Leg je oor zachtjes op mijn hart. En hoor hoe het heen en weer klopt. Want ooit opent het zijn rode deurtje. En is er een mooie vlinder die ontpopt. Een vlinder met bijzondere kleuren. Vliegt met de tijd mee naar buiten. Want over enkele dagen ontpopt hij. En zal het deurtje weer gaan sluiten.…

Als ik de wind ben en jij het vuur, blaas ik naar jou, en voel jouw hitte gloeien. Als ik de wind ben en jij het vuur, zal alles verteren. Tot de wind zich legt en het vuur is gedoofd, de melodie blijft klinken. Eindeloos.…

Jij glunderde van top tot teen, van kop tot sierlijk zwiepende staart, er was geen vluchtroute op het steen, je bent zo kleurrijk en fijnbesnaard, je snelt door hoeken en gaten en eindelijk mocht je pronken, jij, hartverwarmend sprookjesdier, de zegetocht leek beklonken, jouw hart jubelde van plezier vol vertrouwen werd je achtergelaten…

Wist je dat mensen in een notenbalk leven want voor je hier was, was je iets als dood Die do kun je de naam van aanvang geven; na achttien jaar ben je toch eindelijk groot De ré komt, dat is jouw tweede balk noot; die ré staat voor het beginnend redeneren Hij is die eerste stap, op weg naar de dood maar zulks moet je echter veel later leren…

Is het een stilleven, als je even stil staat stil staat in ‘t leven of is het een pas op de plaats die je juist dan niet zet? Is het een standbeeld wat je uit beeldt dan, of een gevormd gemaakt geheel van: even een pauze inlassen, zodat erna de plaatjes weer passen? Is het een stilleven, als je even: stil staat bij je geleefde leven en…

vandaag zeggen wij dag tegen de brugpieper die geen kleine man meer is maar jongeheer en hoewel jij zeker nog geen man bent nu ben jij al wel een heuse puberbas geworden waarvan de ouders steeds weer zoekend zijn naar tips en een handboek voor de begeleiding van wat zij dagelijks aan jou veranderen zien net ook als jouw eigen lijf groeit…

Door de straten dwalen, een lachend gezicht. Alles wordt anders en scherper belicht. Goedgezinde blikken, fel blinkende ogen. Deugddoende knikken, de woorden vervlogen. Rust heerst in het land, alles heerlijk muisstil. omgeving in kleuren, enorm groot verschil. Mensen boordevol met ontwaakte fantasie. Eindeloos durend deuntje, een leuke melodie…

"Wat gebruik jij?" ""Wat bedoel je?" "Nou gewoon, wat gebruik jij?" "Je bedoelt ik, wat ik gebruik?" "Ja, jij, wat jij gebruikt?" "Ik, ik gebruik m'n verstand!"…

de rover zegt het pleit is beslecht komt laten wij haar vangen tranen moeten opgevangen in de perkamenten plooien van haar huid met elkaar gezind spinnenwebbend negerend het Betlehemkind haar huis schiet deze toren van onteigenen en schijn in gruis zoenende de engel uit Davids huis…

Mijn allerliefste meisje Ik moet je laten gaan Je broertje is mijn Zon Jij bent mijn mooie Maan Beiden hebben jullie Mijn leven licht gemaakt Met zwaaiende staarten Mijn hart en ziel geraakt Als levende Engelen Op pootjes zo zacht Beschermden jullie mij En hielden trouw de wacht Je gaat nu naar je broertje toe Hij wacht al een paar…

Herinneringen in je hoofd aan een goede en een slechte tijd. Flarden van vergeten beelden onttrokken aan de vergetelheid. Uit het diepste onderbewustzijn komen namen, plaatsen, dingen, plotseling en onverwacht, fragmenten van herinneringen. kleuren, geuren of geluiden wekken beelden op van weleer. En doelbewust of ongevraagd beleef je…

Een droom is een wens, die je hart maakt. Een heel mooie zin is dit. Maar of het er voor mij inzit, Ik hoop het. Mijn dromen gaan steeds over jou. Na vijftig jaren huwelijk. En nog eens vijftien jaren rouw, blijkt, dat ik nog altijd van je hou. Hoewel, je bent mijn man niet meer. De dood ontbindt het huwelijk. Ik weet, dat is een feit…

Er wordt over zoveel geschreven. Door bijna iedereen en door mij. Over theorie of praktijk. Over leven of overleven. Over begrip of onbegrip. In het holst van de nacht schrijf ik. Over waarvoor geen woorden zijn, maar ik in stilte ervaren kan. Over bewustzijn beleven, dat ik niet begrijp.…

De lentebloesem lucht die de koude ontvlucht, mijn neus verlucht, mijn trilhaar bevrucht. Zonnestralen dansen door ontluikende takken. De ochtendmist glinstert over versluierde velden. De herinnering aan de lucht die mijn wezen verzucht naar nieuwe gedachten in lentes liefdesvlucht.…

als je smelt en wegdrijft als je dat is overkomen dan heb je dat gevonden waarmee je hart zich als nooit tevoren mee vol zal laten stromen dan is je hart ingenomen door die juiste tonen zoiets heerlijks wat beklijft voor altijd elkaar bewonen voor eeuwig samen voor eeuwig verbonden…

(V)luchtig gefladder op golven van lentewind Tere flits in kleur.…

“Kom van dat dak af Waarschuw niet meer” Wat een flauwekul Laat toch die mensen Laat toch die lui Lekker lui op het dak Wijntje, hapje, sigaretje in d’r hand Een uitzicht om wauw van te zeggen Lucht om lekker te happen De zon om lekker bruin te worden Het leven in de Jordaan Speelt zich niet alleen op straat, cafe en huis af Maar ook…

Ik heb niet veel nodig om mijn wereld te creëren. Ik trek me terug in mezelf en begin te fantaseren. Wanneer de belevenis heerst zonder die te begrenzen. Beleef ik mijn mooiste dromen en vecht met mijn wensen. Wanneer de levendige kleuren mijn hoofd binnendringen. En de zuiverste noten de liederen zingen. Wanneer mijn hoofd overloopt…

In het donker van de nacht, als mijn gedachten dwalen, komen er herinneringen. Ik kan ze zelf naar boven halen. Ze bewegen, ze praten, maken gebaren. Ik zie ze zoals ze waren. Zelfs bloemen zie ik. Zie hun kleuren, ruik zelfs hun geuren. Het is wel aangenaam daar te vertoeven. Het maakt je blij als je ze in gedachte ziet. Maar ik realiseer…

Het wildgroeiende groen door de zon belicht De mooiste bloem die voor het onkruid zwicht Hoe langer de tijd verstrijkt, Hoe meer kleur voor het groen uitwijkt De gele schijn, zo fel op het niet onderhouden leven Bomen zijn niet omgekapt, zaadjes blijven nutteloos in de rondte zweven Paden worden langzamaanaan onbewandelbaar De stammen drukken…