Alle inzendingen over afscheid

De stilte die je naliet is geen lege kamer, maar een kamer die zichzelf heeft dichtgevouwen als een blad dat nooit meer openspringt Toch groeit er iets tussendoor, een dunne, zilveren draad van licht die niet durft te spreken maar wel blijft trillen wanneer de wind van vroeger erlangs strijkt Ik tel de seconden niet…

Ben een kwartierje op mijn hartslag werd verdeeld door vierden eigenlijk door vijfden als ik dit geweten had zei de sociopaat Het eerste vierde deel speelde de viool geen noot volledig uit de maat pastte zij zich aan het orkest tevreden te stemmen Haar gehoor was scherp vierden derden veel op zang neergestreken krakend rauw van…

Vader ligt in coma. Ik weet het. De stilte neemt het over waar woorden hun recht verliezen. Er was woede. Er was afstand. Maar nooit de intentie om je pijn te doen. En toch blijft de vraag zich herhalen als adem tegen glas: Dokter, denk je dat hij het haalt? Mijn gedachten ontsporen. Wat ik gaf. Wat ik liet liggen. Afscheid hangt…

Het fragiele lijfje, wachtend in een bed ligt het oude wijfje. Gerimpeld en ontspannen drukt haar blik vertrouwen uit. Vol vrede met het besluit. Na medicijnen in het bloed. Onverstaanbaar beweegt haar mond. Vlak voordat zij de lange slaap ontmoet.…

Al die eenzame vreugden zitten opgesloten in gedachten zonder ramen, waar men grinnikt alsof lachen iets oplost. En dan die eenzame geesten, keurig gekleed in herinneringen, ze drinken stilte en noemen het pensioen. Ik vraag niet om vergeving. Ik vraag zelfs geen uitleg meer. Vergeving is voor wie nog gelooft dat iets hersteld kan worden…

Breekbaar briljant hart klopt nog in de schaduw zacht verlangt naar het licht Ooit gaf men een hart aan wie het wilde bouwen, bestemd om ouder te worden met de tijd. Een hart van rust en ijzige glans, verrassend in verlangen, breekbaar om lief te hebben. Het was het hart van weleer, regelmatig van slag, soms opgewonden door het leven…

Het jaar strompelt naar het einde, strijkt de kreukels uit zijn onguur gelaat. De natuur waakt over hem, deze dagen, terwijl strenge vorst zijn zege kraait. Zijn handen breken de doodse stilte, de samenkomst bij vaderssteen, waar eiken en beuken musiceren en gebeden zich vormen tot een graf. De laatste dag ligt tussen dekens, nog egaal,…

Later snelt op mij toe, wordt vroeger. Telkens een vriend voorgoed verdwijnt, groeit de leegte van het woord. Later haalt het niet -een klankomhulsel-. Vroeger vreet het op. Ik kijk lijdzaam toe. Machteloos.…

Aan de oever van ’n beekje Weende zij zo eenzaam, Zo alleen, wijl zij zo lief had, Zonder afscheid verdween. Zij plengde vele zoute tranen, Die neervallen in 't beekje, Die noch zouter noch voller Met water leek, onverschillig Voort stroomde naar de verte, Voorbij haar omfloersde blik, Niemand die haar schreien Merkte, geen troost of…

Dit is het einde, de finish, de laatste meetstreep. Ik kijk niet meer om, het verleden is leeg De finishvlag waait, het spel is gespeeld Jullie grepen me vast, maar ik brak het geheel Geen weg terug, het is gedaan. Dit is mijn einde, mijn nieuwe bestaan Kust het, kust het, Maar wel tussen mijn… Billen spleet…

er vinden knuffelingen plaats met bovengemiddeld gangbare tred waarbij het blikveld zich opent in een moment dat gewaarwording markeert door het oog van de naald over de schouder meegekeken zonder te kunnen weten in het openbaar ooit te weerzien…

Elk afscheid doet weer pijn, ook als we echt geloven dat je zus nu vrede heeft gevonden bij de Heer van alle leven; nooit zal je haar nog zien zoals je vroeger haar kon groeten. Er is nu tijd voor nieuw ontmoeten. De dood is overgang naar ander leven: een oeverloos bestaan in vrede en in vreugd. Mocht dit besef je troosten, ook ondanks…

We dreven beiden welgemoed op liefde van haar weke baren mijn leuter krom onder ´t mom van al die jaren monter paren ons beider einde tegemoet. Het leven immers is als het schichten van een schooltje vis een plotse paardenbries gekriebel bij je lies een windekind dat zachtjes zucht wilde wolken jagend aan de lucht maar even…

Proces of niet Dit is overleven voor je eigen gevoel Je blijft zoeken, constant de onrust die je opjaagt Elke dag een nieuwe dag met nieuwe belevenissen zonder jouw herinnering Dat was het belangrijkste gedeelte van de start van ons leven Waar jezelf de herrineringen maakt door het te beleven…

Ik kijk in de zon, Ik zie ’t licht van het leven, Ik wou dat ik kon, Jou dit ook laten beleven. Ik faal bij mijn kijken, Zie niet wat rond mij geschiedt, Mijn blik moet wijken Voor wat ik wel en zij niet ziet. Als de zon achter de kim schuilt, Ziet zij dan ’t licht, Achter de tranen die zij huilt, Wijl ik in te nachtelijk duister,…

