Kaarsje

Het houdt niet echt over tegenwoordig. Neem moderne dichters als Ellen Deckwitz en Tsead Bruinja: ze pennen een paar alledaagse observaties neer, gooien er wat witregels en geforceerde zinsafbrekingen tegenaan, drukken het af en ineens heet het 'hoogstaande poëzie'.

Geen enkel gedicht blijft me nog bij; het is pure waan van de dag. Waar zijn de meesters gebleven die stijl, inhoud en vorm feilloos weten te combineren? De Nederlandse Roald Dahl, Edgar Allan Poe of La Fontaine? Op deze manier bestempelen we alles wat toevallig op papier staat als poëzie.

Het enige Nederlandse gedicht dat écht indruk maakt, is De tuinman en de dood (van P.N. van Eyck). Ik vrees dat we dat soort meesterwerken niet meer gaan zien. Poëzie moet tegenwoordig blijkbaar vooral zo makkelijk en plat mogelijk zijn.