Alle inzendingen

suja suja ik sus je met mijn hartslag in de zachte zomeravond met de tijd tussen elk liefkooswoordje ik suja-suja-sus je oogjes toe onder hemelsblauwe wolken met mijn handen als twee schelpen suja suja in mijn armen als het zachte nest waar dromen zich deinend verbergen ik sus je suja poppedeine ik draag je in het stille licht alleen…

Schoonheid van landerijen door stilte gedragen door licht dat schaduw wekt maar toch mysterie niet ontrekt aan leven in allerlei vorm. Is daaraan het individu de maatschappelijke stijl ontrezen van waar de mens zijn schreden zet waarin geen regelmaat valt te lezen los van evenwicht, los van crime of wet. Slechts de schoonheid der stilte…

In '23 reeds schreef Theo D. een ietwat al te kort gewiekt sonnet op Sint-Hubertus' naamdag, onverlet het distichon - de laatste regels (2) Hij doopte het destijds "Dag van de Jacht" ter ere van die oude edelman die leefde in de 8e eeuw A.D. Op 3 november zevenhonderdzoveel vóór Bonifatius' dood - doch niet daarna! - trok hij (…

De wijze vrouw brengt in het leger Gods Woord, maakt verre reizen, waar felle oorlog woedt, geeft Nederlandse strijders troost en moed bij levensgevaar in dreigend oosters oord. In eigen land, als Kerstgebeuren gloort, schenkt aalmoezenier haar hart aan de gloed der Herberg, waar vrede in één gemoed aan zwerver en rijke burger toebehoort.…

Ik was van plan een snelsonnet te schrijven Vanwege het verscheiden van Joost Prinsen Om deze dinsdag samen op te dinsen Maar moet voor jullie in gebreke blijven Het eerbetoon is desondanks volbracht Iets langer (net als Joost): geen zes maar acht:…

Anders dan anders Anders dan jij Soms ongelukkig soms blij Elke dag is Anders Leef van moment naar moment Omdat het zo gekomen is En omdat ik anders ben Anders dan jij Elk moment veranderd ik En ben onrustig Het is misschien vreemd of raar Maar zo zit ik in mekaar…

een gedichtje neerpennen om die ene jazzkenner te jennen van een bepaalde generatie -hij dacht al, waar is ‘ie gebleven? maar daar wordt hij niet door gedreven of zo’n meisje uit een zeikerig wijsje strikken dat al zo vaak opgehaald is [..] dat het verhaal moeilijk te slikken zal zijn voor een breder publiek, -in ieder geval zijn unieke…

zij hem wiegend wiegt hij haar wiegen zij elkaar de blauwe nachten in nachten als geen andere blauwe nachten zonder einde blauwe nachten zonder begin…

Samen met jou hand in hand, Op blote voeten in het zand Langs de branding op ’t strand, Van ons mooie Nederland. Meeuwen vliegen krijsend rond Onze hoofden. Af en toe duikend In het zand of ’t water van de zee, Rallen rennen langs de waterkant. Op de vloedlijn bergen schelpen, Zeewier, schuim en ’n enkle kwal, Plastic flessen, netten…

Eenzame, Hollandse ooievaar wiekte gezwind naar Bethlehem om Jozef vakkundig bij te staan, mocht Ria nog te vlot bevallen... Om beurten wogen zij 't gewicht van haar bijzonder Wonderkind en schoten in een Mega-jubel!! 'Kyriëleis' zongen zij zacht, 'want U gaat de wereld redden.' Opgetogen vloog de uiver terug: 'DIT moet ik thuis…

Bemoste treden prikkelen buiten mijn bereik mijn fantasie Hier is een koning gestorven en vergeten, een geest heeft hij niet achtergelaten, een schat misschien maar je zou alles moeten afbreken om dat te weten te komen En zo gaat het ook, langzaam wortel voor wortel, spriet voor spriet, druppel voor druppel regen…

Golven dragen mij herinnering vervliegt zacht stil ademt het licht Hoe ik me laat dragen op golven van het leven, waar onverwachte stromingen mij meenemen en het verleden zich zachtjes roert in het nu – een open zee waarin tijd en herinnering samenvloeien. Vroeg in de morgen ontwaak ik langzaam, proef de omliggende natuur met alle zintuigen…

Bij dat van mensen vergeleken, is het denken van honden beperkt, en hun dromen daaruit slechts een verwarde keus. Overdag in de onrust valt het niet op maar in windstille nachten, als niets beweegt, beweegt in mij nog de onzekerheid, een hond die huivert in zijn droom. ------------------------------------------ uit: ‘Een hond van Pavlov…

De doods-gedachte is een bitter kruid dat in elks leven wast en in de afzondering wordt geplukt. De mens steekt het in een knoopsgat van zijn jas. Of hij rechtop gaat of zijn hoofd bukt steeds stijgt de wrange geur en hangt altijd in de aandachtige neus. Als hij één ogenblik zijn gelaat betast dan voelt hij het doodshoofd achter zijn vlees…

Zij was eenzaam, Ondanks drukte om haar heen, Alle aandacht voor Haar natje en haar droogje, Niet voor haar wel en wee. Langzaam kwijnde ze weg, Niemand die ’t zag, Nu ligt ze in het koude graf.…