Mijn schoonmoeder van 90 jaar is aan het verlijden de voorfase van overlijden (of toch niet!) plotselinge ernstige complicaties meervoudige, leggen haar leven lam wij als familie verlijden met haar mee we leggen het accent op verleiden wat nog wel kan, mag of soms moet we doen het bij toerbeurt dagelijks als (schoon)kinderen, wel op maat…

De weg die scheidt, is niet voorgoed, Enkel de afstand doet nu pijn. Bewaak de vlam, houd de moed, Straks zullen wij misschien weer samen zijn.…

Onder de avondzon gloeit haar naam na Tussen klokslag en lantaarns brandt een klein, eigenzinnig licht, geen schijnwerper maar een lampje dat je opmerkt als je even stil durft staan. Ans heette dat licht. Ze keek je aan alsof je meer was dan papier, meer dan cijfers in een rij. In haar ogen paste een stad vol zorgen…

Je doodvonnis was getekend. Dat had het gesprek met de arts feitelijk betekend. Een maand of drie hooguit dan was het wel gedaan. Het leek zo kort. Maar je had nog een lange weg te gaan. Toe nemende pijn, zwaardere pillen. Niet meer kunnen werd niet meer willen. Ondraaglijk en uitzichtloos lijden woorden die bij anderen hoorden. Je was jong…

zij zagen het meteen: er is iets met Eva een gloed die op het gezichtje schemerde een ongeneeslijk lachje dat niet van wijken wilde weten ogen die schitterden als zonlicht niet gefilterd door schaduw zo legde zij haar glimlach bloot zo sneed haar lach het ijs door om het lekker te laten smelten vloeibare liefde ongefilterd recht…

Liefde verloren Vergaan in het leven, vergaan in dit bestaan, maar vergeten in mijn hart zal nooit overgaan. Elke keer weer voel ik je liefde door me gaan maar hij voor mij zal altijd bestaan. Zoveel liefde en kracht heeft hij mij gegeven en verlies die hij achterliet. Ik zal dit nooit kunnen verwerken en nooit meer zonder jouw kunnen bolwerken…

Regen knaagt weer aan het raam. Het onbenoembaar late blauw kwam vroeg vandaag. En bedolf de straat met duister. Windloos weer, ik luister bij de zwakke lamp. En hoor de kluiten op jouw kist. Toch ritselt hoop in dit gemis. Ik zag een late aster op je graf. Straks wordt het geruimd. Maar liefde is nooit af.…

Ik denk na wat ik zeggen wil Meer nog, wat wil ik doen Opstaan, mijn routine Droomde dat ik in het buitenland Mijn jas in een grote winkel vrijwillig afgaf Nu zonder geld, identiteit Hoe verder nu, denk ik nu Een dag is het voor de uitvaart Ik denk aan foto bij de vuurtoren in Urk Wij met ons vriendinnen clubje stonden we daar De…

Naar De Vecht (1909) van Frans Bastiaanse Er staat een telefooncel in het park verlaten, verbleekt blauw met verweerd glas staart hij blind; laat rondom zwermen smartphones ijdel praten, géén treedt nog binnen, hooguit een spelend kind. Maar vroeger troonde hij op pleinen en straten, was onmisbaar zijn rol, kleingeld werd vlot geïnd; dienstbaar…

De oude man is krom gaan lopen. Zijn wervels drukken op elkaar. Ooit was hij kind. Nu heeft hij staar en moeite om zijn das te knopen. Dat doet het klimmen van de jaren. Hij houdt hun aantal niet meer bij. – Het zal wel goed zijn –, zegt hij blij en dwarrelt verder door de blaren. Soms moet hij thuis worden gebracht; geen flauw benul meer…

Toen ving een roodbruine stam nog de ochtendzon op, puur cederhout van caran d'ache. Later fladderden er raven tussen de al even gerafelde takken van de lariks. Een schicht: de schaduw van een zwaluw schoot door de zomer. En in het sprookjesbos is plotseling de stinkzwam dwingend aanwezig. Doodgaan behoort tot het zeer weinige…

Dat alles zo anders was en ik zo ben geworden. Omdat wat was zo anders is geworden en ik zo bleef zoals ik was werd alles anders. Ik ging niet mee. Ik kon het niet. Ik deed alsof. Ik doe zoals ik deed en dacht. Ik loop maar wat verdwaal in hoe het anders werd. De weg naar huis Is er niet meer.…

Een hemels verdriet, een tastbare herinnering, naar wat was. Geen vergeten, geen herdenken. Je draagt het bij je. Geen ceremonie, geen afsluiting. Het gaat niet weg. Je bent niet alleen. Eenzaamheid. Het aanraken. Beroeren. De stilte. Wie schön ist die Jugendzeit? Een hemels verdriet, een tastbare herinnering…

en nu nog maar de woorden in gedichten ten onder laten gaan alleen nog maar luchtig schrijvend niet bezwaard met woorden vederlicht het lichtend duister binnengaan…

Je bent in alles denkbaar in de pot suiker in de keuken voor de kruidentuin bij het raam nare vergeten herinneringen heimwee naar een nooit en nergens over voetstappen die ik vergeet in het voorbijgaan onder de maan wanneer we kussen tussen regen kom ik je steeds opnieuw weer tegen jouw naam alweer verloren uit mijn naam ben je niet…