Alle inzendingen over wildernis landbouw

Over het fietspad blaast een oude eik nieuwe bladerlucht, toont trots de zwarte spleet binnen zijn kruin en voet: felle bliksem streed met de sterke stam; snel nam het vuur de wijk. Als onkreukbare vorst schouwt hij langs de dijk aan rivier de Mark, is voortdurend gereed tot waken bij spel van vreugde en leed in zijn klein, beschermd, niettemin…

Ik heb een specifieke taak verricht ten behoeve van landbouw in een heel moeilijke tijd.…

ik wacht en sleep mijn buik tot in de dageraad en met je woning nog net niet voorbij de dood, verhuist ook de morgen voorgoed de wildernis en de verscheurde vogels van onverschilligheid dagen gaan heen en tijd is kort weet je nog, liefde en een kinderhand ik slaap niet meer weet je nog, liefde in een wieg…

Er zat een valk op mijn balkon de wildernis dringt in de stad hij was het liefste wat ik had ik schoot voordat ik mij bezon de wildernis dringt in de stad.…

de weerbarstige bergen waar hij, klein mensenkind, het eerste hert moest schieten, keken honend op hem neer het hert viel van grote hoogte het rolde van de steile wand naar beneden al die tijd schreeuwde het het schreeuwde zoals mensen schreeuwen zoals zijn vader later?…

er over van het vrolijke kind dat vrolijk speelde in de wildernis vrijheid die diep voelbaar was.…

Maar zoals hij de landbouw heeft beheerd Had hij in eigen land toch kwaliteiten. Wellicht dat je daar dwaze moeders ziet, Maar gekke koeien zie je daar dus niet.…

Wij zijn de overgeblevenen Dit is waar wij het mee moeten doen Overleven is onze natuur De wildernis is ons thuis Delen is hoe we overleven Jagen is wat ons sterk houdt zonder wildernis zijn wij niets...…

Laat mij eens even logisch redeneren: voor Landbouw is het dan de hoogste tijd dat daar een vakdocent wordt aangewezen die Femke Wiersma flink de les gaat lezen.…

In havens waken IMH en VROM en landbouw moet met minder gif gaan boeren. Ook ik wil mij voor het milieu graag buigen en heb besloten nooit meer stof te zuigen.…

Die eindeloze hitte van dit jaar Bezorgt vooral de boer benauwde uren Het wachten op de regen blijft maar duren Daar zijn ze in de landbouw mooi mee klaar Want blijft het droog zoals de laatste tijd Voelt menig boer toenemend nattigheid…

Op Landbouw komen extra ambtenaren Omdat Marianne steeds weer vragen stelt Zoiets kost, naar verluidt, enorm veel geld “Das bij de beesten af”, hoort men verklaren We moeten die partij dat plagen gunnen Omdat de dieren zelf niks vragen kunnen…

In mijn eigen bos Wil ik verdwalen Over kronkelende Paadjes mijn leven Gaan, in volstrekte Wildernis datgene zoeken Wat voor mij het Leven is - de wildernis Van de geest kan ik Beter begrijpen als Ik daag'lijks langs dit Verwilderde bestaan De wegen zoeken kan Die ook mijn kinderen Vinden als zij de Uitgang zoeken in…

Moet je horen: als de antilopen in de wildernis weldegelijk tegen ‘t lopen waren ze geen lang leven beschoren ……

Grote bomen ontsproten uit de aarde Recht in de wildernis Waar het vergezicht Groen oogde…

In het stadsplantsoen omhelzen elfenbanken een knoestige beuk, tonen sterke heersersaard uit de vroegste wildernis.…

De kleinste bossen doen verlaten aan, bergen grootse woestheid.…

Springbalsemien staat als zachte roze poort voor ondoordringbaar bos.…

Naast Breda 's lange statige Burgstdreef vol koele bedaagde eiken liggen wijde velden waarin hoge pluimen en dichte struikenrijen klankrijke poelen omgeven daar zingt gemengd koor van kikkers en watervogels sterke paarden leven samen in hechte broederschap smullen naar hartenlust van taaie plantenwarboel de open wildernis tussen…

Het lage, glooiende dak glanst zacht rood. Daaronder geurt een ruimte ongedwongen vol houtwerk, dat fris geurt uit woudlongen, reinheid der schepping in stilte vergroot. Hierbinnen denkt men teer droevig aan de dood. Gevoel, bezinning weeft zich in wrongen rondom mijmering en klank van tongen, over wat het leven, dat heen gaat, bood. Gezeten…

Op Texel zegt men wel “wie poot, zal rooien” en zie, het wachten werpt zijn vruchten af. Niet langer smaakt ons eten flauw of laf, de piepers hoeft men niet meer te bestrooien. Hun doorbraak is haast niet te overschatten: nu Nederlandse Frankensteinpatatten.…

Eind januari. Over de Pielisvlakte daalt de winterzon.…

O muren en o grond, o welgevoegde stromen, Wijkt voor de wildernis der averechtse bomen, Maar wijkt voor haar geluk. En, vreemdeling, zegt gij, Hoe ver en wint het niet mijn Maze van haar IJ? --------------------- uit: De Gedichten…

Bij de school Warmonderhof gedijen het vee koren en groente weldoorvoed dankzij verspreide stalmest en vergane planten aan de aarde toevertrouwd velden en akkers genieten van gulle regen maar kampen daarna met tergende hitte aren en gewassen verlangen meer water dieren aanbidden de schaduw de zon vol kwelling maakt plaats…

De barbaren zijn gekomen en ze blijven komen eeuw na eeuw Wij zijn beleefd, we geven hun hoge titels Zij geven ons hun wetten in een mooie toespraak met welsprekende woorden over beschaving in onze wildernis dat we nota bene niet langer hoeven te leven als wilden niet langer in de wildernis De barbaren zijn gekomen en ze blijven…

In de lawaaierige natuur van de wildernis uit het geluid van de liefde is, in het begin, een taal ontstaan het kreunen en het hijgen het zijn de woorden uit de begintijd toen taal nog niet verdraaien was en lichaamstaal verdraagzaam.…

kille ellende verstomt we vangen de echo van wat we verloren in deze nieuwe wildernis van nat beton.…

Hand Zij reikt mij haar hand Maar die in wildernis van dorens groeit En als hun bleke vingers toch vergaan Dan ligt de roos gedood in dorenpijn Dan zien ze elkander als ontwaakten aan In haar verliefde hand…

stilte nergens rust jachten zonder tijd te nemen voortgedreven door één doel steeds meer en meer in ’t leven hogere status rijker aanzien en van niets ooit genoeg ik heb mijn eigen stek gevonden voor mij hoeft het niet meer zo wil leven in velden en bossen in natuur waar echte rijkdom is genieten van de rust en stilte ergens in de wildernis…

De dagen, verloren geen schoonheid tussen eiken, beuken en wilgen groeide ik uit mijn hemd en uit mijn dromen in rookwolken nachtwouden speelde ik indiaantje met mezelf tegen blanke betweters ik verbond mijn geest met vrede in deze wildernis van ziel liep ik weg uit de stad van de dwaasbeschaafde mensen om in het wilgenwoud…