Geïnspireerd op de eerste stappen in het openingsgambiet van de exploratiefase van het te ontginnen terrein van het terra incognita, een onlangs door de scheepsjongens van kapitein Rob betreden nieuw gebied - zoals heden opgetekend door onze zeer gewaardeerde collega Wim Meyles... "Verkenner, maak in godsnaam korte metten Met samenstellen…

Druppel op een hoed wereld weerspiegeld in klein stilte van de herfst Eerste traan rust op een dor blad. Hij glijdt langzaam naar de rand en blijft daar even hangen, alsof hij luistert naar het zwijgen van iets dat voorbij is - een stem die nog nadraagt tussen de bomen. Daarna volgen anderen in een ongekend ritme. Ze dalen neer op mos…

Resetten met ... ...... (naam van 3 + 6 letters) Genoeg van rariteitenkabinetten! Wij willen energietransitiewetten, de woningbouw weer in de steigers zetten, rivier en bodem vrij van PFAS-smetten, niet korten op de onderwijsbudgetten en maatschappijverhuftering beletten.…

Ik zou wel eens willen weten waarom weet ik niet meer wat ik wist waarom zoveel vergeten waarom steeds minder weten en straks ook niet meer weten wat vergeten is!!…

met hervonden élan de stramheid kwijtgeraakt onderweg van de troosteloosheid en doordrammende levensvragen naar de onverwachte Petruspoort ooit vond hij de Costa del Sol vol maar als hij toen had geweten hoe deze arme zielen erbij hebben gezeten al die tijd die hij in eenzaamheid de jazzgiganten doldraaide (uit nijd) met zijn fingerspitzengefühl…

Lang voordat er boeken waren, voor de stenen tafelen, voor het woord “goed” en “slecht,” Brandde diep in ons vlees een licht, zwak en helder, dat fluisterde: “Doe geen pijn, luister, raak aan, zorg.” Het is geen stem van boven, geen oordeel in de hemel. Het is de echo van miljoenen jaren, van harten die sloegen, van handen die hielden…

Genieten is nat worden de kou van het water druppend in mijn nek de zachte handdoek die mij droogt met de geur van honing Genieten is ook: fietsen in de ademende jas die mij droog houdt in de regen, spattend in de plassen dansend op het gladde asfalt dat de wolken onder mij plaatst…

Iedere avond opnieuw verzamelen blazen aan de Menenpoort. Namen van vermiste soldaten van het Gemenebest staan gebeiteld in deze Romeinse triomfboog toegang naar Ieper. Sint-Maarten die aan de deur klopt in zijn tachtigste jubileumeditie. Dagelijks reeds vanaf 1928 voor de nacht om acht uur blazen klaroenen de last post bij de herdenking…

Maandag drie november twaalf uur des middags houdt de klok zijn adem in de beiaardier zet nu het carillon op pauzestand, het blijft een wijle stil de bovenkamer is zijn atelier en 't glazen klokkenspel daar zijn metier en als hij nageniet van zijn etude solo, zonder vangers van zijn blik op het klavier, verlangt hij naar de rust als dorstige…

Wat wil een mens nog lezen, nu taal haar ziel verliest, nu elk gevoel beschreven wordt nog voor het echt iets is. We struikelen door zinnen, vol beelden, leeg van zin — ze glanzen even, vallen stil, verwaaien met de wind. Misschien wil men nog lezen een woord dat adem heeft, dat zacht in ’t donker fluistert: “je bent niet wat je leeft…

Ik weet niet meer waar ik het las maar als ik straks doe wat er staat ik bedoel dat ik lid word van max waar blijf ík dan zelf in 't geheel? ik ben toch een totum, geen pars? wat gebeurt er met mijn lidmaatschap als ik níet meedoe, maar als ik pas? wat word ik van max, toch geen lid? en mijn lid, wordt dat totum of pars? wordt mijn lid…

Daar waar de zon de aarde treft, het lijkt alsof het water niet meer verder kan! Is het eindpunt dat men eindelijk beseft, men toch steeds weer verder durft te gaan. Koude maakt plaats voor warmte, het donker gaat verloren in het nieuwe licht. Verdwijnen doet de eenzame schaamte, al kijkend in de ogen van een liefelijk gezicht. Je voelt…

Rood, de kleur van de liefde Heeft liefde een kleur? Bruin, de kleur van haar ogen Haar haar Haar nagels Bruin, de kleur van de liefde Of van haar?…

Alles geven In het leven moet je alles geven Wat voorbij is komt niet meer Wordt je belazerd probeer het weer In deze wereld wapen je jezelf De mensen leven alleen maar voor zichzelf Nu snap je dat nog niet want je bent pas elf Maar dat komt vanzelf Verdriet en ellende wat is aangedaan Moet je opschrijven voor jezelf Als ze je pijn…

Mijn engel zei ik laat je langer leven langer dan een vleugellamme vlinder ik weet dat jij gehecht bent aan het leven bizarre dodendans, jouw vogelvlucht O engel, zie, mijn ziel schuilt in de boom des levens, nee het zijn geen fluisteringen geen ademende hemelduisteringen want tussen tijd en stilte schuift een raadsel dat zich postuum ontrafelt…