuren enzovoort de werkelijkheid van een complete, levende bloem niet zien.…

Ik heb niet de pretentie op die vraag een wetenschappelijk gefundeerd antwoord te kunnen geven. Ik beperk me tot een soort analogie. Heel veel mensen hebben tegenwoordig de beschikking over een computer. Al die mensen samen hebben een onvoorstelbare massa aan gegevens in de geheugens ervan opgeslagen.…

Wij hebben de pretentie in een beschaafde tijd te leven, terwijl er al verschillende grote beschavingen totaal zijn verdwenen. Zoals de Inca's, de Maya's, de Kelten, de Skieten, de Grieken en de Romeinen, de Egyptische beschaving om er maar een paar op te noemen. Ik vraag me slechts af: waar blijft de tijd en waar komt die tijd toch vandaan?…