Tegenover mij zat een keurig man hij keek mij zwijgend aan Even dacht ik bij mezelf zou hij ook Nederlands verstaan Want zo te zien kwam hij van ver en wat u er ook van vindt Hij was niet blank hij was niet zwart maar zoals men dat noemt getint Voor het gemak heb ik hem toen in het Sanskriet aangesproken En zoals het dan meestal gaat…

misschien praat de mens teveel daar hij patent heeft op de beweging verplaats je monden gaan in proces meestal van elkaar…

Ontluikend laat jij kleur zien de blaren nog in je opgevouwen. Dan ziet men heel misschien je pracht, helemaal ontloken. Geen geur die doet bedwelmen je mist de doornen der pijnen. Tot in een klap de windvlaag je schoonheid laat verdwijnen.…

Dag in dag uit Houd jij de wacht Blijf jij op je plek Zo dag en nacht De bloei komt in de bomen De bloemen krijgen kleur Jij staat te dromen In d'heerlijke zomergeur Kon ik maar Zijn zoals jij Een tuinkabouter...vrij!…

De schoonheid vertelt- historie vertaalt zich in verborgen vlekken…

Een sneeuwvlok. Als vederlicht kristal zoekend naar een landplaats in zijn val. Zacht komt het neer op een muur van steen met de andere verenigd, met de andere één. 't Vredig wit, de zachte kou maar toch gedreven in het nauw. Want dit leven heeft een korte duur de zon die brandt als hevig vuur. Dan verdwijnt het, de dooi, de dood Jij was die…

Woorden zijn schatten en soms moeilijk te vatten in lopende zinnen waar moet je beginnen. Ieder zijn vak dus laat je voor 't gemak een ander de woorden voor mooie akkoorden. Maar soms loopt het wel en komen woorden snel want voor het uiten van jouw hartekreet ben je de enige die juiste woorden weet…

Prettig vind ik de nacht ik geniet ervan, zonder weemoed Het is niet iets waar ik naar smacht en toch, prettig voor mijn gemoed Er zwijgt een donkere sfeer, die verlicht wordt door helder denken. Ik neem haar op, zonder verweer en weet dat zij mij dit wilt schenken Turend naar de horizon voel ik mij zo alleen Maar de nacht is waarmee…

Angst zit in een kleine hoek verbergend achter gesloten deuren, eruitspringend als je het opendoet anders stiekem erin geslopen. Zwevend, vallend in een zwarte gat Er niet meer eruit kunnen komen, Dit is waar ik voor vrees De angst van mijn dromen. Proberend fier te blijven klaarstaand voor je innerlijke strijd oog in oog staan met je…

Een hand vol zelfvertrouwen, zou ik je willen geven. Het is een waardevol geschenk, voor heel je verdere leven. Wanneer de dingen eens niet gaan, zoals je graag zou willen. Dan zal jouw zelfvertrouwen, je onzekere gevoelens stillen. Vertrouw steeds op jezelf, blijf invloeden vermijden. Bewandel je eigen weg, laat nooit je leven leiden…

Op een wankelend been en een fiets zonder bel fladder ik de ruimte rond razen rondkijkend en alert. Tierend en teleurgesteld draaf ik langs mij heen. En uiteindelijk uiteindelijk uiteindelijk. Tuimel ik over mijn veters. Tuimel ik over mijn duimen. Tuimel ik, ja, tuimel ik. Doorgedraaid en omgekeerd droef en doldriest draag ik…

Het leven is als een tunnel, niet wetend wat je bij de volgende bocht tegenkomt Tegenliggers op je weg door die lange tunnel waarvan je 't einde niet kunt zien. Oneindig net zoals je denkt over het leven wanneer je nog jong en onbedorven bent. Maar eindig wanneer je rijp en ervaren aan het eind van die tunnel komt...…

schrijnend kwijnend je kan gewoon niet meer smachtend wachtend waar is de tijd van weleer sluipend kruipend slaat de onmacht weer toe Je bent een vechter en gaat door al ben je nog zo moe…

Laat de dag van morgen zijn als de nadagen van de geboorte. Stille verwondering en vrede. Laat mijn ziel zich koesteren aan dampende kringen in de ochtend. Geef mijn bestaan de inhoud die ik eraan zou geven, Geef het lichaam terug aan de geest die verward is en vol van pijn. Laat de tranen het levenswater zijn van een nieuwe dag.…

Je bent nu al weer dertig jaar dood en jouw kleine meisje is nu groot toch zit ik af en toe, in mijn gedachten nog steeds op je te wachten. Afscheid nemen was ons niet gegeven plotseling verdween je uit mijn leven een ongeluk, gewoon wat domme pech nam je uit het leven weg. Het gekke is dat hoe ouder ik ben ik steeds meer wil dat ik je…

Ik hield ooit mijn gevoel verborgen, ik liet nooit zien hoe ik echt was. Mijn hart liet ik nooit spreken, en mijn tranen hield ik binnen. Ik ging gebukt onder mijn zorgen, zonder dat je het in mijn ogen las. Mijn hart liet ik zo vaak breken, en de pijn kon ik niet overwinnen. Mijn verdriet verschool zich achter een lach, tegen beter weten…

Ik sta afwachtend op het verlaten strand, niet precies wetend waar ik nu op wacht. Misschien is het wel op een nieuwe kans, of op zomaar een nieuwe, warme dag. Ben ik dan die zoeker naar jouw hand, of ben ik op zoek naar wie me toelacht? Zonder woorden vraag ik je ten dans, en ik verdrink, ik verdrink in je lach. De wind jaagt geruisloos…

Het verveelt. Altijd hetzelfde. Dag in, dag uit. Wil eens wat anders. Het onbekende. Je springt. Met beide benen. Kom neer. Je kijkt. Wat vreemd. Het blijft hetzelfde.…

De laatste tijd ben ik de weg even kwijt Vecht met anderen en mezelf een stille strijd Probeer te zien wanneer goedheid goed is Maar zie dat goedheid een hol begrip geworden is Onzelfzuchtigheid, vriendelijkheid, respect Te simpel voor woorden, te moeilijk om te uiten Kost de mensen teveel moeite, teveel energie Dus sluit men het uit gemak…

de zonnestralen schijnen het verwarmt je lichaam niet zal ooit de kou in jou verdwijnen of bereiken de stralen je niet je lijkt wel bevroren koud als een blok graniet niks kan je nog bekoren je ogen donker als antraciet ooit zal de warmte je ontdooien de stralen om je lichaam glooien…