Alle inzendingen

Zo al deze wegen naar een centrum leiden een mijnenveld van gerechtigheid vinden wij onze route achteruitwaarts. Het blikveld mag breed zijn, de geur zwaar van warm gehouden planten en het geluid dat ons omringt knerpend en schril, nog zullen we verlangen naar een schuilplaats een scheefgezakt monument, een landgoed waar onze klamme handen…

Steevast geboren als rasechte alcoholiste, al bij al nog erg draaglijke ziekte. Me boordevol schaamte in duizenden bochten gewrongen, excuses gezocht zo hopeloos tevergeefs. Momenteel aanvaard ik mijn talrijke teleurstellingen mits ikzelf erg foute kronkels ook falen compleet op persoonlijk passief plaatste/ plaats. Met de billen bloot gaan vereist…

Kat duwt zijn poot tegen de poort van de eenentwintigste eeuw geeft hem een dauw met een ijzeren klauw bloedsamples liggen op de vloer door elkaar vanachter prikkeldraad schreeuwt een neurochirurg wanhopig om meer van het paranoidgif van de schizoïd millennial man Onschuldigen worden met napalm verkracht door brandstapelvuur…

Dwars door dorre stoffige vlakte door een woestijn van gloeiend zand zoek ik naar verkoelende oase hopeloos bijna beroofd van verstand. Vind geen schaduw om te rusten slechts een fatamorgana aan 't verschiet spiegelbeeld van waan en zelfbedroog zelfs enig voedsel vind ik niet. Uiteindelijk valt mijn oog op rijke oase met palmbomen en spuitende…

Als je s’ avonds weemoedig nog naar buiten gaat, en In de stilte naar de maan omringd door sterren staart. Is er altijd wel iemand die jouw gedachten raakt, dit moment tot een hele intieme ervaring maakt. Zeker wanneer de wind een beetje waait, het dan voelt alsof die iemand zachtjes over je rug heen aait. Wil je het liefst de ogen even sluiten…

onze tijd is nu voorbij ik werd weer ik jij werd weer jij toch blijven wij soms vertederd nog de tijd vergaan samen tot een van ons is uitgegaan…

Hoe was het weer... hoe het weer was het weer of de lucht of de wind en de wolken? koeien op stal weer die worden gemolken het loopt als een tiet en het stinkt er naar sheet De avond is ongemak, staand in hun plas de voedselbank is er niks bij wel de beer in silo's die vol zijn, en rondom in sloten open geloosd vanonder hun staarten…

Ik werk in het witte paleis Input, output, geen rimpeling in mijn lichaam, mijn geest blijft rustig, wat ik ook doe Tussendoor onderga ik de stilte in de rode paleiskamers die ik altijd kan binnengaan waar ik ook ben Daar open ik mijn schedel tot een kom en ervaar ik mijzelf, laat ik liefde stromen naar wat mij bezighoudt Daar bezie…

er werden kleurige noten gekraakt op een pittig rap ritme waarbij handen het vuur dat van binnen loeide ruimte gaf aan een verschroeiend dwaze fan gekte uit de tijd dat deze alles opving van de peuter en kleuter affiniteit tot de opkomende generatie zichzelf en hun schaduwen in de spiegel konden feliciteren met wat er zoal…

Op naar de zon, een mens móét recreëren! Vanaf Schiphol vertrekt weer vlucht na vlucht De kerosinedamp vervuilt de lucht En hoe gaan wij dit vliegen compenseren? Standvastig doe ik mijn klimaatplicht hier: Braaf drink ik met een rietje van papier…

De mens springt in de koord des levens: God draait de koord. Elk snakt naar adem tot begevens en springt toch voort. Hij zingt er zelfs een wijsje bij of becijfert elke sprong: ‘ Een … twee … drij …’ O God, Gij houdt de koord, de dolle koord des levens. Helaas, toen iemand volop zong en naarstig sprong: hij stiet, heel even maar zijn voet…

Elk woord is zwanger van een nieuw gedicht. Wanneer je in de verte kijkt druppelen woorden uit jouw ogen. Als je verliefde gedichten wilt nodig mij dan uit in je bronnen. ----------------------- Noachs Kat, 2000.…

Heel even zag ik in een flits als ware er achterstevoren zonder maren zonder mits een woord gespeld binnenstebuiten gescrabbeld en opnieuw geboren schoolreünie werd schuilruïne maar niet zo flauw als bij frits spits die van het groot dictee der taal der lage landen aan de zee van vondel reynaert veldeken tot hebban olla hadewijch…

Als een herfstblad draai ik met winden over velden en door bossen zwaaiend en zwierend genietend van 't leven. Onder kleurrijke bomen, grauwe luchten, of waterige zon tussen veelkleurige soortgenoten en lig soms even te dromen waar geen winden mij stuwen. Ik droom over 't verleden toen ik gekleed was in groen of in geel op de akkers…

Ik bracht je takken van de jasmijn geurig geschenk van een nieuwe zomer maar mijn hart bloedde om een verliefdheid vergaan door de tijd waarvan ik niettemin nog getuigde…

