Onmogelijke taak
Zijn inspanningen waren groot,
Zijn nood
Die uit zijn hart ontsproot,
Was hoog.
Hij ging tot aan de rand,
Was toen geheel en al opgebrand.
Ondanks verzet met hand en tand,
Verloor hij zijn verstand.
Hij kwijnt nu weg in ’n gesticht,
Waar niets hem tot iets verplicht,
Zich onbewust er is aangericht,
Vroeger is bij hem gans uit zicht.
Geplaatst in de categorie: verdriet

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!