Vroeg op - liefde wil op tijd naar bed. Dansen - ik voel haar haren langs mijn gezicht strijken. Zon en regen - samen schuilen onder zeven kleuren. Stuur me je viool of alleen een snaar - de gevoelige. Een merel poetst zijn veren - first date. Twee geliefden onder een paraplu - geen regen.…

Ik had verwacht dat iemand mij zou vragen wie toch die smiecht is naast de smederij die Aphrodite lokt met woordgevlij de kleine waarheid in een anekdote van passie die zich als eros ontblootte bij mij heeft zij aan liefde nooit te klagen... 'O schoongelokte blikblozende Venus blondine en brunette tegelijk gij roert mijn ziel als…

Hopen op een wonder waarin ik niet geloof een verlenging, weer kunnen wat gewone mensen doen op gewone dagen, eten en niet verdrietig zijn Aansterken, mezelf restaureren de namen van mijn ziektes niet meer nodig hebben Alleen mijn neus is gezond zet me in mijn eigen stank ruikt waar het naar toe gaat Duiven koeren klaaglijker kauwen…

Wat hem zo raakt, waarvoor hij door de knieën gaat, maar waar hij zelf ook deel van is, waardoor er bij hem in de buurt zo ongeloof'lijk veel van is, is iets waarvoor hij is gemaakt Geboren, denk ik, als het ware om ten volle te ervaren waar het leven samensmelt, waar enkel pure liefde telt, die hij steeds weer met jou zal delen, in de…

de laatste zon dwaalt door de duisternis het trommelvuur vermaalt de taal als glas gebroken monden onttronen woorden breek niet in de donkere nacht vrees de liefde niet zing zing van de teer beminde…

We slapen niet onder de blote hemel maar wel onder het wakend oog der maan en kunstmaansatellieten in hun baan die ons verbinden met hun draaigewemel en onze last met onze lieve lusten ik doe het licht uit, leg mijn moede lijf te rusten, 'k weet niet meer wat rijmt op lijf maar jij toch vast en zeker wel... te rusten! "Welterusten…

daar waar de ster verschoot de hemel even open flitste was de ziel op weg naar een mensenkind in geboortenood de bezieling van het babylijf uit de wereld van prematuren zal altijd even duren waarbij het leven op weg gaat uit mystieke verbintenissen naar het delen van wereld en maatschappij ieder op eigen magische wijze…

Er is dus blijkbaar niet voor niets gestaakt Men blijft hun die het zwaarste werk verrichten Toch het bestaan door vroegpensioen verlichten Zo werd tot veler vreugd bekend gemaakt Mijn job hier stelt fysiek niet heel veel voor Voorlopig dicht ik dus nog even door…

Hij staat Aan de achterklep Van zijn wagen Voor de garage Naast het huis Ze woonde hier samen Zijn dochter en haar ex Opa, ik moet binnen Nog iets gaan halen Cadeautje van Mia De nieuwste partner Van haar papa Wat het ook is het zal uit Zijn wagen niet geraken En staat volgende week Als onaangeroerd Terug bij papa In…

Gisteren  Ging jij aan mij voorbij Morgen Kom jij alleen voor mij…

Als bij een bloedstollende winnend voetbaldoelpunt gingen wij onderuit gezeten TV-kijkend uit onze plaat ons gejuich oversteeg het geluid van een voetbalstadion tranen van verbijstering en vreugde hinderde ons zicht maar ons gevoel, ons geluk sprak boekdelen wij zijn gek op de Belgen en op buurland België de Nederlandse Televisiering ging…

Duizend duizelkussen tuimelen omarmen sluit knelgespand perst lenden blikken trillen wimpers sluitstenen hangen brand verlangen geluiden fluiten huid suist sellen wereldvreemde werelden zoengloed hong goed dood over lijven ------------------------------------------ uit: Nagelaten gedichten (1928)…

Nog geen dag of drie logé geweest of heel mijn heimwee vierde feest. Mijn tante was mijn moeder niet, terwijl ze op haar leek. Mijn vader zag ik nergens meer, mijn oom leek op mijn neef. Ik wist nu niet wie wie nog was en sliep niet meer voor straf. De huiswei bood nog apppels aan de ochtend van vertrek. Ik raapte ze voor thuis en…

De vader loopt met het kind in zijn armen. Gewikkeld in een deken. “Mag ik even kijken,” zegt de verslaggeefster van mensen in nood. En ze slaat de deken opzij. Hij zegt alleen maar: “Hij is dood.” Waar gaat hij heen met het kind. Brengt hij het naar zijn moeder, of naar het graf zoals zovelen? Hoe draag je een verdriet zo groot. Gewikkeld…

Autobanden teisteren het asfalt. Het geraas van auto’s legt een deken van decibellen over de stad. Een cadans van geluid, de echo van bijna eindeloze goederentreinen op het spoor. Lichtflits en schaduwen spelen hun spel op gordijnen en het plafond. Nachtelijke stilte is een utopie, De prijs van onze 24uurs economie.…